سیدرضا علوی
سال 1387 در چنین ایامی یعنی درست در آبان ماه برخی جریانات بی محابا کلید رقابت های انتخاباتی را زده بودند. این فعالیت زودهنگام اهداف گوناگونی را پیگیری می کرد. آسیب شناسی این حرکت تاکتیکی کمک شایانی به تعمیق فرهنگ تحزب در کشور می نماید.
حضرت آیت الله خامنه ای رهبر فرزانه انقلاب در همان زمان با تأکید بر حفظ وحدت، امید و نزدیکی دلها به یکدیگر فرمودند: عدهای با عجله از حالا مباحث انتخاباتی را شروع کردهاند که این فعالیت های زودهنگام انتخاباتی موجب منحرف شدن ذهن ها از مسائل اصلی، مشغول کردن افراد به یکدیگر و برخی بدگوییها می شود و این، به ضرر مصالح کشور است.
تامین منافع ملی ودر نظر داشتن مصالح کشور تنها با تشخیص صحیح اولویتها توسط نخبگان سیاسی و انتقال بی آلایش آن از دالانهای مطمئن به متن توده ها و مردم ممکن است. نوعا اعتقاد بر این است که نمی توان فرایندهای زیردستی تصریح و تالیف منافع احزاب و جریانات سیاسی را در مسیر خلاف مصالح کلان یک کشور تعریف کرد. امروز مهمترین سئوال پیش روی نخبگان سیاسی این است که مهمترین مسائل کشور چیست و چگونه می توان به آنها پاسخ داد.
در آن شرایط برای خانواده انقلاب مسئله اصلی، اثبات کارآمدی نظام اسلامی در اداره کشور و پاسخگویی به مطالبات مهم مردم در عرصه اقتصادی بود. اصولگرایان بر اساس این پارادایم تحلیلی در محاجه با جریانات رقیب بارها اعلام کرده بودند که ورود به مباحث انتخاباتی درشرایطی که هنوز 8 ماه تا انتخابات ریاست جمهوری زمان باقیمانده بر خلاف مصالح کشور بوده و مسیر را برای سوء استفاده دشمن و ایجاد اختلاف بین مجموعه نیروهای معتقد به انقلاب هموار می کند. همان سال رهبر انقلاب اسلامی در بیانات مهمی همه ملت بویژه جوانان، سیاسیون، مسئولان و همچنین مطبوعات را به مراقبت و هوشیاری در مقابل طرح های دشمن فراخواندند و تأکید کردند: "مسائل مربوط به انتخابات بویژه حضور پرشور مردم در آن، در همان ایام نزدیک به انتخابات بسیار مهم است اما عده ای با عجله از حالا مباحث انتخاباتی را شروع کرده اند که این فعالیت های زودهنگام انتخاباتی موجب منحرف شدن ذهن ها از مسائل اصلی، مشغول کردن افراد به یکدیگر و برخی بدگویی ها می شود و این، به ضرر مصالح کشور است."
یک عکس فوری از آغاز غیر رسمی رقابتهای انتخاباتی برای ریاست جمهوری دهم درپاییز 87 نشان می داد تلاشها و اقدامات برخی جریانات سیاسی بیش از برنامه محوری بر شخصیت مداری تکیه دارد. این آسیب در دهه گذشته همواره رقابتهای سیاسی در ایران را تهدید کرده بود و در برهه هایی نیز توانسته بر سرنوشت انتخاباتهای مختلف تاثیر بگذارد.
روسای دو دولت سازندگی و اصلاحات، رهبری جریانات رقیب دولت نهم را در دست گرفته اند و با توسل به ویژگی های شخصیتی خود خواسته یا ناخواسته فرهنگ سیاسی مردم ایران را آبستن تصمیم گیری های احساسی می کنند.حاکمیت یک دست و اقبال عمومی مردم به اصولگرایان فرصت مغتنمی ایجاد کرده بود که می شد از آن برای خدمت به مردم و پیشرفت کشور بیشترین بهره را برد. رسالت نخبگان معطوف به کارآمدی نظام سیاسی، تولید فکری برای حل مشکلات جامعه است. دعواهای زودهنگام انتخاباتی در آن مقطع و یا سایر اصطکاکات کاهنده ای که در سطوح مادون سیاستگذاری ها وجو دارد نمی توانست برای مردمی که به برنامه های اصولگرایان برای اداره کشور رای داده اند، پاسخ مناسبی باشد.
خط دشمن در آن فضا ایجاد اختلاف بین نخبگان سیاسی، منزوی کردن جریان اصیل و غفلت از ارزش های اسلامی، سرگرم کردن جوان ها به هوی و هوس، ایجاد بی نظمی و اختلال در محیط های آموزشی و ناامید کردن مردم بود. دشمن در پی آن بود تا در ماه های منتهی به انتخابات امنیت سیاسی و روانی مردم را به هم بریزد و این توطئه تنها با تخریب دولت و دستاوردهای آن توسط بخشی از بدنه نخبگی ممکن بود. در واقع برخی از جریانات سیاسی در مسیر تصریح و تالیف منافع انتخاباتی خود که متاسفانه آن را با تخریب دولت گره زده اند ناخواسته آب به آسیاب دشمن می ریختند. بی اعتمادی شهروندان به گسستها و پیوستهایی که به فراخور شرایط در سپهر سیاست اتفاق می افتد امنیت سیاسی و روانی جامعه را به خطر می انداخت. به اذعان اغلب تحلیلگران سیاسی بازی زود هنگام انتخابات ریاست جمهوری در آن مقطع که این بار با سوت دوم خردادی ها آغاز شده غیر واقعی بود و بیش از آنکه بازتاب رقابتهای سیاسی در کشور باشد ترفندی نخ نما برای فرار به جلو، فرافکنی مشکلات داخلی جریان دوم خرداد و تفرقه افکنی بین اصولگرایان تلقی می شد.