از نظر بسیاری از جهانیان، سرنگونی دیکتاتوری 30 ساله حسنی مبارک در مصر، در روز 25 ژانویه مهم ترین رویداد در سال های اخیر است.
جهان عرب که پس از دهه50 میلادی در سکون و رکود سیاسی و اجتماعی بی سابقه ای قرارگرفته بود، به ناگاه در سال گذشته شاهد تحولات عمیقی شد و زنجیروار به گسترش خیزش های مردمی در خاورمیانه و شمال آفریقا منجر گردید.
پس از پیروزی انقلاب مردمی تونس در 14 ژانویه، مصر نیز شاهد اعتراض هایی گردید که طی آن از رژیم حاکم خواسته شد، به آزادی بیان و ابراز عقاید مخالفان خود احترام بگذارد.
اگر چه پیش زمینه های انقلاب مردمی مصر با تونس تفاوت هایی داشت، اما نقطه مشترک آنها، مبارزه با حکومت مطلقه یک شخص و مخالفت با تعیین جانشین بود.
جنبش جوانان موسوم به ششم آوریل با فراخوان خود از طریق سایت های اجتماعی از مخالفان رژیم خواست که به تظاهرات بپردازند.
جنبش جوانان مصری قبل از آن نیز چند بار در مقابل رژیم حسنی مبارک ایستادگی کرده بود، اما به شدت سرکوب شد و بسیاری از فعالان آن به زندان افتادند.
جنبش ششم آوریل در سال 2008 پس از قیام کارگران نساجی پا به عرصه وجود گذاشت و جوانان طرفدار آن با پوشیدن لباس سیاه به نشانه مخالفت با رژیم حسنی مبارک به تظاهرات می پرداختند.
سرکوب تظاهرات جوانان از سوی رژیم حسنی مبارک در مصر، نه تنها نتیجه مثبتی برای آن نداشت، بلکه باعث شد مخالفت ها علیه حکومت موروثی در این کشور ابعاد گسترده تری به خود بگیرند.
جوانان مصری که حالا تجمعات آنها میلیونی شده بود، خواستار خروج محترمانه مبارک از مصر یا محاکمه او در صورت امتناع از کناره گیری از قدرت شده بودند.
رژیم حسنی مبارک که از حمایت آمریکا، اسرائیل، غرب و کشورهای عربی برخوردار بود، گمان می کرد با استفاده از عنصر زمان خواهد توانست، همانند گذشته، قیام های مردمی را سرکوب کند، اما عاقبت مردم مصر در روز 25 ژانویه فرعون زمان خود را وادار به این کردند که از قدرت کناره گیری کند و زمام امور را به دست نظامیان بسپارد.
اعلام کناره گیری مبارک از قدرت و فرار وی به «شرم الشیخ» شادی ملت مصر را درپی داشت. اما تشکیل شورای عالی نیروهای مسلح به ریاست «محمدحسین الطنطاوی»، نظامی کهنه کار مورد قبول حسنی مبارک و آمریکا و غرب، باعث ناخشنودی مخالفان شد.
حوادث پس از آن باعث شد که هر خیزش مردمی در مصر یک گام، نظامیان را به عقب نشینی وادار کند و سران فاسد رژیم گذشته یکی پس از دیگری بازداشت و روانه زندان شوند.
خواسته های مردمی مصر در سالی که گذشت تا آنجا پیش رفت که نظامیان حاکم بر آن حتی قول بازداشت و محاکمه دیکتاتور سابق مصر را بدهند، امری که تا چندی پیش از این ناممکن به نظر میر سید.
شجاعت جوانان، اسلامگرایی، تنفر از دیکتاتوری و حضور مداوم مردم در صحنه را می توان از جمله مؤلفه های انقلاب مردمی در 25ژانویه در مصر دانست که باعث شد، الگوی بسیاری از مردم کشورهای جهان عرب شود. در این میان نقش اخوان المسلمین و شیخ یوسف القرضاوی رئیس اتحادیه علمای مسلمان را نمی توان نادیده گرفت که با حمایت های خود، توانستند، خیزش مردمی در مصر را سازماندهی و به حرکت دربیاورند.
در کنار همه اینها ائتلاف جوانان 25ژانویه که پا بر عرصه وجود گذاشت، توانست با استفاده از تجربه مبارزان با سابقه، به عنوان جریانی برای سازماندهی و به حرکت در آوردن اعتراضات در مصر به جهانیان معرفی شود. شورای عالی نیروهای مسلح در مقابل فشارهای مردمی، ناچار شد زمان همه پرسی و انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری در مصر را برای ماه های مارس و ژوئن تعیین کند.
قدم بعدی انقلابیون درخواست برکناری «احمد شفیق» نخست وزیر موقت، آزادی و عفو همه زندانیان سیاسی و محاکمه افراد فاسد وابسته به رژیم مبارک بود، که شورای عالی نیروهای مسلح پس از کش و قوس های فراوان و تهدید به از سر گیری تظاهرات و تجمع میلیونی در میدان التحریر به آن تن داد.
در این راستا، «حبیب العادلی» وزیر کشور جنایتکار مصر در دوران حسنی مبارک و چند تن از معاونان وی بازداشت و روانه زندان شدند.
فشارهای افکار عمومی ادامه یافت و شورای عالی نیروهای مسلح بار دیگر مجبور شد که وزیران نفت، دادگستری و خارجه را که مورد تنفر مردم بودند، از کار برکنار کند و مقدمات سقوط دولت احمد شفیق فراهم شود. با انتصاب «عصام شریف» وزیر سابق راه در دوران حکومت مبارک که در میان مردم چهره موجه تری داشت، اعتراضات عمومی تا حدودی فروکش کرد و نخست وزیر تازه منصوب شده، با حضور در بین جمعیت میلیونی در میدان التحریر قول داد، خواسته های مردمی را جامعه عمل بپوشاند.
این در حالی است که هنوز خواسته های مردم در مورد لغو پیمان کمپ دیوید و لغو صدور گاز مصر به رژیم صهیونیستی، بی پاسخ مانده است و دولت موقت از پاسخگویی به آنها طفره می رود. ولی مردم اعلام کرده اند تا تأمین همه خواسته ها در میدان التحریر باقی خواهند ماند.