حجتالسلام و المسلمین سیداحمد خاتمی
دو نوع برخورد
از زمان ارایه سخنرانی تاکنون مواجه با دو نوع برخورد بودهام:
1ـ برخورد محبتآمیز تایید، تشویق که از خود مجلس خبرگان شروع شد. اینک تقریبا در سال پایانی دوره سوم مجلس خبرگان رهبری هستیم. در طول این هفتسالی که گذشت من ندیدم که خطابهای در مجلس خبرگان اینگونه مورد استقبال قرار گیرد:
الف- درخواست علنی شدن و انتشار آن از سوی مجلس خبرگان رهبری از سوی اعضای محترم مطرح شد.
ب- درخواست متن سخنرانی جهت انتشار بین علما و ذاکران اهل بیت(ع) بود.
ج- این سخنرانی محور وفاق همه اعضای خبرگان با گرایشهای گوناگون بود.
د- برخی از اعضای محترم به اینجانب گفتند که این سخنرانی مصداق برجسته احیای امر اهل بیت(ع) بود.
من این تجلیلها را هزگز مربوط به خودم نمیدانم و معتقدم اینها مربوط به اهمیت موضوع و نگرانیهای بزرگان خبرگان در این رابطه بود.
و بعد از انتشار آن هم پیوسته شاهد اظهار نظرهای مشوقانه و تایید کننده از سوی اقشار مختلف به ویژه عالمان برجسته دینی و برخی از ذاکران سرشناس اهل بیت(ع) بودهام. برخی از این عزیزان به صراحت گفتند که تو درد دل چندین ساله ما را ابراز کردی.
2ـ برخورد انتقادی از سخنرانی
اینجانب از آغازی که وارد تحقیق و کار در این عرصه شدم میدانستم که این وادی، پر خطری است و خیلی باید دست به عصا رفت!!
نمیدانستم چه بسا دوستان عزیزی که سالیان طولانی با آنها مانوس بودهایم رنجیده شوند. بر همین اساس بود که برای هیچ سخنرانی این مقدار مطالعه و مشاوره نداشتهام، بعد از آماده شدن سخنرانی آن را نزد 4 تن از مراجع بزرگوار خواندم و گفتم که میخواهم این مطالب را در خبرگان عرضه کنم و آنها هم یا همه یا اکثر موارد را قبول داشته و مرا تشویق به عرضه نمودند. و بسیار کوشیدم که هم در خطابه و هم در مکتوب حریم هیچ کدام از خدمتگزاران ساحت مقدس اهل بیت(ع) شکسته نشود. باور کنید به هنگام سخنرانی احساس میکردم که انگار در زمین مینگذاری شده حرکت میکنم! تمام تلاشم را کردم که مین منفجر نشود! آنها که سخنرانی را دیدند و یا مکتوب آن را خواندند این مطلب را تصدیق میکنند. با این همه شاهد برخی نقدها و گلهگزاریها بودم که به بیان آنها در قسمت بعد میپردازم.