ناصر ایمانی
سفرهای استانی هیات وزیران از ابداعات ارزشمند دولت جدید است که باید از این اقدام مفید، قدردانی نمود. آثار مثبت این سفرها را به شرح زیر میتوان احصا نمود:
1- بسیاری از مشکلات نظام اجرایی ما، ناشی از عدم هماهنگی میان دستگاههای دولتی است که نمود عینی آن در استانها بیشتر خودنمایی میکند. سفرهای تمامی وزیران و مدیران عالی رتبه به همراه بالاترین مقام اجرایی کشور یعنی رییسجمهور، میتواند بسیاری از این ناهماهنگیها را از نزدیک و به فوریت حل و فصل نماید.
2- تصمیمات مدیران اجرایی کشور، آن گاه میتواند با همه جانبه نگری اتخاذ کرد که مدیران با صحنه اصلی واقعیات کشور در نقاط دوردست این مرز و بوم آشنا باشند. بسیاری از تصمیمات و قوانین و بخشنامهها که در سالهای گذشته از حد کاغذ فراتر نرفتهاند، بدان علت بوده که واقعیات عینی را در نظر نگرفته است و صرفا پشت درهای بسته مرکز کشور اتخاذ گردیده است. سفرهای استانی مدیران میتواند به آشنایی عمیقتر و دقیقتر آنان منجر شود.
3- پیوند عمیق مردم با نظام، آن گاه میسر میشود که متن مردم احساس کنند دولت برای رفع مشکلات آنان کاملا جدی است. و این مهم با سخنرانیهای آتشین و کلمات زیبا و سفرهای تشریفاتی به استانها محقق نخواهد شد. مردم وقتی مشاهده کنند که تمام وزیران کشور به همراه رییسجمهور در یک استان حضور دارند احساس میکنند که تصمیم برای رفع مشکلات منطقه، جدی است و آرای آنان در زمان انتخابات، نتیجهای ملموس و عینی داشته است.
اما این اقدام مفید دولت دکتر احمدینژاد، در صورت عدم توجه به برخی نکات، میتواند آثار منفی و غیرمطلوبی هم داشته باشد که باید با دقت و برنامهریزی از آن جلوگیری نمود. برخی از این آثار ذیلا مورد بحث قرار میگیرد:
1- باید دقت نمود که سطح مطالبات عمومی افزایش پیدا نکند. آشنا شدن مردم با حقوق واقعی خود ضرورتی انکارناپذیر است اما این مطالبات باید با امکانات موجود هماهنگ باشد در غیر این صورت نارضایتی تدریجی را در پی خواهد داشت، بالاخص زمانی که در آینده مردم هر استان، شاهد باشند که تصمیمات هیات وزیران در سفر به آن استان اجرا نشده تاست. اگر چه علت اصلی کمبود امکانات در استانهای محروم کشور ناشی از نوع سیاستهای تمرکزگرایی در مرکز کشور و عدم توجه به استانهای محروم بوده است، اما انتقال این امکانات مستلزم زمان و برنامه ریزی است و تا قبل از آن باید از افزایش بیدلیل سطح مطالبات اجتناب نمود.
2- سفر به هر استان و اختصاص بودجهها و اعتبارات کلان برای آن، ممکن است که به بخشینگری و عدم توجه به نگاه جامع و ملی به تمامی مشکلات کشور در کنار یکدیگر و اولویتبندی به پروژهها و طرحها با توجه به امکانات موجود شود. به میزانی که مصوبات هیات وزیران در هر استان، شامل بودجهها و اعتبارات کلان و یا طرحها و پروژههای بزرگ باشد، خطر فوقالذکر بیشتر احساس خواهد شد. انعکاس اصلی نتایج سفرهای استانی هیات وزیران و آشنایی آنان به مشکلات محلی، باید در لوایح بودجه سالیانه و در چهارچوب برنامه پنج سالانه، محقق شود.
3- در هفتههای اخیر، بودجهها و اعتبارات تخصیص یافته از سوی هیات وزیران در هر استان، محل تردید و تامل صاحبنظران و نمایندگان محترم مجلس واقع شده است. قطعا برخی از این اعتبارات مصوب هیات وزیران، در چهارچوب لایحه بودجه سال جاری و یا اعتبارات بانکها و ریاست جمهوری است. اما اگر برخی از این بودجهها نیازمند مصوبه مجلس شورای اسلامی باشد، باید با دقت بیشتری در مورد آن تصمیم گیری کرد و انتظارات مردم استانها را قبل از تصویب توسط مجلس، افزایش نداد تا عملا مجلس شورای اسلامی نزد افکار عمومی منطقه مورد سوال قرار نگیرد.
باید توجه داشت که مردم به تمامی نهادها و قوای کشور به عنوان یک مجموعه واحد و غیرقابل تفکیک مینگرند.