سردبیر مجله «این هفته» ظاهراً بیژن امامی بود، اما عملاً کریم رشتیزاده وظایف سردبیری را برعهده داشت. ذکر این نکته ضروری است که کریم رشتیزاده پس از پیروزی انقلاب اسلامی عضو یک گروهک ضد انقلابی به نام «نیما» بود و قرار بود پس از کودتای این گروه به عنوان وزیر ارشاد معرفی گردد. وی پس از کشف توطئه این کودتا بازداشت و در دادگاه انقلاب محاکمه و به اعدام محکوم گردید.
نخستین شماره مجله «این هفته» در تاریخ دوم بهمن 349 منتشر شد و تا آخرین شماره آن تاریخ در 26 آذر 1350 جمعاً 45 شماره به بازار مطبوعات ایران عرضه گردید.
علامیر دولو در بیوگرافیهایی که بعد از انقلاب و فرار از ایران درباره خود نوشته و به جاسوس سیا در سفارت پاریس داده، شغلهای سابق خویش را چنین برشمرده است:
«مقالهنویس روزنامه اطلاعات، سردبیر ژورنال دو تهران (روزنامه فرانسه زبان مؤسسه اطلاعات)، ناشر مجلات جام جهاننما و این هفته، نماینده سازمان پخش تلویزیون فرانسه در ایران، گزارشگر لوموند (پاریس)، نیوزویک، مشاور در امور خارجی و مفسر سیاسی، تولیدکننده رادیو و تلویزیون ملی ایران و رییس بنگاه خبری بینالمللی تلهپرس.»(8)
همچنین طبق اسناد منتشره ساواک، وی فردی دروغگو، بلوفزن و کلاهبردار که برای رسیدن به پول دست به هر کاری میزند ارزیابی گردیده و از نامبرده به عنوان مشاور تبلیغاتی مؤسسه آمریکایی «کاره»، مسئول دفتر سازمان ملل در ایران، مشاور تبلیغاتی بنیاد پهلوی، رییس قسمت روابط خارجی روزنامه اطلاعات، مدیر کانون تبلیغات زر، خبرنگار روزنامه فرانسوی لوموند، نماینده شبکه رادیو تلویزیونی آمریکایی سی.دی.اس و مجله نیوزویک، مشاور مدیرعامل رادیو تلویزیون که توسط هویدا به این نهاد تحمیل شد و مدیرعامل خبرگزاری بینالمللی تلهپرس یاد شده است.(9)
گزارش ساواک در تاریخ 3/2/1356 درباره شرکت «تلهپرس» تصریح میکند:
«جواد علامیر به عنوان فرستاده ویژه سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران [جهت تهیه رپرتاژ] برنامههایی تحت همین نام جهت رادیو تلویزیون ملی ایران تهیه مینماید، اخیراً اقدام به تأسیس شرکتی به نام «تلهپرس» کرده که خود وی نیز مدیرعامل شرکت مزبور بوده و فیلمهایی را که با استفاده از فعالیت دولتی تهیه مینماید، به طور تجارتی، به فروش میرساند... موضوع قابل اهمیت اینکه نامبرده فیلمها را به قیمت خیلی ارزان خریداری و به وسیله چند نفر خارجی از خبرگزاری بیبیسی که در ایران هستند عکسهای خود را روی فیلمها مونتاژ و تا مبلغ 25 هزار دلار به رادیو تلویزیون ملی به فروش میرساند. ضمناً افراد بیگانه را به عنوان صدابردار و فیلمبردار به ایران آورده و به کار میگمارد و بعد از مدتی به بهانه واهی به کار آنها خاتمه میدهد. اضافه مینماید که ارتباط نامبرده با اشخاص بیگانه مشکوک به نظر میرسد.»(10)
دولو طبق همین گزارش در قبال تهیه رپرتاژ ماهیان مبلغ گزاف 50 هزار تومان دریافت میکرد. در یکی دیگر از گزارشهای ساواک در سال 1354 درباره دلهدزدیهای علامیر میخوانیم: «جواد علامیر دولو با بودجه سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران برنامه میسازد و زیرکانه به مطبوعات از جمله روزنامه لوموند و آژانسهای خبری بینالمللی میفروشد و منافع سرسامآوری که بودجه اولیهاش از وطن تأمین شده، به جیب میزند.»(11)
جالب اینکه دولو برای رفع موانع کسب و کار خویش از مساعدتهای ویژه شاه – به خاطر خدمات خاصی که به جای میآورد – بهره میبرد. برای مثال طبق نامهای که از طرف وزیر اطلاعات و جهانگردی وقت ارسال شده شاه چنین مقرر کرده است که:
«چنانچه روزنامه لوموند نمایندگی خود را به آقای علامیر دولو واگذار نماید، مانعی نخواهد داشت که در این صورت تلکس مشارالیه برقرار شود.»(12)
علامیر دولو تحت نظارت ساواک و برخی مقامات رژیم با دیپلماتهای خارجی مقیم تهران ارتباط و رفتو آمد و شبنشینی داشت و تنها عضو غیردیپلمات و ایرانی «باشگاه دیپلماتهای جوان مقیم تهران» بود.(13) وی در همین زمینه خواستار انتشار نشریهای به نام «خاورمیانه» به زبان انگلیسی شد که فریدون هویدا برادر نخستوزیر هم از وی حمایت و سفارش او را به مقامات ذیربط کرد. در یکی از گزارشهای سفارشی و توصیهگونه ساواک میخوانیم:
«نامبرده (علامیر دولو) از بهترین منابع خبری ساواک میباشد که به علت آشنایی کامل با اغلب دیپلماتهای خارجی گزارشاتش حائز اهمیت میباشد و در مقابل انجام وظایف به هیچ وجه انتظار پاداش نداشته، لکن اخیراً طبق درخواست کتبی ادعا نموده که به منظور تسریع در کارش درباره به دست آوردن امتیاز مجلهای به نام خاورمیانه که قبلاً جزئیات آن طی گزارشی به شرف عرض ملوکانه رسیده و آقای نخستوزیر و وزیر اطلاعات موافقت خود را اعلام داشتهاند، سفارش به وزیر آموزش و پرورش انجام گیرد. در تاریخ 28/9/46 با انتشار نشریه فوقالذکر موافقت گردیده است.»(14)
وی در اکثر ضیافتهای دربار و مقامات حکومتی و سفارتخانههای خارجی از جمله سفارتخانههای رومانی، هلند، آمریکا، فرانسه و شوروی حضور داشت و مسئول تشکیل جلسه انجمن دیپلماتهای خارجی در کلوپ تهران بود(15) و تا سال 57 گزارش ملاقاتهایش با اتباع خارجی را به ساواک ارائه میکرد. البته ساواک هم هزینههای عملیاتی چنین ضیافتهایی را به وی پرداخت مینمود. علامیر دولو در بهمن 1345 طرحی در مورد جلوگیری از فعالیت افراد ناصالح مطبوعاتی و کنترل خبرنگاران داخلی و خارجی، و سانسور و جلوگیری از مخابره اخبار و کنترل بر کلیه نشریات تهیه و در اختیار ساواک گذاشت.(16)
همچنین براساس مدارک موجود، دولو طی گزارشی به ساواک در تاریخ 8 اردیبهشت 1345 اظهار نموده که چند نفر از دیپلماتهای آمریکایی از وی خواستهاند طرحی تبلیغاتی جهت ایجاد محبوبیت برای آمریکاییها در ایران تهیه نموده و در مقابل پول زیادی دریافت کند. او در گزارش دیگری میگوید:
«یکی از اعضای اداره اطلاعات سفارت آمریکا از من خواست تا گزارشی در مورد وضع کمونیستها در ایران تهیه نمایم اما من از قبول درخواستش عذر خواستم.»(17)