در جریان یک قرن تجاوز صهیونیستها به سرزمین فلسطین بیش از 4 میلیون نفر از ساکنان اصلی این سرزمین آواره شدهاند.
سران رژیم صهیونیستی در جریان تکوین و تشکیل دولت همواره این هدف عمده را در دستور کار خویش قرار دادهاند، نخست ایجاد فضایی حیاتی برای یهودیان پراکنده در سراسر جهان، اخراج دستجمعی فلسطینیان و پاکسازی مناطق متعلق به این افراد به مناطقی که کمترین تهدید را برای کیان صهیونیستی به دنبال داشته باشند و بتوانند اکثریت جمعیتی یهودی را در سرزمین فلسطین ایجاد کنند و سوم کسب زمین و املاک ساکنان فلسطین از طریق آوارهسازی برنامهریزی شده. در راستای تحقق این سه هدف، صهیونیستها کوشیدهاند تا با ایجاد رعب و وحشت و در نهایت کشتار و قتل عام افراد، ساکنان فلسطین را آواره سازند که در راستای تحقق این امر بیش از 4 میلیون نفر توسط صهیونیستها آواره شدهاند و در حال حاضر آوارگان فلسطینی بزرگترین گروه آواره جهان بشمار میآیند.
در حال حاضر از 8 میلیون 495 هزار فلسطینی، بیش از 50/6 درصد به صورت آواره در کشورهای اردن، لبنان، سوریه، مصر، لیبی، آمریکا و سایر کشورهای جهان زندگی میکنند از مابقی ساکنان فلسطین، یک میلیون و سیصد هزار نفر در مناطق اشغالی سال 1948 سکونت داشته و به اصطلاح اعراب اسرائیلی خوانده میشوند و 3 میلیون نفر دیگر در مناطق اشغالی 1967 یعنی کرانه باختری رود اردن و نوار غزه به سر میبرند علیرغم گذشت نیم قرن از نخستین دور آوارهسازی مردم فلسطین که در سال 1948 انجام شد، تاکنون هیچ یک از آوارگان به سرزمین مادری خود بازنگشتهاند و قطعنامههای بینالمللی هیچ یک از جمله قطعنامه 194 سازمان ملل متحد در مورد لزوم بازگشت آوارگان فلسطینی تاکنون جنبه اجرایی به خود نگرفتهاند و این در حالی است که رژیم صهیونیستی همچنان بر سیاست آوارهسازی ساکنان فلسطین به ویژه ساکنان بیتالمقدس مجددانه ادامه میدهد.
حق بازگشت به سرزمین مادری از جمله قواعد بینالمللی پذیرفته شده در حقوق بینالملل و از جمله حقوق اولیه اساسی و انسان به شمار میرود. اما با این وجود رژیم صهیونیستی تاکنون از پذیرش آوارگان فلسطینی خودداری نموده و از سوی دیگر، کشورهای پذیرای آوارگان نیز نخست به دلیل مقابله با خواست رژیم صهیونیستی در تحقق بخشی به خواست اساسی این رژیم در اشغال دائمی فلسطین و دوم به دلیل مشکلات مالی و اجتماعی ناشی از حضور آوارگان از پذیرش دائمی فلسطینی خودداری میکنند.
رژیم صهیونیستی همواره میکوشد تا ضمن ممانعت از بازگشت آوارگان فلسطینیان که میتواند اکثریت ضعیف و مصنوعی یهودیان مهاجر که در سرزمینهای اشغالی را بر باد دهد. از هر گونه اقدامی که بتواند در یک رفراندوم و انتخابات آزاد به ایجاد قدرت سیاسی ناشی از اکثریت فلسطینی در منطق اشغالی منجر شود جلوگیری مینماید. علاوه بر مسلمانان دیگر ساکنان فلسطین از جمله مسیحیان نیز در طول یک قرن گذشته همواره از سوی صهیونیستها به قصد ترک سرزمین و فروش املاک و مستغلاتشان تحت فشار و زور رژیم صهیونیستی بودهاند.
تلاشهای رژیم صهیونیستی در آوارهسازی و ممانعت از بازگشت آوارگان فلسطینی در حالی انجام شد که براساس میثاق جهانی حقوق بشر بر مبنای مفاد بند دوم ماده سیزدهم و بند چهارم ماده پنجم مبنی بر اینکه هر کس حق دارد هر کشوری و از جمله کشور خود را ترک کند یا به کشور خود بازگرداند، فلسطینیان در هر حالی حق دارند به سرزمین آبا و اجدادی خویش بازگردند.
رژیم صهیونیستی در حالی دست به چنین نقض آشکاری از قوانین حقوق بشر میزند که هیچ دستگاه و دولت مدافع حقوق بشر کوچکترین اشارهای به جنایات این رژیم نمیکند و هیچ محکومیتی ولو لفظی در قبال عملکرد این رژیم صورت نمیگیرد. مسالهای دیگر که در این زمینه قابل توجه است سیاست دائمی جذب مهاجر یهودی از سوی اسرائیل است، آژانس یهود و سازمانهای دیگر صهیونیستی در طول نیم قرن گذشته به صورت پیوسته تمام کره زمین را زیر پا گذاشتهاند تا در هر گوشه که یک یهودی بیابند به نام انتقال ؟ با فراهمسازی تمام امکانات وی را به اسرائیل منتقل سازند حال آنکه همین رژیم به ساکنان اصلی و مالکان فلسطینی حتی اجازه دیدار از اقوام و خویشان را ولو برای چند روز نمیدهد.