بخش سیاسی خارجی
منابع خبری از تجاوز نظامیان صهیونیستی به لبنان خبر دادند در حالی که برخی تحلیلگران تجاوز هوایی و زمینی نظامیان اسراییلی را گامی در جهت وارد آوردن فشار به بیروت و حزبالله در جهت پذیرش سیاستهای منطقهای اسراییل ارزیابی میکنند، اما گروهی از صاحبنظران،نظر دیگری دارند!
آنان بر آنند که تجاوزهای جدید صهیونیستها در مناطقی مانند شبعا، به منظور سرپوشگذاری بر تنشهای سیاسی داخل حکومت اسراییل غاصب است!
"آریل شارون" از رهبری حزب راستگری تندروی لیکود استعفا کرد تا بنا به ادعای خودش با تاسیس حزبی جدید با نام "مسئولیت ملی" به صحنه مبارزات انتخاباتی پارلمان آینده وارد شود.
این استعفا حکایت از بروز شکاف عمیق و جدی در بدنه دولت اسراییل دارد. آریل شارون که یکی از عناصر اصلی دستگاه سیاسی اسراییل همواره یکی از آمال خود را تحقق "اسراییل بزرگ" توصیف میساخت، سالها طول کشید تا انتفاضه مردم فلسطین را به عنوان یک واقعیت محتوم و تشکیل حکومت فلسطینی به عنوان تقدیری ناگریز بپذیرد.
در همین راستا، شارون، طرح خروج از غزه را پیشنهاد داد که با مخالفت سرسختانه برخی گروهها و شهروندان صهیونیست مواجه شد که از جمله این گروهها میتوان حزب لیکود را نام برد که شارون رهبری آن را برعهده داشت.
شارون اما به منظور اجرایی کردن طرح خود، ناچار به ائتلاف با برخی از اعضای احزاب یهودیت توراتی، شبث و حزب کار اسراییل شد تا قادر شود با تاسیس دولتی ائتلافی طرح خروج از غزه را عملیاتی سازد.
اما در 21 نوامبر، درپی ملاقات "شارون" با "موشه کاتساو" رییس جمهور رژیم صهیونیستی وی اعلام کرد که رییس جمهور از وی درخواست نموده، با اعلام انحلال پارلمان "کنسیت "، زمینه انتخابات زودرس پارلمانی را فراهم آورد. دلیل انحلال پارلمانی که وظیفه تعیین نخستوزیر و اعضای کابینه را دارد، "دشواری" فعالیت در قالب دولت کنونی اسراییل است که با خروج حزب کار از دولت ائتلافی و شدت گرفتن مخالفتهای لیکود بروزی دیگری یافته است.
تحولات اخیر بحرانی جدی را دامنگیر سیاسیون صهیونیست کرده است.
این بحران میتواند مبنای عمل برای مبارزان فلسطینی واقع شود. به این ترتیب که درک شود دامنه انتفاضه از بحث تاثیرگذاری حتی سطوح عالی سیاسی اسراییل را با "اختلاف، تنش و بحران" مواجه کرده تا آنجا که حدود" حاشیه امنیتی اتاقهای تصمیمگیری صهیونیستی" هم مصون از انتفاضه نمانده است.