گرجستان تصمیم گرفته است تا نیروهای نظامی مستقر در عراق خود را بیش از دو برابر کرده و پیشاهنگ در مأموریتی خطرناک شود تا بتواند ارزش خود را به غربیان به عنوان متحدی قابل اطمینان ثابت کند.
میخائیل ساآکاشویلی رئیسجمهور این کشور در سفر خود به لندن و در گفتوگو با روزنامه تایمز اظهار داشت شمار نیروهای گرجی مستقر در عراق تا ماه ژوئن بالغ بر دو هزار تن خواهد شد و این نیروها در خط مرزی ایران و عراق مستقر میشوند. تاکنون 850 نیروی گرجی در عراق خدمت میکردهاند که عمدتاً محافظت از منطقه سبز بغداد را به عهده داشتهاند.
تصمیم عجیب گرجیها در راستای اثبات «متحد قابل اعتنا» بودن گرجستان برای غربیها و به ویژه آمریکاییها اتخاذ شده است تا نشان دهد این کشور همپیمانی قانونمند و مسوولیتپذیر است. ساآکاشویلی همچنین از اراده کشورش برای افزایش نیروهای خود در افغانستان که در حال حاضر بالغ بر صد تن میباشند، سخن گفت.
این کشور کوچک پنج میلیونی در قفقاز در برابر این خوش خدمتی خود انتظار دارد، جورج بوش، تونی بلر و دیگر رهبران جهان آزاد به دفاع از گرجستان در برابر تهدیدات روزافزون روسها برخیزند. ساآکاشویلی در مصاحبه خود با خبرنگار روزنامه تایمز لندن مدعی میشود: «این مأموریتی خطرناک است اما من معتقدم نیروهای ما از پس آن بر خواهند آمد. ما معتقدیم شکست دنیای آزاد در عراق که سمبل و نشانه آن ایالات متحده آمریکاست (!) پیامدهای ناگواری برای منطقه و جهان خواهد داشت. من فکر میکنم که هنوز بختی برای استقرار ثبات و صلح در آنجا وجود دارد.»
رئیسجمهور جوان و جسور گرجستان در بخشی دیگر از مصاحبه خود میگوید «ما میخواهیم به غرب ثابت کنیم که متحدی واقعی و قابل اعتماد هستیم.»
اعزام این تعداد نیروی نظامی از سوی گرجستان به نظر غیر منطقی میآید؛ کشوری که با وجود مشکلات و مسائل امنیتی پر شمار، دارای تعداد قلیلی از نیروهای نظامی کارآزموده و متخصص است و هماکنون با بحرانهای امنیتی در مناطق آبخازیا و اوستیای جنوبی مواجه میباشد. با این حال برای حقوقدان جوان تحصیل کرده آمریکا که در سال 2003 میلادی و طی رویدادی که انقلاب گل رز نام گرفت زمام امور گرجستان را در دست گرفته است، این اقدام میتواند تحرکی اساسی و تعیین کننده باشد.
گرجستان از دیرباز با روسیه درگیر بحرانها و تنشهایی دامنهدار بوده است. روسیهای که قفقاز را حیاط خلوت خود پنداشته و تمایل آشکار گرجستان برای پیوستن به ناتو را بر نمیتابد. کرملین با نگرانی نظارهگر تحولات دموکراسی طلبانهای است که در تفلیس ساآکاشویلی را به اریکه قدرت نشاند و پس از آن جنبشی مشابه را در انقلاب نارنجی اوکراین پدید آورد.
چورج بوش گرجستان را به سبب اشاعه آزادی در منطقه مورد تقدیر قرار داده است و این در حالی است که ولادیمیر پوتین این کشور را به «ترویج تروریسم دولتی» متهم میسازد.
در ماه اکتبر اختلافات تفلیس با روسیه با بستهشدن تمام راههای ترانزیت حمل و نقل به گرجستان، ممنوعیت صادرات تمام کالاها به این کشور و اخراج دهها هزار گرجی ساکن در فدراسیون روسیه به اوج خود رسید.
ساآکاشویلی در مصاحبهاش با تایمز میگوید: »بسیاری از رویکردهای خصمانه روسها به گرجستان کاهش یافته است اما تحریمهای اقتصادی و دیگر محدودیتها همچنان پابرجا مانده است و از این رو من نسبت به از سرگیری مخاصمه بین دو کشور اظهار نگرانی میکنم.»
ساآکاشویلی در خلال ملاقات خود با رهبران بریتانیا از آنها خواست تا از نفوذ خود برای کنترل رفتار کرملین استفاده کرده و روابط نظامی و اقتصادی خود را با تفلیس گسترش دهند. وی معتقد است با تمرکز بیش از حد جهان آزاد بر مسائل خاورمیانه، احتمال دارد مسکو کشور او را مورد تجاوز قرار دهد. وی در تشریح این دیدگاه به نظر عجیب خود میگوید: «اتحاد شوروی در سال 1956 مجارستان را اشغال کرد چون آنان دیدند توجه جهان معطوف کانال سوئز شده است.» او میافزاید «این مهم است که ما دائم تمام تحولات منطقه و جهان را به دقت در نظر داشته باشیم.»
میخائیل ساآکاشویلی در پایان مصاحبه خود که هم زمان با درگذشت بوریس یلتسین رئیسجمهور سابق روسیه انجام میشد ضمن ستایش شخصیت یلتسین گفت: «او یک سیاستمدار ناب بود. شما اگر نیم ساعت با او صحبت میکردید میتوانستید نظرش را تغییر دهید. او و ولادیمیر پوتین دو شخصیت بسیار متفاوتی هستند!»