حشمتالله فلاحتپیشه
«پل وولفوویتس» معاون وزارت امور خارجه آمریکا میگوید: «تصویری از خونینترین روز درگیریهای داخلی آمریکا را بر دیوار اتاق کارم نصب کردهام تا همواره به یاد جانبازی آمریکاییها بیفتم و.....»
تصویر فوق به دوران پیش از عصر انزواطلبی آمریکا مربوط است. این عصر نیز به پایان رسید و در نیمه دوم قرن بیستم آن قدرت بخش اعظم اخلاق نیکیها را به خارج از ایالات متحده صادر کرد. و این اقدامات با هدف تحمیل اراده آمریکایی بر جهان یا مناطقی از آن صورت گرفت. یک نویسنده آن کشور قربانیان تحمیل اراده آمریکایی را این گونه برمیشمارد:
«مرگ سه میلیون نفر از مردمان شبه جزیره کره بین سالهای 1950 تا 1953، 3 میلیون انسان ویتنامی، یک و نیم میلیون نفر در آنگولا، یک میلیون نفر در اندونزی، 500 هزار نفر در کامبوج و لائوس، یک میلیون نفر در موزامبیک، یکصد هزار نفر در نیکاراگوئه، 140 هزار نفر در گواتمالا، 20 هزار نفر در شیلی و هزاران نفر دیگر در افغانستان، ایران، تیمور شرقی، السالوادور، آرژانتین، تایوان، هائیتی، پاناما، برزیل، زئیر، آفریقای جنوبی، لبنان و....
به آمار فوق باید دو میلیون عراقی و چند صد هزار قربانی ژاپنی را نیز اضافه کرد.
از طرفی آمریکاییها رکورددار جنایات بیسابقه علیه بشریت به شمار میروند. «حمله اتمی به ناکازاکی و هیروشیما، سرنگونی هواپیمای ایرانی «ایرباس» با 290 نفر مسافر، بزرگترین حامی جنایتکارانی همچون صدام و طالبان و بویژه نقش مستقیم نظامیان آمریکایی در تجهیز عراق به تسلیحات شیمیایی و همکاری اطلاعاتی در هدف قرار دادن مناطق غیرنظامی ایران.»
سازمان «سیا»ی آمریکا بزرگترین حامی حکومتهای کودتا در اقصی نقاط دنیا به شمار میرود. و این کشور بیش از چهار عضو دایم دیگر شورای امنیت، از «حق وتو» در حمایت از اهداف ضدبشری استفاده میکند.
طی چند سال اخیر مجامع بینالمللی به اینگونه واکنش آمریکاییها در قبال جنایات صهیونیستها و تضییع حقوق فلسطینیها عادت کردهاند.
نکته مهم دیگر این که، امروزه بیش از دو سوم مردم جهان به نوعی مشمول یکی از مقررات و قوانین تحریم آمریکا به شمار میروند. این مقررات فراملی در مورد 57 کشور جهان اعمال میگردد و هدف آن به طور عمده، کشورهایی همچون ایران، چین، روسیه و در کل قدرتهای بینالمللی و منطقهای هستند که به نوعی میتوانند حوزه هژمونی آمریکا را محدود نمایند. لذا هدف تحریم نیز محکمهپسند نیست.
موضوع دیگر اینکه حضور اقتدارطلبانه آمریکا در سراسر جهان همواره با احساسات منفی همراه بوده است. اگر آمریکاییها انزجار مردم خاورمیانه را نوعی واکنش متأثر از احساسات اسلامی میدانند، در قبال کرهجنوبی چه پاسخی دارند؟ 50 سال پس از جنگ کره هنوز 37 هزار سرباز آمریکایی در کرهجنوبی مستقر هستند و پایگاه آنان در قلب شهر سئول 630 هکتار مساحت دارد.
در جولای سال 2000 مردم کرهجنوبی وقتی به شدت احساس تحقیر شدن کردند که خبر آلوده شدن رود «هان» یعنی منبع آب 10 میلیون کرهای با زبالههای سمی پایگاه آمریکاییها فاش گردید. و اکنون نفرت از نظامیان آمریکایی، نوجوانان و جوانان کرهای را بعد از عربستانیها در رده دوم همتایان خود در جهان قرار داده است.
مصادیق فوق برای تردید در شعارهای امروز آمریکاییها کافی است. به عنوان نمونه اکنون کرهایها، عربستانیها و حتی ترکها و پاکستانیها از این موضوع نگرانند که اعلام یک استراتژی امنیتی – نظامی از سوی آمریکا به معنای تداوم حضور نظامیان و فعالیت پایگاههای آن قدرت است. نگرانی کشورهای دیگر نیز به این خاطر است که جنگهای تحمیلی بیشتری در راه است و هیچ یک از این جنگها در کارنامه سربازان آمریکایی به سود مردم بومی تمام نشده است.
بنابراین، الگوهای تازهای در جهان در حال شکلگیری است که تسلیم شدن در برابر اراده آمریکایی را برنمیتابد. این الگو شاخصهایی از مقاومت، عملیاتهای جانبازانه توانایی وارد آوردن ضربه متقابل و بویژه عوض کردن میدان مبارزه و به شکست کشاندن آمریکا با ابزارهای نوین رقابت (اقتصاد و فرهنگ) را در برمیگیرد. در واقع به همین دلیل اکنون کسانی که همچون «تونی بلر» نخستوزیر بریتانیا مأمور شدهاند تا مانع ترکتازیها و قانونشکنیهای بیشتر بوش شوند چرا که طبق الگویی که کسانی همچون وولفوویتس از یک «تصویر خونین» میگیرند، نمیتوان جهان را قربانی اراده عقدهآمیز ینگیها کرد.