به گزارش خبرگزاری فارس، سید عبدالعزیز حکیم(ره) در سال 1950 میلادی مصادف با 1329 شمسی در شهر مقدس نجف اشرف دیده به جهان گشود، وی آخرین فرزند پسر این خانواده محسوب میشود که متشکل از 10 برادر و چهار خواهر بود.
9 تن از برادران وی به دست عوامل رژیم سفاک بعث صدام به شهادت رسیدند و چند تن از آنان به درجهای رسیده بودند که امید میرفت در آینده مرجعیت حوزه و شیعیان را بهعهده گیرند.
عبدالعزیز از سنین کودکی به تحصیل در حوزه علمیه روی آورد و در این راه از اهتمام و عنایت خاص پدر بزرگوار و برادران خود در تحصیل علم و فضائل اخلاقی برخوردار بود.
در مقدمات در مدرسه علوم اسلامی زیر نظر آیتالله العظمی شهید محراب سید محمدباقر حکیم تحصیلات خود را به پایان رساند و در سطوح نیز اساتید بارزی در فقه و اصول و همچنین آیتالله العظمی سید محمدباقر حکیم و آیتالله سید عبدالصاحب حکیم و آیتالله العظمی سید محمدباقر صدر بود و مدت کوتاهی هم در درس خارج آیتالله العظمی سید ابوالقاسم خویی نیز حاضر شد.
در همان زمان بود که حدود یک سال تمام در تالیف کتاب «معجم اصطلاحات الفقه» سپری کرد و از راهنمایی و تشویق استاد خویش آیتالله العظمی سید محمدباقر صدر برخوردار بود، لیکن به لحاظ ورود در فعالیتهای اجتماعی و شروع فعالیتهای سیاسی، به خصوص در زمان انتفاضه ماه رجب سال 1979 عراق از تکمیل کتاب خود بازماند.
وی پس از صدور فتوای مبارزه مسلمان علیه صدام که توسط آیتالله العظمی صدر صادر شد، فعالیتهای مسلحانه جریان معارضین رژیم صدام را شروع و هدایت آن را بهعهده گرفت. در این بین، وی عضو کمیته ویژه اجرای طرح مدیریت جدید حوزه علمیه نجف اشرف بودند که همگی توسط آیتالله العظمی سید محمدباقر صدر انتخاب شدند.
این کمیته متشکل از آیتالله سید محمدباقر حکیم و آیتالله سید کاظم حائری و آیتالله سید محمود هاشمی و خود وی بود. در زمانی که شهید سید محمدباقر صدر به دستور رژیم سفاک صدام در خانه خود زندانی شد عبدالعزیز حکیم مسئول حفظ ارتباط آن شهید با خارج از منزل و مرتبطان و مریدان وی در داخل و خارج از عراق بود و در این راه خطرات بزرگ را متحمل شد که گاهی زندگی وی را تهدید میکرد.
سید عبدالعزیز حکیم در ادامه همان راه، سازمان جنبش مجاهدین عراقی را برای هدایت و انجام فعالیتهای مسلحانه علیه رژیم صدام تاسیس که این جنبش فعالیتهای کمنظیری در آن زمان انجام داد.
وی در روند مبارزات سیاسی مردم مسلمان عراق نیز نقش اساسی و تعیین کنندهای ایفا کرد، به نحوی که وی یکی از موسسان جماعت العلماء المجاهدین فی العراق بود که در مراحل بعدی منتج به تشکیل مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق شد و سید عبدالعزیز حکیم یکی از پایهگذاران آن بود.
سید عبدالعزیز حکیم در سالهای مبارزه علیه رژیم بعث صدام فعالیتهای گوناگون سیاسی اجتماعی و حقوقی را عهدهدار بودند، از جمله هدایت و رهبری فعالیتهای کمک رسانی و امداد به عراقیها که در اثر قیام 1991 تحت تعقیب رژیم صدام قرار گرفته و مجبور به مهاجرت به جمهوری اسلامی ایران شدند و همچنین امداد و کمک رسانی به خانوادههای شهدا و مجاهدین که در داخل عراق بدون هیچ حامی یا پشتیبان و در شرایط فشار شدید نیروهای دژخیم رژیم روزگار سپری میکرد، که آن امر همواره با خطرات جانی و سختیهای فراوانی همراه بود در همین راستا وی در دهه هشتاد میلادی اقدام به تاسیس یک مرکز متخصص در اسناد و امور حقوقی برای انجام فعالیتهای حقوقی دفاع از حقوق مردم مسلمان عراق و نهادها و محافل بینالملل و مفتضح کردن اقدامات ضدبشری رژیم ضدمردمی صدام در آن محافل کرد و این مرکز توانست از خلال شرکت فعالانه و حضور مستند و مقتدر خود در بسیاری از همایش و کنفرانسهای بینالمللی چهره ضدبشری رژیم صدام را برای جهانیان برملا سازد و از حقوق از دست رفته مردم مسلمان عراق دفاع کند.
البته وی تا آخرین روزهای حیات ننگین رژیم صدام عهدهدار رهبری و هدایت گروههای مبارزه و مسلحی بود که در داخل عراق اقدام به ضربه زدن به موسسات و نهادهای آن رژیم و انجام عملیات علیه افراد سرشناس آن رژیم میکرد.
پس از سرنگونی رژیم صدام در سال 2003 میلادی بازگشت سید عبدالعزیز حکیم و سایر مبارزان به داخل عراق، شهید محراب آیتالله العظمی سید محمدباقر حکیم به نجف رفته و سید عبدالعزیز حکیم عازم بغداد شد تا نقش خود را در فعالیتهای سیاسی اجرایی تشکیل دولت ملی جدید عراق ایفا کند.
پس از شهادت آیتالله العظمی سید محمدباقر حکیم در نجف اشرف، وی با اجماع آرا به ریاست مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق انتخاب شد و در غیاب شهید محراب نقش بسیار حساستر و کلیدی در روند تحولات سیاسی جدید در عراق ایفا کرد.
عبدالعزیز در همان زمان ریاست شورای حکومت عراق و ریاست ائتلاف یکپارچه عراق را عهدهدار شد و نقش تعیین کنندهای در تشکیل دولتهای پیاپی در عراق (علاوی، جعفری، مالکی) و تسریع در روند سیاسی تشکیل حکومت و تثبیت مبانی ارزشی و اسلامی آن ایفا کرد.
به دنبال دهها سال مبارزه و تلاش خستگی ناپذیر در راه احقاق حق مردم مسلمان عراق، سید عبدالعزیز حکیم در دو سال آخر زندگی پرفراز و نشیب خود مبتلا به بیماری سرطان ریه شد که پس از حدود دو سال درمان دعوت حق را در یکی از بیمارستانهای تهران لبیک گفت و به خیل عظیم برادران و همراهان و همفکران شهید خود پیوست.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیامی درگذشت عبدالعزیز را ضایعهای بزرگ برای ملت و دولت عراق و فقدانی دردناک برای جمهوری اسلامی ایران توصیف کرد و خدمات او را در طول سالهای مبارزه و پس از آن کمنظیر و فراموش نشدنی دانستند.
آن مرحوم با بانوی مکرمه از خاندان صدر ازدواج و دارای چهار فرزند 2 پسر و 2 دختر است.