تاریخ انتشار : ۱۶ دی ۱۳۸۹ - ۰۸:۳۲  ، 
شناسه خبر : ۱۹۵۹۹۶

گروه سیاسی: سیدمحمود دعایی از بسیج خواست روبه روی مردم قرار نگیرد. اگرچه در هشتمین همایش «بسیج و رسانه» مهمانان صاحب نام زیادی چون سردار نقدی رئیس سازمان بسیج مستضعفین، سردار جزایری معاون فرهنگی و تبلیغات دفاعی ستاد کل نیروهای مسلح، بیژن نوباوه نماینده مجلس، مرتضی نبوی مدیرمسوول روزنامه رسالت، کدخدایی مسوول حوزه نمایندگی ولی فقیه و سازمان بسیج و... حضور داشتند اما حال و هوای سخنرانی مدیرمسوول روزنامه اطلاعات با حال و هوای سخنرانان دیگر متفاوت بود چراکه در شرایطی که عمده اظهارات سخنرانان مراسم پیرامون جنگ نرم و نحوه حضور بسیج در این عرصه بود وی به آسیب شناسی بسیج پرداخت و به این نهاد توصیه کرد با پشت نکردن به مردم و روبه رو نشدن با ملت «محبوبیت» خود را تداوم بخشد. به گزارش ایسنا وی با بیان اینکه هیچ محبوبیتی بی دلیل و به سرعت به دست نمی آید و هیچ محبوبیت به دست آمده ای هم به سادگی تداوم نخواهد یافت اولین دلیل محبوبیت بسیج در نخستین سال های انقلاب را «حضور بی دعوت و بی ادعا» توصیف کرد و گفت: حضور در آن جبهه سراسری و ملی غالباً به معنای فدا شدن و کشته دادن و از همه امتیازات گذشتن و همه سرمایه ها و امکانات مادی را از دست دادن تلقی می شد و واقعیت هم در بسیاری از موارد همین طور بود. آن جوان های ازجان گذشته و جان برکف نه به افتخار می اندیشیدند، نه به امتیاز، نه به امکانات و نه به سابقه اداری. ثالثاً جبهه های نبرد، به حزب خاص و جناح خاص و گروه خاص مربوط نبود و خصوصاً در مراحل آغازین از سوی اکثریت قریب به اتفاق ملت ایران حمایت می شد.
وی گفت: به این ترتیب جوان ها و نوجوان هایی که بدون هیچ چشمداشتی جان خود را به قربانگاه دفاع از کشور و ملت می فرستادند، محبوبیت ملت را نسبت به خود یعنی نسبت به بسیج کسب کردند. بسیج هرگاه برای اکثریت ملت ایران فداکاری کرده در میان همان ملت محبوب شده است و پاداش فداکاری اش را به صورت محبوب القلوب شدن دریافت کرده است. پشت نکردن به ملت و رودررو نشدن با ملت شرط اساسی توسعه و تداوم این محبوبیت است. بسیج، پس از دینداری و انقلابی شدن، با ملی بودن و ازخودگذشته بودن است که بسیج شده است.
وی افزود: بگذارید بسیج، بازوی همکاری همه ادارات و نهادها و وزارتخانه های خدمت رسانی در خدمت رسانی باشد و در عین حال به صورتی عمل کند که از موازی کاری اختلاف انگیز و تبخترآمیز منزه باشد. چه خوب است اگر نخستین کسی که در هر محله و کوی و برزن برای فی المثل برف روبی و راه گشایی و راه اندازی کار مردم اقدام می کند، بسیجی همان محله و همان کوی و همان برزن باشد، بی آنکه مزاحمتی برای دستگاه های مسوول و رسمی پدید آید. چه خوب است اگر در جایی که فی المثل سیل آمده است بسیجی واقعاً نخستین نجات دهنده آسیب دیدگان باشد.
دعایی همچنین یادآور شد: امام خمینی رضوان الله علیه در اولین سال پیروزی انقلاب از جوانان و نوجوانان خواستند به کمک روستاییان و مزرعه داران و گندم کاران بشتابند. همان حرکت به نخستین سنگ بنای جهاد کشاورزی و جهاد سازندگی تبدیل شد. انبوه جوانان در محدوده تجربه ها و دانش ها و توانایی هایشان، بی آنکه از نظارت مردان و زنان مجرب روستایی تمرد کنند و هرج و مرج بیافرینند یا خدای ناکرده گوشه چشمی ناخواسته به مال و منال و خانه و اهل خانه دیگران بیفکنند، جان و هستی و سرمایه خود را در کف فداکاری و ازخودگذشتگی و بی ریایی و بی ادعایی گذاشتند و حماسه ها آفریدند.
وی با اشاره به عملکرد بسیج در امر به معروف و نهی از منکر با تاکید بر اینکه «ما غالباً رابطه خود را با دیگران بر اساس امر و نهی تنظیم می کنیم»، افزود: البته امر به معروف و نهی از منکر با شیوه های مناسبش به جای خود لازم است، اما آیا هیچ پیش آمده است که در سراسر کشور و در هر محله ای که از برگزاری مجلس عقد و عروسی ای مطلع می شویم، دسته گلی را همراه با نوشته ای که اجرای سنت حسنه نبوی را به عروس و داماد (فارغ از نوع مذهب و قومیت و مرام و مشرب شان) تبریک می گوید، به خانه آنها بفرستیم و تبریکنامه را به نام بسیج امضا کنیم؟ آیا به عنوان یک سیاست سراسری و مداوم تلاش کرده ایم بیماران همین ملت را در بیمارستان ها عیادت کنیم و بی آنکه با ریاکاری و فخرفروشی و شعاردهی و لشگرکشی (یعنی تجمع عده زیاد در اتاق بیمار) موجبات مزاحمت را فراهم آوریم، هدیه ای را همراه با نوشته ای مبتنی بر آرزوی سلامت و بهبود و شفای عاجل به آنان تقدیم کنیم و نام بسیج را این گونه زنده کنیم؟ آیا همواره و با تبعیت از یک سیاست دائمی اتفاق افتاده است که برای رضای خدا و در قالب یک واحد سیار امدادرسانی (علاوه بر مراکز امداد رسمی) در فصل زمستان و فصول دیگر در فاصله میان شهر خود و شهرهای اطرافش حرکت کنیم تا شاید در راه مانده ای را با خانواده نگرانش از گرفتاری نجات دهیم؟
وی تاکید کرد: آری، محبوبیت بدون سرمایه گذاری درازمدت به دست نمی آید، در حالی که متاسفانه ما بیشتر به طی طریق از مسیرهای به اصطلاح میانبر برای کسب محبوبیت عادت کرده ایم، نه به طی طریق از مسیرهای پرزحمت و پرخدمت و در درازمدت. واقعیت این است که محبوبیت، تدریجی و قطره قطره به دست می آید، آن هم در ازای خدمت رسانی های حقیقی و همیشگی، نه ظاهری و مقطعی.