راه دوطرفه خیابان جی

سعید آقا علیخانی
جی استریت؛ جرقه اولیه
«لابی حامی اسرائیل و سیاست خارجی آمریکا»، عنوانی به ظاهر ساده اما به شدت جنجال برانگیز. زمانی که (اگوست 2007) دو استاد دانشگاه آمریکایی، جان جی مرشایمر، استاد علوم سیاسی «دانشگاه شیکاگو» و استفان ام والت، استاد روابط بین‌الملل در «کندی اسکول دانشگاه هاروارد» در کتاب خود به بررسی نقش منفی لابی حامی اسراییل بر سیات خارجی امریکا، سخن گفتند، هرچند واکنش تند این سازمان ها طبیعی بود و چندان دورازانتظار نبود که «آبراهام فاکسمن»، مدیر انجمن ضد افترا (ADL) بعد از خواندن مقاله ابتدایی این کتاب در نشریه بررسی کتاب لندن (London Review of Books)، جوابیه‌ای طولانی به حجم کتاب «مرگبارترین دروغ‌ها: لابی اسرائیل و افسانه تسلط یهود» بنویسد اما هیچ کس فکر نمی کرد که این نگاه منتقدانه به نقش لابی های یهودی، خود؛ جرقه ی اولیه فعالیت سازمان جی استریت شود، جریانی که هرچند خواهان بقای اسراییل است اما با نگرشی متفاوت، خود را رقیب قدرتمند لابی های راستگرای یهودی در آمریکا می‌داند .
کمیته روابط عمومی آمریکایی- اسرائیل (آیپک)، کمیته یهودیان آمریکا، انجمن روسای سازمان‌های یهودی آمریکا و یک دوجین موسسه بزرگ و کوچک دیگرنام‌هایی هستند که در یک چیز مشترک‌اند؛ حمایت از راستگرایان اسراییل -به ویژه حزب لیکود- و استفاده از نفوذ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی خود برای تاثیر بر مراکز تصمیم‌گیری آمریکا در جهت منافع اسراییل؛ مجموعه سیاست‌هایی که رویکرد آن عمدتا در تضاد با مفاد قرارداد صلح اسلو اما باب طبع تندروهای اسراییل است.
گروه‌های حامی اسراییل که به لابی اسراییل یا گروه‌های فشار حامی اسراییل نیز شهره‌اند علاوه بر رسانه‌ها و مراکز تصمیم‌گیری در شماری از مهم‌ترین مراکز تحقیقاتی و مطالعاتی آمریکا چون آمریکن اینترپرایز انستیتو، انستیتو بروکینگز، مرکز سیاست امنیتی، انستیتو تحقیقات سیاست خارجی، بنیاد هریتیج، انستیتو هادسن و… نیزنفوذ کرده‌اند و حضوری تعیین کننده در این مراکز مطالعاتی دارند.
طی 25 سال گذشته لابی راستگرای اسراییل در ایالات متحده، موفق به توسعه جغرافیای نفوذ خود درمراکز حساس شده است و شاید همین وضعیت به آیپک(The Israel Lobby and U.S. Foreign Policy ) قدرتمدترین لابی حامی اسراییل این اعتماد به نفس را داده است که خود را تنها و یا موجه‌ترین سخنگوی یهودیان آمریکایی بداند، چنین ادعایی اگرچه برای راستگرایان یهودی درآمریکا و اسراییل خوشایند است اما در سوی دیگر این ماجرا یهودیانی هستند که هرچند آنان نیز خود را حامی موجودیت اسراییل می‌ دانند اما آیپک را آیینه تمام نمای خواسته یهودیان نمی‌دانند و قصد هماوردی با آن را دارند.
جی استریت(J Street ) نام نهادی است که آبشخور حمایت از اسراییل را نه در اردوگاه محاقظه‌کاران بلکه در میان لیبرال‌هایی می‌بیند که حمایت از اسراییل را چیزی جدا از حمایت بی قید شرط از احزاب تندروی حاکم در اسراییل می‌داند وبدین ترتیب- سازمانی که اکنون دوسال از تاسیس آن گذشته است- تلاش دارد تا به عنوان رقیب لیبرال و هوادار صلح، در برابر آیپک محافظه کار پا به میدانی بگذارد که درآن لابی‌های اسراییلی هرچند درعنوان حمایت از اسراییل همداستانند اما در مقید بودن یا نبودن این حمایت یا مصادیق آن دچار اختلاف‌اند.
جی استریت و مطالبات متفاوت
هرچند در نقشه شهرهای آمریکا نام خیابان ها به طور کامل ذکر نمی‌شود و به ذکر نام اول آنها اکتفا می‌شود – و بدین ترتیب نام شمارچندی ازخیابان‌هایی که با حرف جی شروع می‌‌شوند را می‌توان «جی استریت» دانست- اما در نقشه شهرهای آمریکا خیابانی با نام مستقل «جی» وجود ندارد، به همین دلیل برخی؛ علت نامگذاری این لابی جدید به این عنوان را از آن رو می دانند که «جی » در زبان انگلیسی مختصر نام یهود(Jewish)است و بنیانگذاران سازمان مدعی‌اند که آنها «صدای ناشنیده»ی سیاست‌ خارجی آمریکا -به ویژه در خاورمیانه هستند-اما اگر این ادعای «اسحاق لوریا»، سخنگوی سازمان جی استریت درست باشد که این سازمان «بازوی سیاسی جنبش حامی اسرائیل و صلح » و به دنبال «دعوت دولتمردان آمریکایی به پایان دادن مسالمت آمیز و دیپلماتیک نزاع اعراب – اسرائیل » است؛ شاید بتوان این چنین از نام این سازمان رمزگشایی کرد که جی استریت؛ اشاره کنایه آمیزی است به ضرورت نامگذاری خیابانی در نقشه‌های در نظر گرفته شده برای حل بحران‌های موجود میان فلسطینیان و اسراییل که برخلاف دیگر خیابان ها‌ی یک طرفه، صرفا دغدغه‌ی تامین خواست تندروهای مخالف صلح دراسراییل را ندارد و اکنون با دو سوال جدی برانگیز رویکرد کنونی دولت اسراییل و لابی آیپک را به چالش گرفته است.
از نظر جی استریت اکنون وقت آن رسیده است، به این پرسش پاسخ داده شود که آیا اسراییل می تواند به عنوان یک دولت یهودی، روابطی مسالمت آمیز وعادی با همسایگان خود داشته باشد یا آنکه می خواهد به شکل نامشروع به اشغال اراضی ادامه دهد، به سیاست های دولت اوباما برای حل بحران فلسینی- اسراییلی دهن کجی کند و درانزوای خود ساخته ی خود گرفتار بماند؟
جی استریت(J Street (نام نهادی است که آبشخور حمایت از اسراییل را نه در اردوگاه محاقظه کاران بلکه در میان لیبرال هایی می بیند که حمایت از اسراییل را چیزی جدا از حمایت بی قید شرط از احزاب تندروی حاکم در اسراییل می داند وبدین ترتیب- سازمانی که اکنون دوسال از تاسیس آن گذشته است- تلاش دارد تا به عنوان رقیب لیبرال و هوادار صلح، در برابر آیپک محافظه کار پا به میدانی بگذارد که درآن لابی‌های اسراییلی هرچند درعنوان حمایت از اسراییل همداستانند اما در مقید بودن یا نبودن این حمایت یا مصادیق آن دچار اختلاف‌اند.
پاسخ از نظر این سازمان بسیار روشن است :
اول آنکه دولت آمریکا باید از تاسیس دو دولت اسراییلی و فلسطینی با پایتخت مشترک(قدس غربی و شرقی) حمایت و دراین راستا فشار لازم را بر دولت نتانیاهو وارد کند نه آنکه همچون لابی آیپک خود را ملزم به حمایت بی قید و شرط از تندروی های دولت اسراییل بداند.
دوم اینکه دولت مستقل فلسطینی باید هرچه زودتر تشکیل شود و اسراییل به مرزهای قبل از 1968 بازگردد و این نکته روشن شود که مخالفت یک یهودی با سیاست های افراطی دولت اسراییل نمی تواند به زیر سوال بردن او و اتهام خیانت به اسراییل منتهی شود و سوم اینکه حماس نیز به عنوان یک مهره کلیدی و با میانجی‌گری بین المللی باید به عنوان طرف گفتگو به رسیمت شناخته شود.
موفقیت‌های جی استریت
با این که بیش از یک سال از تاسیس جی استریت نگذشته اما این سازمان مدعی است؛علاوه برآنکه گفتمان:«‌حمایت از اسراییل بدون حمایت از تندروهای اسراییل» را، حتی در میان مقامات کاخ سفید جا انداخته است موفق به افزایش هواداران خود و جذب کمک ها ی فراوان نیز شده است. روزنامه واشنگتن پست نیز در این‌باره می‌گوید:«گروهی که یهودیان لیبرال به امید جمع آوری 50 هزار دلار برای نامزدهای کنگره تاسیس کردند، اکنون موفق شده 600 هزار دلار برای ده‌ها دمکرات و جمهوری خواه جمع آوری کند و بنیانگذاران سازمان ادعا می‌کنند از 41 نامزد مورد حمایت سازمان 33 نامزد در انتخابات پیروز شده‌اند».
جی استریت با انجام نظر سنجی های دقیق نشان داده است که چگونه محبوبیت اوباما در میان یهودیان آمریکا افزایش 15 درصدی داشته است زیرا بیشتر یهودیان آمریکا با شهرک سازی مخالف‌اند و از نقش پررنگ‌تر آمریکا در طرح صلح عربی- اسراییلی حمایت می کنند و این برخلاف رویکرد آیپاک و همپیمانان محافظه‌کار آن است.
بنابراین برآورد، بیشتر یهودیان از انتقاد علنی اوباما از دولت اسراییل –به خاطر کارشکنی در روند صلح- نیز حمایت می‌کنند و باز، بنابرنظر سنجی ها ؛ مشخص شده است که اسراییل؛ مهم‌ترین مساله یهودیان نیست بلکه از نظر یهودیان مشارکت کننده در نظرسنجی ها، مسایل مربوط به اسراییل در اولویت نهم قرار دارد.
جرمی بن عامی، موسس سازمان جی استریت طی مصاحبه‌ای ( ماه می گذشته) با نیویورک تایمز به صراحت می گوید:«یهودیان ازاینکه دولت اسراییل از آنان بپرسد با ما هستید یا علیه ما؟ متنفرند و بیشتر یهودیان آمریکایی خواستار تشکیل دولت مستقل فلسطینی -در کنار دولت اسراییل- هستند و میان سازوکارهایی که برآورده کننده‌ی نیاز دولت اسراییل است با سازوکارهایی که برآورده کننده نیازهای یهویدان آمریکایی است، قایل به تفاوت‌اند».
بن عامی در این مصاحبه از افزایش آن دسته از حامیان اسراییل خبرمی‌دهد که مخالف رویکرد سنتی نگرش به سیاست های اسراییل هستند و معتقدند برای علاقمندی به بقای اسراییل، ضرورتا نباید بنده‌ی سیاست های دولت اسراییل بود، باوری که به عقیده موسسان جی استریت، موفقیتی بزرگ در راه پایان دادن به ترکتازی لابی‌هایی چون آیپک است.
نیویورک تایمز طی تحلیلی درمورد دلایل موفقیت جی استریت می نویسد:« جی استریت توانسته است، ضمن اتخاذ موضع حامی اسرائیل ؛موضعی حامی صلح را نیز -در آن واحد- اتخاذ کند و این همان چیزی است که با سیاست‌های اوباما سازگاری دارد و برای یهودیان آمریکایی توجیهی منطقی دارد».
در ماه مارس گذشته و درست زمانی که «جوبایدن»، معاون رییس جمهوری آمریکا به اسراییل رفته بود تا پیام حسن نیت دولت اوباما را به اسراییلی ها ابلاغ کند، اسراییل با اعلام اینکه مجتمع های مسکونی یهودی نشین را در -بخش عربی- قدس شرقی ایجاد خواهد کرد، در واقع تلاش های اوباما برای صلح را به چالش گرفت تا جایی که بایدن این اقدام را «اهانتی غیر قابل تحمل» دانست.
هرچند این مساله که اسراییل در قبال خواست امریکا مبنی بر توقف شهرک سازی ها مقاومت کند، مساله ی جدیدی نیست اما نکته بی سابقه در این ماجرا آن بود که این بار، مقامات آمریکایی – شاید- به دلیل توسعه نفوذ جی استریت، زمینه را فراهم دیدند که خشم خود را در قبال اقدام غیر مسوولانه اسراییل ابراز کنند، تحلیلی که درست هم از آب درآمد زیرا ساعاتی پس از اینکه اسراییل از قصد خود مبنی بر ساخت شهرک ها ی یهودی نشین جدید پرده برداشت، جی استریت به عنوان گروه فشار و درعین حال تشکلی حامی اسراییل و صلح، بیانیه ای با امضای 18 هزار تن از شهروندان یهودی آمریکا را در سایت خود منتشر کرد و سیاست‌های اوباما را در قبال مساله فلسطینی – اسراییلی ، مورد تایید قرار داد.
امی اسپیتلنیک، مسوول امور رسانه‌ای جی استریت، در این باره گفته است:« ما خواستار تضعیف اسراییل نیستیم اما بخش عمده ای از یهودیان آمریکایی، درعین علاقمندی به بقای اسراییل، خواستار صلح و حامی میانه روی هستند و ما هم؛ زمینه ی بیان دیدگاه های آنان را فراهم می‌کنیم».
برخی تحلیلگران معتقدند، درست است که نفوذ لابی لیبرال های جی استریت به اندازه راست گرایان آیپک نیست اما این سازمان اکنون به عنوان یک رقیب جدی، وارد منظومه لابی های یهودی شده است.
وقتی دعوا بالا می‌گیرد
اینکه یک سازمان حامی اسراییل رویکردی لیبرال داشته باشد، البته مساله جدیدی نیست کما اینکه؛«آمریکایی های حامی صلح» و«‌صندوق جدید اسراییل» از جمله سازمان های لیبرال و به اصطلاح غیرانتفاعی هستند که باهدف تاثیر گذاری بررای دهندگان و سیاستمداران آمریکایی تشکیل شده اند، اما شاید در میزان جاه طلبی و مبارزه جویی آن هم با لابی قدرتمندی چون آیپک، جی استریت؛ مورد منحصر به فردی باشد.
مسوول امور رسانه‌ای این سازمان درمصاحبه ای که درسایت آن منتشر شده است، می گوید:«سازمان ما انتظار دارد که در سال جاری بتواند کمک لازم برای حمایت از 60 نامزد انتخابات میان دوره ای سنا را جذب کند. ما اکنون دارای بودجه 3 میلیون دلاری برای تداوم فعالیت های خود و ده ها کارمند دایمی هستیم. این سازمان مفتخر است که 110هزار هوادار در سایت این سازمان ثبت نام کرده‌اند که 7 هزارتن ازآنها به شکل مستمر به سازمان کمک مالی می‌کنند».
نگاهی به توانمندی‌های جی استریت زمانی قابل تامل می‌شود که در نظر داشته باشیم، آیپاک؛ رقیب سرسخت جی استریت به عنوان تشکلی حامی اسراییل با رویکرد محافظه کارانه؛ همچنان قدرتمندترین گروه فشاریهودی تلقی می شود زیرا بودجه این سازمان 60میلیون دلارو دارای 300کارمند است و این جدای از قدرت ونقوذ غیرقابل آیپک بر اعضای کنگره است، نفوذی که گاه تن به اسطوره می‌زند واینگونه بر سر زبانها افتاده است که گروه فشار آیپک به نمایندگی از طیف راست اسراییل، تصمیم ها ی کنگره آمریکا را جهت می‌دهد و اکثریت را به حمایت از خواسته های خود وا می دارد.
نیویورک تایمز طی تحلیلی درمورد دلایل موفقیت جی استریت می نویسد:« جی استریت توانسته است، ضمن اتخاذ موضع حامی اسرائیل ؛موضعی حامی صلح را نیز -در آن واحد- اتخاذ کند و این همان چیزی است که با سیاست‌های اوباما سازگاری دارد و برای یهودیان آمریکایی توجیهی منطقی دارد».
در کنفرانس های سالانه آیپک، تقریبا نیمی ازاعضای کنگره شرکت دارند و مسیحیان صهیونیست آمریکا- که مسحیان متحد حامی اسراییل نیز جزو آن هستند- نیز از همپیمانان آیپک است. مقر آیپک در سن آنتونیوی تگزاس بیش از 19000 عضو دایمی دارد.شاید نیاز به بیان نباشد که از نظر برخی؛ رقابت و نزاع میان آیپک و جی استریت درواقع سرشاخ شدن جدی دو نگرش راستگرا و لیبرال است و از نظر برخی دیگر تنها یک بازی «موش و گربه» که در سطح برخی لفاظی های عامیانه سیاسی باقی مانده است.
آنهایی که رقابت میان این دو لابی یهودی را جدی می گیرند، البته شاهد مثال های فراوانی برای اثبات ادعای خود می آورند. برای مثال به هنگام محاصره غزه توسط اسراییل ( دسامبر2008 )، دونا ادواردز، عضو مجلس نمایندگان از مریلند از جمله افراد موثری بود که باعث شد؛ طرح شماری از نمایندگان که حمله اسراییل به غزه را مصداق«دفاعی مشروع» می دانست، رد شود.
این اقدام ادواردز و 21 تن دیگر از نمایندگان، باعث خشم برخی رهبران یهودی محلی شد تا جایی که آیپک تصمیم گرفت تا در حوزه انتخابیه ادوراز، رقیبی جدی برای او دست و پا کند اما جی استریت با جمع آوری 48 ساعته ی 30 هزاردلار در حمایت از وی وارد میدان شد و آیپک نیز ترجیح داد از تصمیم خود دست بردارد.
جی استریت درجریان تجاوز ارتش اسراییل به نوارغزه نیزتوانست 30 هزار امضاء در اعتراض به این اقدام خصمانه جمع آوری و در اینترنت منتشر کند و بدان وسیله این تجاوز را محکوم کند و آن را «جنگ نابرابر و واکنشی غیر معمول» بخواند تا ثابت کند، به شکل جدی مخالف تندروی وروش های نظامی است. اسحاق لوریا، سخنگوی رسمی جی استریت نیز در همان زمان اعلام کرد:«درست است که شلیک موشک علیه مردمان اسراییلی یا فرستادن انتحاری‌ها به اسراییل اقدامی نکوهیده است، اما در همان حال مجازات 1.5 میلیون غزه‌ به خاطر اعمالی که چند تندرو مرتکب شدند، محکوم است».
هماوردی‌های جی استریت البته با واکنش های تند راستگرایان نیز مواجه شده است چنانکه بسیاری از سیاستمداران تندروی اسراییل ابایی از این ندارند که با رصد فعالیت های جی استریت، به این نتیجه برسند که اوباما دست نشانده دو یهودی مرتد یعنی «رام امانوئل» و «دیوید اکسلرود» است و فردی چون «جی جی گولدبرگ » نویسنده کتاب «حاکمیت یهود درون سازمان‌های آمریکایی» هدف مشاوران یهودی به اعتقاد او «مرتد» اوباما را « سرکوب یهودیان آمریکا» از طریق قدرتمند ساختن دو سازمان «آمریکایی‌ها برای صلح، اکنون» و «جی استریت» بداند.
جی استریت همچنین هماهنگ کننده دیدار اعضای کنگره از اسراییل است و این کار را برای مقابله با«برنامه های دیدار»ی انجام می دهد که مقامات اسراییلی برای قانونگذاران آمریکایی در اسراییل، ترتیب می‌دهند. در فوریه گذشته روزنامه های اسراییل برای اولین بار، از سفر گروهی از دموکرات های کنگره به اسراییل، آن هم با هماهنگی جی استریت، خبر دادند و زمانی که« دانی ایالون» معاون وزیر خارجه اسراییل، طی مصاحبه دیدار با این افراد را تکذیب کرد؛ «ویلیام دلاهانت» عضو مجلس نمایندگان از ماساچوست- که ریاست این گروه را بر عهده داشت- ضمن سرزنش ضمنی ایالون، این انکار را یک «شوک حقیقی» و«رفتاری ناامید کننده» توصیف کرد و این ادعای دانی ایالون مبنی بر «ماهیت ضد اسراییلی جی استریت» را «افترایی برای تحت الشعاع قراردادن انگیزه های اصلی این دیدار»دانست.
دلا هانت در این باره گفته بود:«این عاقلانه نیست که بخاطر اختلاف در روش رسیدن به اهداف مشترک خود -که صلح و امنیت است- اهتمام یک گروه در حمایت از ذات دولت اسراییل را مورد تردید قراردهیم».
نگاهی واقعی‌تر به جی استریت
هرچند برخی نویسندگان عرب همچون «اسعد عبدالرحمن » نویسنده پایگاه اینترنتی «مرکز اطلاع رسانی فلسطین »،به سیاق معمول در تحلیل خود و برآورد میزان نفوذ سازمانی چون جی استریت، نگاه بیش از اندازه خوش بینانه و توام با مبالغه ای از خود نشان می‌دهند و گاه از آغاز روند جدید چپ گرا در مقابل راستگرایان آیپک و یا هواداران چند صدهزار نفری جی استریت سخن می‌گویند اما تحلیلگرانی چون «استیون گالن» نویسنده سابق نیوزویک معتقدند که بعید است جی استریت یا سایر لیبرال ها، بتوانند تاثیر چندانی بر سیاست خاورمیانه‌ای آمریکا بگذارند به عقیده این عده، ایجاد فضای کار برای یهودیان لیبرال در آمریکا در برابر حقایق موجود در فلسطین و نیز فضای راستگرایانه حاکم بر اسراییل مساله ای بی اهمیت و تاثیرآن در اندازه یک «بازی موش و گربه» تقلیل یافته است.
این تحلیل‌گران معتقدند که نمی توان به تداوم استقلال جی استریت و حفظ تفاوت ماهوی آن با آیپاک، چندان امیدواربود زیرا رویکرد جی استریت در مقایسه با آغاز کارش، از یک سو رفته رفته رنگ وبویی از محافظه کاری ناشی از فضای محیط سیاسی در آمریکا را می گیرد واز سوی دیگر بر اساس همان سنت «عامی کردن مسایل سیاسی» در آمریکا می توان به خوبی مشاهده کرد که چگونه جی استریت ترجیح می‌دهد برخی اختلاف ها ی خود با لابی های راستگرا را در رسانه ها به مفاهیم عوامفریبانه ای چون نزاع میان «داود و جالوت» نزدیک کند حال آنکه وقتی پای مسایل جدی تری در بحران خاورمیانه، به میدان باز می شود؛ جی استریت سعی می کند بیش از صلح، پایبند مقتضیات فعالیت سیاسی در آمریکا باشد.
آرون دیوید میلر، ازمحققان «مرکز بین المللی وودرو ویلسون» و مشاور امور خاورمیانه ای وزارت خارجه آمریکا، طی مصاحبه ای در این باره گفته است:« فکر نمی کنم تنها یک سازمان بتواند تغییر چندانی صورت دهد زیرا به عقیده من فراهم نمودن زمینه ی صلح بیشتر ازآنکه تابع فعالیت های داخل امریکا باشد بستگی به عزم و اراده خود اعراب و اسراییل دارد».
هرچند جی استریت تاکنون به شکل جدی سنت مافیایی راستگرایان تندروی سازمان هایی چون آیپک را به چالش گرفته‌اند اما اگر نگاهی واقع بینانه به عملکرد جی استریت بیندازیم متوجه خواهیم شد که این سازمان آنگونه که تبلیغ می شود نیز نتوانسته مستقل و کاملا لیبرال ظاهر شود و درموارد متعددی، لیبرال هایی را که به آن امید بسته بودند را ناامید کرده است.
شاهد مثال آن دسته که امروز، ناامیدانه از فرجام جی استریت لیبرال سخن می گویند البته کم نیست؛ برای مثال در تابستان گذشته وقتی برخی اعضای سنا تحت فشار قرارگرفتند و بیانیه درخواست آیپاک مبنی بر دعوت اعراب به عادی سازی روابط با اسراییل -بدون اشاره به کارشکنی از طریق شهرک سازی اسراییل- را امضاء کردند یا قانون تشدید مجازات ها علیه ایران را – که حتی خود دولت آمریکا معتقد بود کمی تندروانه است- تصویب شد، جی استریت، سکوت کرد یا زمانی که آیپک سیاستمداران تحت نفوذ خود ر ا وادار کرد؛ گزارش حقوق بشر مبنی بر ارتکاب« جنایت علیه بشریت» از سوی هر دو طرف فلسطینی – اسراییلی را محکوم کند، جی استریت برای خنثی کردن این اقدام، کاری انجام نداد.
اگرچه جی استریت اکنون متهم است که در بزنگاه های مهم و حیاتی، منفعل ظاهر شده است اما همچنان اصرار دارد که رویکردی متمایز از محافظه کاران و گروه های فشاری چون آیپک داشته باشد به همین دلیل نیز تلاش می‌کند که بر سیاست خود مبنی بر حمایت از توقف شهرک سازی در مناطق اشغالی، تکیه و آن را جزیی از افتخارات لیبرال منشانه خود معرفی کند اما همین رویکرد نیز با در نظر داشتن اینکه خود دولت امریکا اکنون پا را فراتر ازاین خواسته گذاشته است و از« برچیدن شهرک ها» سخن می گوید، اقدام چندان خارق العاده ای به نظر نمی رسد.
گذشته از پاره‌ای ملاحظات که امروز جی استریت را در مظان اتهام تن دادن به مقتضیات سیاسی و کم توجهی به آرمان‌های لیبرالیستی قرار داده است نوع نگرش این لابی یهودی نیز خالی از تناقض نیست. جی استریت خود را سازمان حامی اسراییل و معتقد به روند صلح می‌داند اما نوع نگاه این سازمان به خاورمیانه بسیار ساده انگارانه و فاقد افق کلی است که بحران خاورمیانه را زنجیره‌ای به هم پیوسته با دخالت موثرعناصر کلیدی متعدد بشمارد به عبارت دیگر این سازمان خطوط کلی سیاست‌های خود برای اتخاذ روندی متفاوت با آیپک در مسایل مربوط به ایران، سوریه و حزب الله را ترسیم نکرده و در عوض رویکرد خود را محدود به مسایلی چون شهرک ها یا برخی گروه های فلسطینی کرده است.
شاید این چندان منصفانه نباشد که بعد از سالیان متمادی تساهل دولت آمریکا در قبال راست گرایان، اینک منکر برخی تاثیرهای جی استریت بردولت آمریکا شد یا تمام تحولات اخیر را در حد یک بازی تبلیغاتی دانست اما نمی‌توان این حقیقت را از نظر دورداشت که این تاثیرها ، در محدوده‌ی کانون های سیاسی آمریکا باقی می‌ماند و تندرویی‌هایی که جی استریت برای مقابله با آن برخاسته است، دامنه‌ای وسیع تر از توانایی محدود یک لابی لیبرال دارد. ایال پرز عضو موسسه میانه روی« آمریکای جدید» طی گزارشی در مجله «بررسی کتاب نیویورک» (The New York Review of Books .29apآوریل 2010) به خوبی این مساله را مورد بررسی قرارداده و به افزایش قدرت ملی گرایان و بنیادگرایان یهودی و تاثیر رو به افزایش آنان در میان نظامیان اسراییلی اشاره کرده است.
اگر آنچه ایال پرز و پاره ای از تحلیگران در مورد واقعیت های تلخ راست گرایی در اسراییل می‌گویند، درست باشد و این مساله را نیز در نظر داشت که سازمان هایی چون آیپک با اتکاء به این زمینه مشرک در میان سیاستمداران، شهروندان و نظامیان اسراییل به ترکتازی خود ادامه می دهند؛ شاید بی راه نباشد که همزمان با تعقیب اقدامات لیبرال های جی استریت به سربازان اسراییلی نیز فکر کرد که به گفته ایال پرز، نفوذ ملی گرایان تندرو یا بنیادگرایان یهودی در میان آنان بدان پایه رسیده است که بعید نیست حتی در قبال دستور تخلیه یا تخریب شهرک‌ها، دست به یک تمرد دست جمعی بزنند.