ماکائو به مساحت 8/23 کیلومتر مربع در شرق آسیا و هم مرز با دریای جنوب چین و خود کشور چین واقع شده است.
ماکائوی کوچک، به عنوان یک منطقه اجرایی ویژه چین، ویژگی مستعمراتی محافظه کارانه خود را به دست توسعه انبوه تجاری و توریستی سپرده است.
آب و هوای این منطقه نیمه استوایی، دریایی با زمستانهای سرد و تابستانهای گرم است. مهمترین تهدید طبیعی برای این منطقه وقوع توفان است.
طبق آخرین آمار سازمان ملل در سال 200 جمعیت ماکائو 472 هزار نفر است. زبانهای اصلی مردم آن چینی و پرتغالی است که هر دو جزو زبانهای رسمی هستند.
مذاهب اصلی مردم ماکائو بودایی و مسیحیت است. واحد پول ماکائو، پاتاکا نام دارد و پوشاک و منسوجات از مهمترین صادرات آن محسوب میشوند.
ملیت اصلی این مردم چینی است. 7/95 درصد مردم ماکائو از نژاد چینی، یک درصد نژاد ماکانی (ترکیبی از نژاد پرتغالی و آسیایی) و 3/3 درصد از نژادهای دیگر هستند.
ماکائو، مستعمره سابق پرتغال و در همسایگی هنگ کنگ، یک شبه جزیره کوچک و 2 جزیره در ساحل جنوبی چین است.
اقتصاد ماکائو به صنعت توریسم وابسته است و هزاران توریست و بازدید کننده از چین و هنگ کنگ را به جانب خود کشیده است. معماری مستعمراتی در این منطقه از زمان استعمار پرتغالیها باقی است اما رد پای پرتغال در ماکائو در حال محو شدن است.
مستعمره سابق در سال 1999 و پس از 400 سال حاکمیت پرتغال به حاکمیت مطلق چینی منتقل شد. پکن متعهد شد آزادیها به شیوه غربی را حداقل برای مدت 50 سال در این منطقه حفظ کند.
اگر چه ماکائو بخشی از چین است، در حال حاضر بر اساس اصل یک کشور، دو نظام حکمرانی میشود که تحت این اصل از درصد بالایی از خود مختاری بهرهمند است.
نیروهای طرفدار اصلاحات در این منطقه کم صداتر و کم رنگتر از هنگ کنگ هستند، اما فعالیتهای طرفداران دموکراسی در حال افزایش است و در سال 2009 قانون اساسی ماکائو امکان تغییرات به سمت نظام انتخاباتی را فراهم میکند.
ملاحان پرتغالی در اوایل قرن شانزدهم میلادی در این منطقه مستقر شدند. در ابتدا این مستعمره با بهرههای سودآور حاصل از تجارت منطقهای رونق گرفت و ساختمانهای مسکونی و کلیساهایی با معماری اروپایی مانند قارچ از زمین سبز شدند.
به گزارش ایسنا از اوایل قرن هفدهم تجارت ماکائو روبه زوال گذاشت اما اجرای قمار مجوزدار در اواسط قرن نوزده اقبال به ماکائو را احیاء کرد.
رهبر ماکائو تاجری به نام ادموند هو است که فاتح دومین و آخرین دوره 5 ساله در اوت سال 2004 بود.
وی از 300 رای احتمالی 296 رای از شورای تصویبی پکن متشکل از سیاستمداران و تاجران را به دست آورد.
وی همچنین متعهد شده است که در جهت رشد بیشتر حرکت کرده و از خود مختاری ماکائو حمایت کند.