ترجمه: محمدعلی فیروزآبادی
این روزها هالیوود با همه وجود از کاندیدای سیاه پوست حزب دموکرات «باراک اوباما» حمایت میکند و تیرهای زهرآگین خود را به سوی مهمترین و اصلیترین کاندیدای این حزب یعنی «هیلاری کلینتون» نشانه رفته است و برای اولین بار این زن «روئین تن» آمریکا خونسردی و آرامش رفتاری خود را از دست میدهد. با وجود آنکه هنوز بیش از هشت ماه به شروع انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری آمریکا زمان باقی است اما مدتها است که مسابقه به اصطلاح حذفی میان جانشینان احتمالی جرج دبلیو بوش در جریان است. با این حال در تاریخ آمریکا سابقه نداشته است که تبلیغات انتخاباتی تا این اندازه زودتر از موعد آغاز شود. دستاندرکاران انتخاباتی کاندیداها از همین حالا برای به اصطلاح گوشبری سرمایهداران بزرگ برای تأمین هزینههای سرسامآور انتخاباتی دست به کار شده و بسیار زودتر از موعد رقابت و مبارزه را نه برای کسب رأی مردم بلکه برای کسب پول آغاز کردهاند.
البته رقبای اصلی اوباما و کلینتون یعنی جمهوریخواهان هم بیکار ننشستهاند و این روزها تلاش خود را برای وارد آوردن سختترین ضربهها به دموکراتها آغاز کرده و مسأله «رسوایی جیفن» را پیش کشیدهاند. این به اصطلاح غول و تزار رسانهیی یعنی «دیوید جیفن» کار خود را در دهه هفتاد به عنوان نماینده و مدیر گروههای راک همچون «کرازبی»، «استایلز» و «نش» شروع کرد و بعدها یک کمپانی صفحه پر کنی خصوصی تأسیس کرده و همین کمپانی بود که آخرین آلبوم «جان لنون» یعنی «Double Fantasy» را انتشار داد. جیفن پس از آن به عنوان تهیه کننده وارد هالیوود شد و به همراه «استیون اسپلبرگ» و «جفری کاتزنبرگ» استودیوی «دریم ورکز» را تأسیس کرد. او که شم عجیبی برای جمعآوری و فروش آثار هنری دارد امروزه به عنوان ثروتمندترین مرد صنایع سرگرمی سازی (با چهار میلیارد دلار سرمایه) مطرح است و در عین حال چهره پر جنب و جوش و البته مزور هالیوود هم به شمار میآید.
دیوید جیفن در دوران ریاست جمهوری کلینتون چیزی از دست و دلبازی برای او کم نگذاشت و از قرار آن دوران برای جیفن بیست میلیون دلار هزینه داشته است. وال استریت و هالیوود به عنوان متروپل بزرگی از لیبرالهای چپگرا همواره به صورت سنتی حمایت از کاندیداهای حزب دموکرات را برابر با تصرف شکارگاهی میداند که از آن پول در میآید. غولهایی مانند اسپیلبرگ یا «استیوبینگ» و ستارههایی چون «باربارااستراسیند» یا «رابرت ردفورد» نه تنها سر کیسه را برای کاندیداهای دموکرات شل میکنند بلکه گرانترین غذاها و امکانات را برای گردهماییهای انتخاباتی فراهم میکنند. شرکت نکردن و کوچک شمردن این گردهماییها هم برای هر کدام از اهالی هالیوود به معنای پذیرش ریسکی بزرگ است و چه بسا از سوی جامعه هالیوود با برخودهایی مواجه شوند.
در هفتههای پیش دیوید جیفن و همکارانش یعنی اسپلبرگ و کاتزنبرگ ساعتی پیش از برگزاری مراسم اعطای جوایز اسکار، یکی از همین میهمانیهای پر هزینه را به افتخار ستاره در حال طلوع حزب دموکرات یعنی سناتور «باراک اوباما» ترتیب دادند. بلیت ورودی این میهمانی هم 2300 دلار فروخته میشد. در این میهمانی علاوه بر رؤسای استودیوهای فیلمسازی بازیگران معروفی چون «تام هنکس»، «جرج کلونی» و «دنزل واشنگتن» نیز حضور داشتند و هر کس که حداقل بیست نفر میهمان دیگر با خود میآورد، میتوانست پس از خوشامدگویی به اوباما، ناهار را با وی در ویلای جیفن در بورلی هیلز صرف کند. همین میهمانی 3/1 میلیون دلار را به حساب اوباما سرازیر کرد.
هر کاندیدای ریاست جمهوری آمریکا برای یک انتخابات مقدماتی موفق، مبلغی در حدود یکصد میلیون دلار نیاز دارد.
هیلاری کلینتون که از چند سال پیش مشغول پر کردن حساب انتخاباتی خود است، قاعدتاً با زحمت به مراتب کمتری به این هدف خواهد رسید. استیون اسپلبرگ پیش از میهمانی اوباما قول داده بود که یکی از این گردهماییهای پر هزینه را برای هیلاری ترتیب دهد اما همانطور که پیش از این آمد، این کار برای اوباما صورت گرفت.
علاوه بر آن این خطر نیز هیلاری را تهدید میکند که چه بسا بسیاری از ستارگانی که وی پیش از این از حمایتهای آنها مطمئن بود، حال به اردوگاه کاندیدای کاریزماتیکی چون اوباما نقل مکان کرده باشند.
با این پس زمینهها میتوان فهمید که چرا در هفتههای اخیر مقالهنویسی به نام «ماورین داود» که به عنوان یکی از سرسختترین منتقدان معروف است، آن هم در روزنامه محبوب دموکراتها یعنی نیویورک تایمز، طی مقالهیی از نگرانیهای خود نوشت و با یادآوری برخی مسائل به دیوید جیفن هشدار داد که از دوستی با کلینتون پرهیز کند. در پی آن جیفن نیز در مصاحبهیی گفت: «فکر نمیکنم شخصیتی چند بعدیتر و جاهطلبتر از هیلاری کلینتون وجود داشته باشد و باور ندارم که او قادر به متحد کردن آمریکا باشد. اما اوباما به اندازه کافی تأثیرگذاری دارد و از آن مهمتر از خانوادههای شبه سلطنتی مثل بوش و کلینتون هم نیست. هیلاری کلینتون تا اندازهیی خودسر و لجوج است که هنوز هم حاضر به اعتراف به این مسأله نیست که در مورد جانبداریاش از جنگ با عراق، اشتباه کرده است.»
شاید واقعاً جیفن، اوباما را کاندیدای به مراتب بهتری از خانم کلینتون بداند اما از قرار معلوم وی دلایل دیگری نیز برای طرفداریاش از اوباما دارد. زمانی «بیل کلینتون» به جیفن آن هم به صورت علنی قول داده بود که «لئوناردپلتیر» رهبر سرخپوستان آمریکا را که از سی سال پیش به خاطر قتل دو مأمور افبیآی در زندان است، مورد عفو قرار دهد، اما جناب رئیسجمهور سابق هرگز این قول را عملی نکرد که هیچ بلکه در آخرین روز ریاست جمهوری خود یکی از مجریان مالیاتی یعنی «مارک ریچ» را که به سوئیس فرار کرده بود، به جای پلتیر عفو کرد. جیفن در این مورد میگوید: «این چندمین باری بود که کلینتونها نشان دادند حتی به آنچه کاملاً اعتقاد دارند نیز عمل نمیکنند.» و سپس جملهیی را میآورد که شاید اثر آن تا مدتهای مدید باقی بماند: «در عرصه سیاست همه دروغ میگویند اما آنها (کلینتونها) این دروغگویی را چنان به سهولت انجام میدهند که سر و صدایی بر پا نمیکند.»
اینکه یکی از بزرگترین سردمداران هالیوود اینگونه کاملاً تغییر جهت دهد و با نفرت تمام آن را در روزنامه بزرگ نیویورک تایمز بیان کند، بیتردید موجب وحشت گروه انتخاباتی کلینتون شده است. بدینترتیب بود که پیش از آنکه توفان قافله کلینتونها را زمین گیر کند، آنها سکوت خود را شکستند و سخنگوی ستاد انتخاباتی سناتور کلینتون یعنی «هواردولفسان» دست به کار حملهیی متقابل و سنگین شد و در قالب پیشنهادی شخصی به طرف رقیب یعنی به اوباما گفت: «اگر جناب سناتور اوباما به این وعده خود یعنی تغییر لحن در سیاست آمریکا واقعاً وفادار هستند، باید بیدرنگ این گفتهها را محکوم کرده و آقای جیفن را از ستاد انتخاباتی خود دور کنند و پولش را پس بدهند.»
این اظهارات سخنگوی کلینتونها همچون بشکه نفتی بود که بر آتش سرازیر شده و بدینترتیب رسانههای مکتوب و شنیداری و گفتاری که بیش از این سکوت را جایز نمیدانستند قدم به میدان این مشاجرات و حملههای متقابل گذاشتند و ناگفته پیداست که این مسأله به ناگاه تبدیل به بحث روز رسانهها و به خصوص وبلاگها شد. در همه این رسانهها این سوال مطرح شد که «شاید جیفن حق داشته باشد، شاید کلینتونها چشم خود را بر واقعیتها بستهاند؟» و جالب آنکه یک بار دیگر افتضاح «مونیکا لوینسکی» به صفحه اول نشریات و وبلاگها راه پیدا کرد. روزنامه واشنگتن پست هم طی مقالهیی به موضوع آن 40 میلیون دلاری پرداخت که بیل کلینتون تنها از راه سخنرانیهایش دریافت و به حسابهای بانکیاش واریز کرده است.
اما آیا مردم آمریکا پس از دوران به اصطلاح سلسله بوش یک بار دیگر به سلسله کلینتون رأی خواهند داد؟ «مارتی پرتز» ناشر نشریه چپ لیبرال «New Republic» در این مورد میگوید: «برخی از دموکراتها از صمیم قلب به کلینتون وفادارند اما به نظر من مردم آمریکا باید با همه وجود از گفتههای جیفن حمایت کنند. نباید یک بار دیگر دوران کلینتون تکرار شود. آن دوران امروزه پوسیده و کهنه شده است.»
طرفداران دموکراتها تا مدتها از هیلاوی کلینتون به عنوان کاندیدای بیچون و چرای این حزب یاد میکردند اما از قرار در حال حاضر آن آتش زوال ناپذیر رو به خاموشی میرود. مردم آمریکا به عنوان ناپایدارترین رأی دهندگان معروف بوده و تشنه چهرههای جدید دستنخورده در عرصه سیاست هستند. تاریخ مبارزات انتخاباتی آمریکا نشان میدهد که یک رویداد هر چند بیاهمیت مانند مصاحبه دیوید جیفن میتواند همه چیز را تغییر داده و به ناگاه همه پیشبینیها را باطل کند. بیتردید کاندیداتوری هیلاوی کلینتون با چالش مواجه شده است اما نباید فراموش کرد که این زن همه فن حریف و عاشق چرب و شیرین دنیا، بر بحرانهای به مراتب بزرگتری نیز در گذشته فائق آمده است. پس هنوز هم تا زمان پیشبینی قطعی در این مورد بسیار زود است.