چنانچه دولت ترکیه یک راهحل نظامی یا سیاسی برای مقابله با این مشکل نیابد با دو سناریو روبرو خواهد بود. در بهترین سناریوی ممکن رژیم مذکور با یک درگیری درازمدت و خروشان مواجه خواهد بود. سیاستمداران ترکیه اغلب وضعیت اکراد خود را با ـ وضعیت ایرلند شمالی مقایسه کرده و آن را به عنوان نوعی درگیری قومی قابل کنترل میدانند که میتوان با آن کنار آمد. لیکن وضع با این صورت نیست. برخلاف (پ ـ ک ـ ک)، ارتش جمهوریخواه ایرلند یک سازمان کوچک است که دارای منابع، جمعیت و منطقه محدود است. به علاوه ارتش جمهوریخواه ایرلند با یک دشمن پیچیده و قوی یعنی ارتش انگلستان مواجه است. اکراد ترکیه از حیث تعداد بسیار زیاد هستند و به طور وسیعی پراکنده شدهاند. بنابراین به احتمال زیاد نتیجه آن خواهد بود که ترکیه با یک وضعیت امنیتی نامناسب روبرو شود که در آن نزاعهای قوی داخلی ادامه داشته، آشوب و تشنج شدت یافته و حقوق بشر بطور وسیعی نقش گردد.
از دیدگاه ثبات سیستم سیاسی ترکیه، با گسترش موج اختلافات نژادی، این ثبات نیز بیشتر در معرض خطر قرار میگیرد. با نگاهی به گذشته نه چندان دور ترکیه میبینیم که عامل قدرتگیری و به قدرت رسیدن ارتش در دو مقطع زمانی خشونتهای سیاسی بوده است. از سوی دیگر گسترش آشوب اکراد میتواند شرایطی را بوجود آورد که در آن دیگر گروههای جدید یا قدیمی تندرو و افراطی که از دهه 1970 فعالیت دارند مبارزه خود را آغاز کرده یا آن را دوباره از سر گیرند. تاکنون یک حرکت کوچک لیکن مرگبار زیرزمینی اسلامی حضور خود را به خوبی نشان داده است.
در مقطع کنونی مشخص نیست آیا ارتش در صورت عدم توان سیاستهای فعلی برای کنترل و مهار این آشوب دخالت خواهد کرد یا در برابر وسوسه دخالت مقاومت خواهد کرد. در گذشته ارتش به دنبال قدرت و اختیارات لازم برای مواجهه با آشوبهایی از این نوع بوده است. در ترکیه امروز با «اعلام قانون وضعیت اضطراری» به ارتش اختیار تام و آزادی عمل داده شده است که علیه آشوب اکراد مبارزه کند. لیکن حتی در صورت بروز کودتای دیگر نیز چیز زیادی نصیب رژیم نخواهد شد. بلکه ممکن است کودتایی از سوی غیرنظامیان شکل گیرد چرا که آنان ارتش را به خاطر ناکامی در شکست دادن اکراد و فیصله دادن به آشوب مقصر میدانند.