ترجمه: بنفشه غلامى
«این نخستین بارى است که مردم فرانسه مى گویند آماده اند تا به یک زن رأى دهند.» این واقعه اى تاریخى است. چیزى که «سگولین رویال» نامزد احتمالى ریاست جمهورى سال آینده فرانسه به آن معتقد است و مطبوعات و رسانه هاى فرانسه نیز به آن پر و بال بسیار مى دهند.
علاقه رسانه ها به «رویال» چندان اتفاقى نیست و براى ریشه یابى آن باید به وقایع یک دهه اخیر توجه کرد. مردم فرانسه که روزگارى در سال ۱۹۹۵ باشور و اشتیاق به «ژاک شیراک» رأى داده بودند، حالا دیگر از خواب و خیالات خوش برخاسته اند و دیگر به مرد مو خاکسترى فرانسه که بیش از یک دهه مقابل حزب سوسیالیست ایستاد، علاقه اى ندارند. به ویژه پس از آشوب هایى که ماه هاى اخیر یکى پس از دیگرى روى داد و ابتدا مهاجران جوان این کشور معترض شدند و در پى آن اعتراض جوانان فرانسوى به قانون جدید کار آشوب را دوچندان ساخت. اما در بین سیاستمداران فرانسه، یک چهره بود که همچنان به روى آشوب ها لبخند مى زد و سعى مى کرد آرامش را حفظ و دوباره برقرار کند. این فرد کسى نبود به جز «سگولین رویال» که آماده است تا خلأ موجود در فرانسه را که موجب این اغتشاش ها شده است، پرکند.
او محبوب ترین نامزد احتمالى ریاست جمهورى فرانسه در نظرسنجى هاى پیاپى موجود است. مطابق این نظرسنجى ها او حتى «نیکولاس سارکوزى» در حزب راست را هم پشت سرنهاده و دو درصد جلوتر از او قرار دارد. «رویال» قانون کار رایک «رسوایى» و «شکلى از خشونت» مى داند. هنگامى که در مصاحبه اى از او پرسیده شد اگر به جاى شیراک بود، چه مى کرد؟ او به راحتى پاسخ داد: «من با هوش تر مى بودم! شورش دیروز جوانان حومه نشین و مهاجر و طغیان خیابانى امروز جوانان خودمان، تصویر زیبایى است که ما از فرانسه به مردم دنیا هدیه کرده ایم!»
خانم «رویال» سعى دارد با جهانى کردن خودش، جایگاه خویش را در دنیاى سیاست کنونى محکم کند.
او با خنده واشاره به مصاحبه هاى خبرنگاران خارجى که این ماه ها تعدادشان کم نبوده است، مى گوید: «من خودم را جهانى کرده ام» البته نباید فراموش کرد که او در ماه ژانویه باعث دلخورى اعضاى قدیمى حزب سوسیالیست هم شد. زیرا به جاى شرکت در مراسم دهمین سالگرد مرگ «فرانسوا میتران» رئیس جمهور فقید فرانسه به شیلى سفر کرد و در آنجا با حمله به نامزد سوسیالیست ریاست جمهورى «مایکل باکله» تیتر اول رسانه ها و البته برنده حمله نیز شد.
«سگولین رویال» که یکى از تحسین کنندگان قدیمى «هیلارى کلینتون» سناتور دموکرات نیویورک است، در نظر دارد در ماه ژوئن (خردادماه) در کنفرانسى با خانم «کلینتون» ظاهر شود. استراتژى سیاسى خانم «رویال» که مبتنى بر دموکراسى است، بیش از هرچیز به حفظ مراقبت از محیط زیست، تجهیز مدارس، ایجاد فرصت هاى گوناگون براى زنان و کمک به معلولان توجه دارد.
یکى از مواردى که اواخرماه مارس در مجلس فرانسه مطرح شد، این بود که چگونه مى توان با تبلیغات منفى که به خاطر ویروس آنفلوانزاى مرغى در این کشور به وجود آمده بود، مبارزه کرد.
«سگولین رویال» زبان تند و تیزى دارد و همین باعث مى شود طرف هاى مقابل او به ویژه مردان چندان دل خوشى از او نداشته باشند. یکى از این افراد «دومینیک کلمنت» ، شهردار راست گراى شهر «سنت بنوا» است که مى گوید: «او (سگولین رویال) زنى خوش سیما است که سعى مى کند فضایى باز و مدرن را طراحى کند. اما واقعیت آن است که اگرچه بسته بندى حرف هاى او خوش آب و رنگ است و میزان فروش آن نیز جذاب است و خریدارانى دارد اما در حقیقت داخل بسته ها هیچ چیز خاصى وجود ندارد».
یکى از ویژگى هاى «رویال» صبر و بردبارى اندک او در برابر بحث هاى بى نتیجه اى است که در مجلس در برابر او شکل مى گیرد. یک بار هنگامى که «هنرى دو رایشمونت» که یکى از اعضاى راست گراى مجلس و وکیل است، حرف هاى «رویال» را قطع کرد تا عقیده خود را ابراز کند، «سگولین رویال» لبخند همیشگى اش را کنار گذاشت، دست به سینه شد و با جدیت تمام حرفهاى «راشیمونت» را قطع کرد و گفت: «بسیار خوب، از شما به خاطر مداخله تان تشکر مى کنم!» و بعد خطاب به بقیه گفت: «کس دیگرى نیست».
«راشیمونت» بعدها در مورد «رویال» چنین اظهارنظر کرد: «او یک ملکه است . ملکه اى که به حرف هیچ کس گوش نمى کند و هرکارى را که خود مى خواهد انجام مى دهد».
اما این انتقادات نتیجه معکوس داد و خیلى زود، یعنى سپتامبر سال گذشته خانم «سگولین رویال» به طور رسمى اعلام کرد که احتمال دارد براى انتخابات ماه مه ۲۰۰۷ خود را نامزد انتخابات ریاست جمهورى کند. حتى اگر بسیارى از هم ردیف هاى اودر حزب مخالف این مسأله باشند. کسانى مثل «لوقان فابیو» نخست وزیر سابق که پس از شنیدن این خبر با خنده گفت: «آن وقت چه کسى از بچه ها مراقبت مى کند؟» و «جک لانگ» یکى دیگر از سوسیالیست هاى برجسته که اظهار داشت: «انتخابات ریاست جمهورى که جاى مسابقه زیبایى نیست!»
از آن به بعد خانم «رویال» سعى کرده است از حق خود دفاع کند. او مى گوید: «من مورد حمله شدید مردان قرار گرفته ام. آنها مى گویند اینها هوس هاى زودگذر من هستند و اینکه در ذهن من مثل گیلاس روى کیک است. و هیچ چیزى براى گفتن ندارم. اما همه این انتقادها باعث شد محبوبیت من افزایش یابد و در مقابل محبوبیت آنهایى که به من حمله مى کردند، کاهش یابد».
وقتى از او پرسیده مى شود آیا با این حرفها در پى طرح کردن خود از روى تکبر نیست، پاسخ مى دهد: «نه، مطمئناً نه! براى در دست گرفتن قدرت دلایلى غیر از خود قدرت دارم. من قدرت را براى لذت آن نمى خواهم».
حتى بانوى اول فرانسه، «برنادت شیراک» هم او را تأیید مى کند. «برنادت شیراک» در مصاحبه اى در ماه فوریه گفته بود: «او (سگولین رویال) مى تواند یک کاندیداى جدى باشد و حتى قادر است در انتخابات پیروز شود. او دیدگاه هاى مختص خود را دارد».
در کل استراتژى رهبران راست گراى فرانسه خوشامدگویى به رویال براى وارد شدن به میدان نبرد بوده است. شاید براى اینکه او را تهدیدى جدى براى خود نمى دانند. «سارکوزى» درباره او گفته است: «مخالفى محترم است». و «دومینیک دوویلپن» هم گفته که او و رویال از سال ها پیش که با هم همکلاسى بوده اند، در کنار هم حرکت کرده اند و مقاصد مشترکى دارند.
با وجود اینکه رسانه ها رویکرد مثبتى به «سگولین رویال» دارند،رأى دهندگان فرانسوى هنوز با چهره هاى جدید آشنا نیستند. شیراک و سلف او ، میتران براى رسیدن به چنین جایگاهى تلاش بسیارى کرده بودند.
نکته دیگر آنکه بزرگترین عیب و کاستى «سگولین رویال» بى تجربگى اش در زمینه مسائل اقتصادى ومسائل امنیت ملى است.
به عبارتى او سه وزیر اولویت دوم خود را به راحتى مى تواند راهنمایى کند. این سه وزیر محیط زیست، آموزش و پرورش وخانه وخانواده است.
اما حالا با نورافکن هایى که روى او متمرکز شده اند و دیدگاه هاى او را به دقت مورد بررسى قرار مى دهند، او سعى دارد مانند دیگر سوسیالیست ها بیشتر درباره چیزهایى مثل بیکارى، آسایش و رفاه مردم، هراس کشور از جهان شدن حرف بزند. اما وقتى از او پرسیده مى شود آیا کم تجربگى او دلیل خارج شدن از مسؤولیت ها نبوده، پاسخ مى دهد: «مردانى که وانمود مى کنند در همه کارها خبره هستند، راست نمى گویند».