حنیف غفاری
"شیخ حمدبن خلیفه آلثانی" در دیدار با دکتر محمود احمدینژاد رئیسجمهور کشورمان از "خلیج فارس" با عنوان "خلیج فارس عربی" یاد کرده است. ولی علیرغم شفافیت نام این منطقه استراتژیک اطلاق نام خلیج فارس را اشتباه دانسته است!
پس از اینکه ایالات متحده آمریکا پیمان "سنتو" را در هم شکسته دید امکانات فراوانی را جهت تنشزایی در خلیج فارس در اختیار کشورهای عربی حاشیهای گذاشت. حتی تشکیل شورای هماهنگی کشورهای خلیج فارس حدود دو سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران با هدف اولیه تحدید قدرت تهران و انقلاب اسلامی صورت پذیرفت. در حقیقت سقوط محمدرضا پهلوی نزدیکترین متحد کاخ سفید در خلیج فارس، واشنگتن را بر آن داشت تا از قدرت پراکنده برخی حاشیهنشینان خلیج فارس به عنوان ابزاری منطقهای علیه ایران استفاده کند.
هم اکنون از آن روزها حدود ربع قرن میگذرد تهران به عنوان قدرت اولیه خاورمیانه در حال پیمودن مسیر فراخ خود به سوی پیشرفت در معادلات سیاسی نظام بینالملل است. پس از اینکه جمهوریخواهان آمریکا و متحدان اروپایی آنها از جمله "خاویر سولانا"، "تونی بلر" و "جک استراو" سعی در ایزوله کردن ایران در معادلات تهران ـ آژانس کردند، مشاهده نمودند که بر خلاف محاسبات ایدهآلیستی آنها تهران مسیر مشخص شده خود از اول پیروزی انقلاب را با همان سرعت میپیماید.
در اینجا بود که تئوریسینهای غرب تصمیم گرفتند در اقدامی هماهنگ و همزمان با فشارهای هستهای بحثهای مربوط به جزایر سهگانه (تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی) و دیگر موضوعات تنشزا از جمله عربی بودن نام خلیج فارس را مطرح سازند.
در نهایت اینکه علیرغم تمام این بحث ها سیر صعودی تهران در خاورمیانه و نظام بینالملل ادامه خواهد داشت و خلیج فارس نیز بر خلاف تصورات خیالی افرادی مانند شیخ حمد و دیگران همچنان "خلیج فارس" خواهد ماند.