بسماللهالرحمنالرحیم
موج گستردۀ قیام مسلمانان فلسطینی در مسیر خود به پیش میرود و هر آنچه مانع این حرکت پرخروش است، از میان برمیدارد. جنبش اسلامی فلسطین در مراحل اولیۀ حرکت قرار دارد لکن فلسطینیها آنچنان پرصلابت وارد میدان شدهاند که تاروپود دشمن را بهم ریختهاند و اشغالگران را به وحشت انداختهاند.
نهضت فلسطین در این مرحله نیازمند کمک ملتها است و ملتها با خشم و خروش خود به حمایت از مظلومان فلسطین قیام کنند و به آنها نشان دهند که در برابر اسرائیل خونآشام تنها نیستند. این نکتهای است که از یکسو ملت فلسطین باید آنرا دریابد و مطمئن شود که ملتها پای این حرف خود ایستادهاند و از سوی دیگر اسرائیل اشغالگر باید یقین حاصل کند که ملتها وارد این میدان مبارزۀ جدی شدهاند و دیگر حاضر نیستند اشغالگران را بحال خود واگذارند.
ملتها باید به دولت و رژیمهای وابسته فشار بیاورند و آنها را به حمایت جدی از فلسطینیها وادار سازند. هیچکس نباید در این زمینه خود را بکنار بکشد و شاهد ساکت این صحنهها باشد. فلسطینیها، جانانه وارد میدان شدهاند و قدمهای اولیه را خودشان و در غیاب گروههای مدعی آرمانخواهی برداشتهاند و لازم است که از این حرکت آنها تقدیر شود و همگان با فریاد خشمگینانۀ خود به جهان معاصر بفهمانند که تصمیم نهائی خود را گرفتهاند و نخواهند گذاشت که شعلههای سرکش قیام علیه اشغالگران، فروکش کند و اسرائیل در مرحلۀ تلاش برای سرکوبی فلسطینیها به موفقیتی دست یابد.
باید بپرسیم که مجامع بینالمللی، سازمانهای حقوق بشری، کنفرانس اسلامی، جنبش عدم تعهد و اتحادیۀ عرب در این زمینه چه کاری انجام دادهاند؟ آیا این وضع برای ملتها قابل قبول است یا آنکه آنها بایستی با خشم و خروش خود پیگیر مسئله باشند و به رژیمها هشدار جدی بدهند که پای قضیه ایستادهاند.
آیا صلیب سرخ بینالمللی در این زمینه مسئولیتی ندارد که اشغالگران را برای اجرای مقررات و قوانین بینالمللی تحت فشار قرار دهد؟ آیا صلیب سرخ برای روشن شدن وضعیت نامشخص هزاران تن از فلسطینیهائی که در حال حاضر در اسارت اشغالگران قرار گرفتهاند، تلاشی کرده است؟ اخبار و گزارشات موثق نشان میدهد که اشغالگران به شکنجه و کشتار وحشیانۀ فلسطینیها متوسل شدهاند اما آیا صلیب سرخ در این زمینه، اقدامی علیه اشغالگران و در جهت متوقف کردن این روند تاسفبار صورت داده است؟
صلیب سرخ در پیگیری مسائل اسرای عراقی در ایران با چنان وقاحتی عمل نمود و حتی به جاسوسی بسود اشغالگران عراقی پرداخت و حیثیت خود را از میان برد و حال آنکه ایران اسلامی بلحاظ اعتقاد به مبانی اسلامی و تقید به فرهنگ اسلامی به خوشرفتاری با اسرای عراقی میپرداخت و هنوز هم بخاطر همین تقید به اصول اسلامی، با اسرای عراقی بعنوان میهمان رفتار میکند. در این میان واقعا جای سئوال دارد که صلیب سرخ در پیگیری مسائل اسرای عراقی در ایران با چنان شیوههائی عمل میکرد اما اکنون در برابر جنایات اسرائیل علیه فلسطینیها کمترین احساس مسئولیتی نمیکند؟ چرا باید چنین وضعیتی بوجود آید و چرا کشورها از صلیب سرخ بینالمللی نمیخواهند که در زمینۀ مسائل اخیر در فلسطین اشغالی به وظایف و مسئولیتهای تعطیلناپذیر خود بپردازد؟
قیام فلسطینیها ادامه داد و این حق یک ملت است که علیه اشغالگران سرزمین خود قیام کند و حقوق از دست رفتۀ خود را مطالبه کند. این حق فلسطینیهای مظلوم است که برای آزادسازی سرزمین خود بهر وسیلهای متوسل شوند و اشغالگران را از ادامۀ جنایات وحشیانه و کشتار و ارعاب ملت فلسطین منصرف نمایند. اسرائیل در حال حاضر به شیوۀ رذیلانهای متوسل شده و با دستگیری گستردۀ فلسطینیها سعی دارد که جنایات وحشیانۀ خود را نه در خیابانها، که درون زندانها و در پشت دیوارهای ضخیم زندانهای قرون وسطائی ادامه دهد.
جهان معاصر بایستی نسبت به این مسئله با حساسیت برخورد کند و در پیگیری این موضوع مهم، با خشم و خروش بیشتری وارد میدان شود و نقش و مسئولیت ملتهای مسلمان در این میان بسیار اهمیت دارد.
موج شکنجه و کشتار در حال حاضر در داخل زندانهای اسرائیل در حال گسترش است و لازم است که ملتهای عرب علیه اسرائیل جنایتکار و متوقف کردن روند خیانت و سازش با اسرائیل، وادار سازند.
دشمن، دشمن است و یقینا سعی خواهد کرد که شیوههای جدیدی برای ابراز دشمنی خود و جلوگیری از خشم و خروش ملتها علیه خود بیابد. اما در این میان، فقط این ملتهای مسلمان هستند که باید ابعاد فاجعه را درک نمایند و برای نجات مسلمانان و متوقف ساختن روند خیانت ارتجاع عرب، بطور جدی، علنی و موثری وارد عمل شوند.