امان - خبرگزاری فرانسه: ناظران سیاسی در امان خاطرنشان میسازند که در پی شکست همکاریهای سیاسی بین اردن و سازمان آزادیبخش فلسطین، امان خط مشی جدیدی در زمینه اولویت دادن به همکاریهای منطقهای که مشورت با همسایگان بویژه سوریه، ترسیم نموده است.
ظاهرا شاه حسین در بین دو «طرز فکر» که در محافل سیاسی اردنی رایج است قرار گرفته است که یکی از آنها اصل همکاری اردن با سازمان آزادیبخش فلسطین را توصیه مینماید و دومی که در راس این طرز تفکر نخستوزیر اردن قرار دارد، تمایل به یک اجماع سیاسی مابین اردن و همسایگان عربش و مخصوصاً سوریه را دارد که در نهایت و در زمینه «خط مش در قبال اسرائیل» میتواند منجر به پیوستن سازمان آزادیبخش فلسطین به این طرح نیز بشود.
در زمینه راهحل اول که طی دو سال گذشته از سوی شاه حسین به اجرا در آمد، منجر به آن شد که وی از سال 1983 تصریح نماید که «مشکل خاورمیانه» قبل از هر چیز مربوط به اردن و سازمان آزادیبخش فلسطین میگردد و به همین منظور بایستی عملی مشترک برای آزادسازی سرزمینهای اشغالی به اجرا در آید.
موافقتنامۀ امان که در فوریه سال 1985 بین شاه حسین و عرفات به امضاء رسید، منجر به سیاستی گردید که طرفدار راهحل صلحآمیز جنگ اعراب و اسرائیل بر مبنای «باز پسگیری سرزمینهای اشغالی در قبال صلح» شد.
در راستای اجرای راهحل دوم، دولت زیدالرفاعی که در آوریل 1985 تشکیل گردید، متوسل به روشهای آشتیجویانه با سوریه (در پائیز سال 1985) و نیز تحکیم روابط کشورش با سایر اعراب منطقه و مخصوصاً عراق و مصر، گردید.
طی شش ماه گذشته شاه حسین و حافظ اسد سه دیدار داشتهاند که طی آنها اوضاع سیاسی منطقه را بررسی کردهاند.
اگر چه سازمان آزادیبخش فلسطین در مذاکرات سوریه و اردن شرکت نداشته است، لیکن دمشق و امان به ضرورت شرکت مرکزیت فلسطینیها در هرگونه راهحل احتمالی جنگ با اسرائیل، معتقدند.