دکتر مصطفی رجب
از زمان آغاز چالش میان عربها و "اسرائیلیها"، سیاستهای نظامی و امنیتی "اسرائیل" صبغهای هجومی داشته است و صهیونیستها از سال 1948 تاکنون آغازگر 4 جنگ بزرگ با عربها بودهاند که البته باید به این تعداد، شمار زیادی عملیات نظامی گسترده دیگری را نیز افزود؛ این در حالی است که طرف عربی تنها یک بار جنگ را شروع کرده است که آن هم در سال 1973 و با حضور کشورهای سوریه و مصر بوده است، ضمن آنکه شمار عملیاتهای گسترده نظامی که طرف عربی بر ضد "اسرائیل" به راه انداخته، بسیار اندک بوده است.
در ماجرای منازعه عربی و "اسرائیلی" همیشه ترازوی قدرت و توان نظامی به سمت "اسرائیل" سنگینی کرده و میکند و هر دو طرف این منازعه به این نابرابری قدرت اعتراف دارند، البته پیچیدگی مساله عدم توازن قدرت به حدی است که ابعاد استراتژیک آن را نمیتوان به سادگی سنجید.
اگر نگاهی به فعالیتهای نظامی "اسرائیل" بیافکنیم، به این نتیجه میرسیم که "اسرائیل" از نظر حجم و نوع سلاحهایی که در اختیار دارد، بر تمامی همسایههای عرب خود برتری دارد و علاوه بر این از سلاح اتمی برخوردار است که درباره اهمیت آن باید گفت این سلاح در نهایت به عنوان یک عنصر تعیینکننده در چالش "اسرائیل" با دیگر کشورهاست؛ از همین رو، با نظر به گرایشهای تهاجمی غالب بر تفکر نظامی صهیونیستها و همچنین وجود شکاف عظیم و رو به گسترش در توازن قدرت نظامی میان دو طرف و بینتیجه ماندن تلاشها برای رفع این شکاف، باعث شده است که آغازگر جنگ مستقیما اسرائیل باشد.
در همین راستا دکتر محمد قدری سعید برخی از چارچوبهای کلی فعالیتهای تسلیحاتی "اسرائیل" را اینگونه بر میشمارد:
1- "اسرائیل" و ایالات متحده از سال 1979 با امضای توافقنامه مربوط به همکاریهای استراتژیک در زمینه مسائل دفاعی که بعدها و در 14 دسامبر سال 1987 توسط اسحاق رابین به مدت ده سال تمدید شد، روابط تنگاتنگی در زمینه تسلیحاتی با هم برقرار کردند. توافقنامه نظامی مذکور سود فراوانی را برای طرف "اسرائیلی" داشت و "اسرائیل" توانست از تجربیات آمریکا در زمینههای جنگ الکترونیکی، تولید مهمات، موشکهای ضد تانک و همچنین کلاهکهای موشکی قابل هدایت با اشعه مادون قرمز استفاده کند.
2- از دیگر مسائل مهم و شایان توجه، باید به برتری جهانی "اسرائیل" در زمینه تولید و پیشرفتهسازی هواپیماهای بدون خلبان اشاره کرد. در حال حاضر زرادخانههای "اسرائیل" انواع مختلفی از این هواپیماها را تولید میکنند که برخی از آنها فاصله کمتر و برخی فاصله زیادتری (تا 100 کیلومتر) را طی میکنند. هواپیماهای بدون خلبان برای عملیات شناسایی و همچنین تعیین هدف به کار میرود، ضمن آنکه میتوان از آن برای هدف قرار دادن برخی مواضع طرف مقابل استفاده کرد.
3- از دیگر فعالیتهای تسلیحاتی "اسرائیل" نیز باید از پیشرفتهسازی جنگنده بمبافکن "لاوی" یاد کرد. صهیونیستها به کمک این طرح توانستند بسیاری از تجربیات پیشرفته تکنولوژیکی آمریکا در زمینه مسائل الکترونیکی، رایانهای و همچنین مهندسی پرواز را به خدمت بگیرند و به طور کلی باعث افزایش سطح کیفی طرحهای تسلیحاتی خود شوند. طرح پیشرفتهسازی هواپیمای "لاوی" یکی از بزرگترین طرحهای تسلیحاتی صهیونیستها به شمار میرود.
4- توجه فراوان "اسرائیل" به تولید کلاهکهای جنگی از جمله کلاهکهای انفجاری ـ ارتعاشی با توان تخریبی بسیار بالا و همچنین کلاهکهایی که قابلیت انتقال بمب را دارند، از دیگر مقولههای حائز اهمیت در فعالیتهای تسلیحاتی "اسرائیل" است.
5- موفقیت "اسرائیل" در پیشرفتهسازی موشکهای دور برد بالستیک خود موسوم به "اریحا 2" که برد آن به 1450 کیلومتر میرسد، از دیگر پیشرفتهای چشمگیرش در مسائل تسلیحاتی است. بیگمان تلآویو اهمیت خاصی را برای پیشرفتهسازی این نوع موشک قائل است چرا که به "اسرائیل" اجازه میدهد که مواضعی را در عمق خاک کشورهای عربی هدف قرار دهد. ضمنا تجهیز موشک "اریحا2" به کلاهکهای جنگی پیشرفته، کار "اسرائیل" را در هدف قرار دادن مواضع بسیار دور آسانتر میسازد.
در مورد حملات "اسرائیل" به مواضع فلسطینیها در تونس و نیروگاه هستهای عراق، گفته میشود که این حملات با استفاده از یک سناریوی پیچیده و توسط هواپیماهای جنگنده تلآویو انجام گرفت، در حالی که میتوان این ماموریت نظامی را امروزه با دقت و بدون هیچگونه خطری با استفاده از موشکهای دوربرد "اریحا2" انجام داد. ضمنا موشکهای مذکور این توانایی را دارند که در هنگام آغاز عملیات، ضربات ناگهانی و مهلکی را به فرودگاههای جنگی طرف مقابل وارد آورند و حتی هواپیماها را در داخل آشیانههایشان هدف قرار دهند.
6- از دیگر فعالیتهای تسلیحاتی "اسرائیل" باید به امضای پروتوکل همکاریهای فنی با ایالات متحده و پژوهشهای مربوط به دفاع استراتژیک و همچنین پیشرفتهای علمی و تکنولوژیکی اشاره کرد.
7- دستیابی به نسل جدیدی از مهمات جنگی یکی دیگر از موفقیتهای "اسرائیل" در این عرصه است. موشکهای هوا به هوا، هوا به زمین، موشکهایی که قابلیت هدایت با لیزر، رادار و اشعه مادون قرمز را دارند، همگی جزئی از این مهمات جنگی به شمار میروند.
ضمنا اگر نگاهی به سلاحهای پیشرفته شیمیایی و بیولوژیکی که دولت عبری در اختیار دارد، بیافکنیم به این نتیجه روشن و مبرهن خواهیم رسید که "اسرائیل" از زمان شکلگیری توجه زیادی به این نوع سلاحها داشته است و با نظر به اینکه تولید سلاحهای مذکور در مقایسه با تولید سلاحهای هستهای بسیار سادهتر است، در حال حاضر "اسرائیل" تلاش میکند که یک پایگاه عظیم تولید سلاحهای شیمیایی و یک مرکز علمی و پژوهشی ویژه تولید اینگونه سلاحها را تاسیس کند و در همین راستا از دانشمندان یهودی که در سرتاسر جهان پراکندهاند و روابط علمی در زمینه صنعت تولید مواد شیمیایی با "اسرائیل" دارند، کمک میگیرند.
ضمنا تواناییهای "اسرائیل" در تولید بمبهای بیولوژیکی دست کمی از تواناییاش در تولید بمبهای شیمیایی ندارد. در حال حاضر دولت عبری برنامههایی برای تولید سلاحهای بیولوژیک دارد و یک کارخانه دولتی را که شماری زیادی از دانشمندان در آن فعالیت و آخرین نظریات علمی را بررسی میکنند، به این کار اختصاص داده است و علاوه بر این همکاریهایی میان تلآویو و واشنگتن در زمینه تولید توکسین نیز وجود دارد.