مترجم: فریدون دولتشاهی
ولادیمیر پوتین به ندرت زیاد به حساسیتهای اقمار شوروی سابق توجه کرده است. تقاضاهای بازگرداندن اموال غارت شده در زمان جنگ معمولا با بی اعتنایی حساب شده روبرو می شود. هر تقاضایی برای یک عذر خواهی بابت جنایات عصر شوروی یک تکرار خشن تاریخ به آن شکل که کرملین می بیند, به روشنی مشابه این را موجب می شود, ما شما را از دست نازیسم آزاد کردیم: سپاسگذار باشید.
اما وی در سفر خود، راه تسکین دهنده بیشتری را امتحان کرد. او در بوداپست تاج گلی به پای بنای یادبود قربانیان قیام سال 1956 مجارستان که به وسیله تانک های شوروی سرکوب شد، نهاد. او اعلام کرد: "روسیه اتحاد شوروی نیست، اما باید صمیمانه به شما بگویم ما نوعی مسئولیت اخلاقی به خاطر این حوادث در روح و روانمان احساس می کنیم. او همچنین یک کتابخانه با ارزش از کتابهای قدیمی و نسخ خطی که به وسیله سربازان شوروی در سال 1945 از یک مدرسه پروتستان به غارت برده شده بود، باز گرداند.
این گفتار و کردار بی سابقه نشانه یک آشتی جدید میان اسیر کننده و اسیر پیش از این اگر چه با یک چرخش است. مجارستان به نوبه خود، با پوزش یه خاطر حمایت از نازیها در جریان جنگ جهانی دوم، افکار عمومی روسها را تسکین داد. این کشور همچنین 400000دلار بابت هزینه انبار داری به کتابخانه ایالتی روسیه که کتابها را نگه داشته بود، پرداخت کرد. بدبینان اشاره می کنند غنایم جنگی دیگر از جمله ده ها نقاشی با ارزش که زمانی به خانواده های ثروتمند یهودی تعلق داشتند با هیچ امیدی به بازگشت همچنان در روسیه باقی است.
پوتین بعدا در پراک با یکی از صمیمی ترین دوستدارانش در خارج، "واتسلاو کلاوس" رئیس جمهور چک – ملاقات کرد. کلاوس گفت نیازی نیست درباره حمله سال 1968 به رهبری شوروی، صحبت شود و پوتین به "مسئولیت اخلاقی" روسیه، اعتراف کرد. چک ها همچنین یک نقاشی ایوان کرامسکوی هنرمند را به وسیله نازیها به تاراج برده شده و شرنوشتش سر انجام به یک گالری هنری در برونو ختم شده بود، به روسیه بازگرداندند و اعتراض ها واتسلا و هاول سلف آقای کلاوس و سیاستمداران مخالف به جنگ چچن و دیکتاتوری خزنده در روسیه اثر اندکی روی این سفر داشت.
مقام های روسیه سیاست "عمل گرایانه" چک ها و مجار ها را که در آن کینه های تاریخی کنار گذاشته شده اند و به جای آن پیوند های تجاری تشویق شده اند، می ستایند. روابط با بیشتر کشورهای بعد از کمونیست در اتحادیه اروپا سرد بوده است،اما یک منبع بلند پایه دولتی در ورشو می گوید:حتی لهستان نیز متوجه نشانه های محتاطانه ای از گرمی شده است.
در ماه ژانویه،پوتین پیام تسلیتی پس از این که یک ساختمان در کاتوویچ فرو ریخت و 65 نفر را کشت،ارسال داشت.اوهمچنین یک مصاحبه غیر منتظره و گرم درباره منافع مشترک دو کشور با تلویزیون لهستان به عمل آورد.
مساله چیست؟تا اندازه ای ممکن است پوتین صرفا سعی دارد خساراتی را که بر اثر تردیدهای ناشیانه بر سر صدور گازدر آغاز سال جدید به شهرت روسیه وارد شد،جبران کند.این تردید جستجو برای یافتن منابع جایگزین انرژی در کشورهایی که هنوز تا اندازه زیادی به گاز روسیه وابسته اند،سرعت بخشید؛اما یک دیپلماسی هوشمندانه نیز ممکن است در کار باشد.
این تهاجم جذاب میتواند هدفش منزوی کردن استونی ولتونی (کشورهای اتحادیه اروپا) باشد که بدترین روابط را با روسیه دارند. این دو کشور به ویژه میخواهند روسیه پیمانهایی را تصویب کند که مرزهای پس از جنگ آنها را به رسمیت میشناسد.
هر دو پیمان سال گذشته وقتی استونی و لتونی تصمیم گرفت اعلامیههایی صادر و بر موقعیت خود به عنوان سرزمینهای تحت اشغال در تحت اشغال تاکید کنند، فاتحهشان خوانده شد. روسیه این دیدگاه را رد میکند و اصرار دارد بالتیکیها به طور قانونی به اتحاد شوروی پیوستند. به این علت و در نتیجه رفتار زننده رسانههای روسیه در پوشش دادن آنها، بالتیکیها هنوز روسیه را ترسناک میبینند، اما بیشتر کشورهای اروپای غربی فکر میکنند آنها مبتلاً به وسواس هستند و باید درباره گذشته ساکت شوند. این دیدگاه ممکن است با سفر به طرز تعجبآوری دوستانه پوتین به اروپای مرکزی تقویت شود.