* این روزها شاهد این هستیم که بسیاری از شخصیت های برجسته نظام نسبت به هتک حرمت ها و بعضی اظهارات مطرح شده واکنش نشان داده و شدیدا آن را محکوم کرده اند، چه شده است که در کشور چنین فضایی به وجود آمده است؟
** در جامعه ما متاسفانه بداخلاقی ها و بدرفتاری هایی پدید آمده و غلظت های گفتاری متاسفانه وجود دارد. باید دو مطلب در این باره گفته شود. نخست اینکه این پدیده از نظر اسلام، انقلاب و نظام اسلامی مردود است و در مسیر منافع ملی و نظام ولایتی جایگاهی ندارد و همچنین آثار اینگونه رفتارها باید بررسی شود. مطلب دوم اینکه پدیده به این زشتی در این حد گناه آن هم از نوع گناهان کبیره است. متاسفانه این روز ها مشاهده می شود که از روزنامه ها، رسانه ها و تریبون ها فریادها و شعارهای دسته جمعی بلند می شود که شدیدا زشت و نا پسند است و در اصل همه اینها در ضدیت با اسلام، نظام اسلامی، انقلاب و نظام ولایی است که برای ما که عاشق نظام هستیم بسیار دردناک است. خشونت را در جامعه رواج داده ایم، بداخلاقی ها کرده ایم و امروز می بینیم که نتیجه آن چه شده است. تریبون افتاده دست تندروها این بازی کردن با انقلاب و نظام است. تندروی و افراط گرایی جامعه را فراگرفته و تندرو ها نفوذ کرده اند. نفرت افکنی و ایجاد بدبینی و خشونت سبب شده تا بسیاری در این فضا بسوزند و مورد خشم قرار گیرند.
* به نظر شما در مقابل بروز چنین پدیده ای چه باید کرد؟
** اگر جلوی اینگونه رفتارها گرفته نشود نه تنها این افراد خود در این آتش می سوزند که جامعه، کشور، اسلام و نظام نیز خواهد سوخت و بر باد خواهد رفت و مطمئنا همگی دچار خشم الهی خواهیم شد. این قبیل اظهارات به نام نظام و اسلام ابراز می شود و اگر جلوی آن گرفته نشود عدالت و مشروعیت نظام نیز زیر سوال خواهد رفت. در مقابل این پدیده همه مسوولان و خصوصا روحانیون مسوول هستند. باید امر به معروف و نهی از منکر را جدی گرفت و با آن مقابله کرد. این گونه اظهارات و سخن گفتن ها همگی از گناهان کبیره است و باید جلوی آن گرفته شود. بسیاری گفته اند که در حال حاضر در جامعه فتنه وجود دارد، بله در واقع هم وجود دارد و باید با آن مبارزه کرد اما باید دقت هم کرد که ما با یک فتنه مواجه نیستیم و در واقع فتنه دوتاست که دومی بدتر و خطرناک تر از اولی هم هست. می توان با نهی از منکر، امر به معروف و تشر زدن و برخورد قضایی جلوی آن را گرفت. در این صورت شان نظام و اسلام نیز نه تنها حفظ می شود که بالانیز می رود. قرآن نیز می فرماید باید با مردم خوش رفتاری کرد و با خوبی با آنان حرف زد. حتی در قرآن آمده است که با مخالفان و دشمنان زیبا سخن بگویید و توهین نکنید چرا که آن وقت به خدای شما نیز توهین می کنند. در قرآن به صراحت خطاب به موسی و هارون آمده که با فرعون با نرمی و نرمش سخن بگویند. روحانیون و انقلابیون باید کاری کنند و جلوی این هتک حرمت ها را بگیرند. نباید گذاشت با شعار، اسلام، انقلاب و ارزش ها را از بین ببرند و این فتنه واقعی است.
* آیا ظرفیت های حقوقی برای مقابله با این گونه رفتارها و اظهارات وجود دارد؟
** متون فقه جزا و حقوق جزا همگی در این باره بحث هایی را مطرح کرده اند. علامه حلی در بحث «قذف» فصلی باز کرده و به صراحت گفته است که هر کسی به هر کسی فحش بدهد و به او ناسزا بگوید حق است که با او برخورد شود. بعضی از این اظهارات حد دارد و بعضی نیز شامل تعزیر می شود. امام خمینی (ره) نیز در حدود می فرماید: «هرکس توهین یا تعرضی به حیثیت و آبروی انسان ها بکند کراهت دارد که بعضی شامل حد و بعضی نیز شامل تعزیر می شود که مورد وفاق همه علما نیز است.» این از فقه ما اما برخی در حوزه ها و جامعه، مقابل این هتاکی ها کار جدی نمی کنند. باید مقوله امر به معروف و نهی از منکر را در این باره جدی گرفت. تعجب می کنم قوه قضاییه چرا با این گونه گناهان و رفتارها که در خیابان به صورت علنی صورت می گیرد برخورد نمی کند. حراست از انقلاب وظیفه همه ما است و اگر امروزه این گونه می گوییم از سر دلسوزی و دردی است که برای انقلاب، نظام و مقام ولایت داریم.
* به نظر شما چنین برخوردها و هتاکی ها از سوی چه کسانی صورت می گیرد؟
** مطمئنا بخشی از این گونه رفتارها از سوی ضد انقلاب، ضد اسلام وضد ارزش های اسلامی است. از کجا معلوم که دشمن لباس عوض نکرده و این بار در قالب جدیدی چنین رفتارهایی را انجام می دهد. هرچه را که تاکنون رخ داده، گفته ایم کار دشمن است اما چرا در این جا و در مقابل چنین رفتارهایی نمی گوییم دشمن؟ باید در این باره امر به معروف را جدی بگیریم و اجازه ندهیم تریبون دست تندورها باشد. مگر می شود کسی از سر دلسوزی هتاکی کند؟ از سر خیرخواهی توهین کند؟