بهمن ابراهیمی دمیرچی
گروه اجتماعی
آقای رییسجمهور عزیز، از تو به خاطر گرفتن نامههای بیشمار (دویست هزار نامه مردم) و رسیدگی به آنها و نه به خاطر کارهای شبانهروزیات و نه به خاطر نماز و روزههایت و نه به خاطر چیزهای دیگر، بلکه فقط به خاطر بتشکنیات متشکرم. آقای رییسجمهور تو در ایلام سلوک یک انسان آزاد را به نمایش گذاشتی که ما بیش از بیست و هفت سال منتظرش بودیم، تو تابویی را شکستی که مدعیان بسیار حتی در مخیله خویش نیز جرأت مواجهه با آن را نداشتند. تو یک مردمسالار واقعی هستی، تو یک ایرانی وطندوست هستی و یک مرد عمل و شایسته احترام هر ایرانی میباشی.
من این حرفها را نه به روش و سیره سنتی تمجید از صاحبان قدرت و ثروت بلکه به دلیل احساس نیاز برای سپاسگزاری از تو مینویسم. به عنوان یک ایرانی تو را به خاطر رفتار خاضعانهات در برابر مردم سرزمینت میستایم. چرا که در جایگاه و پایگاه یک صاحب منصب و صاحب قدرت دست یک ایرانی ناشناخته را که از میان نردههای آبیرنگ به سوی تو دراز شده بود، با کمال فروتنی خم شده و بوسیدی. گرچه من و تو ایرانی نیازی به بوسیدن دست همدیگر نداریم مگر به گرفتن دست همدیگر، اما تو دست سلطهگر، یک سویه، نفرین شده و ملعون قدرت را که همیشه تمنای بوسیده شدن و پرستیده شدن توسط انسانهای زیردست و محروم را داشته و دارد را شکستی و وارونه کردی.
تو در درون گلوگاه قدرت و مدارهای بسته آن که مملو از احساس غرور و تکبر است، انقلابی شکوهمند به پاکردی و تقدس کاذب و خودتراشیده قدرت را به جایگاه حقیقیاش که مردم باشند، برگرداندی. پس تو یک بتشکن هستی و شایسته احترام و نام نیک.
من دیگر تو را با رجایی مقایسه نمیکنم بلکه رجایی را با تو مقایسه میکنم. اگر رجایی مورد احترام تودهها بود تو اصل احترام، شخصیت و منزلت انسانی را به دوستداران رجایی برگرداندی، و به آنان نشان دادی که کروفر قدرت بسیار مصنوعیتر از آن است که خود مینماید، این همه تزیین و جلوه بر ساحت قدرت همه بر ساخته افکار کهن اشرافی و منزلتطلبی است که تحمل دو سویه کردن احترام را ندارد.
در این مملکت بزرگترین رنج و مشقت تودههای محروم نه محرومیت مادی (که در جای خود مهم و نقشآفرین است) بلکه محرومیت از داشتن احترام در نزد حاکمان (نه فقط حاکمان برتر بلکه حتی در نزد یک مدیر کل ادارهای) بود و تو اخلاق واقعی مواجهه با زیردستان را نه با وعظ و خطابه بلکه با تعظیم در برابر اراده ملت یاد دادی. امید است این سمبل که صد البته مستظهر به نیروی ایمان بود، درسی باشد برای هر فردی که در مجموعه دولت اسلامی صاحب قدرتی هست، که بیاموزند چگونه بایستی به دیگران احترام گذاشت و حقوق آنها را پاس داشت و از مغلطه و قرائتهای صوری پرهیز نمود.