«بوش» 50 هزار سرباز احتیاط را به خدمت در ارتش آمریکا فراخوانده و شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز طی یک قطعنامه بیسابقهای اجازه داده است تا برای اعمال تحریمهای اعلام شده از سوی سازمان ملل متحد علیه عراق در صورت لزوم از زور استفاده شود در عین حال با ادامه گسترش و تعقیب نیروهای نظامی خارجی در عربستان سعودی دور تازهای از تلاشهای دیپلماتیک با هدف جلوگیری از بروز جنگ آغاز شده است.
بگزارش رادیو دولتی آمریکا مقامات آمریکا معتقدند اینک استراتژی آمریکا برای حل بحران آماده بهرهبرداری است ولی «جان کلی» مدیرکل وزارت امور خارجه آمریکا در امور خاور نزدیک میگوید، آمریکا از هرگونه تلاش دیپلماتیک استقبال میکند! «ما پیشاپیش با هر کسی که به بهبود وضعیت کمکهای سازنده نماید، مخالفت نخواهیم کرد.» از طرف دیگر عراقیها نیز بطور آشکار میدانند که باید به تجاوز پایان دهند و از خاک کویت خارج شوند و تمامی آمریکائیها را که برخلاف میل خود در اسارت دارند رها سازند اهداف ایالات متحده در منطقه از حمایت قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل متحد و نیروهای مسلح 22 کشور برخوردار است. این اهداف عبارتند از بیرون راندن عراق از خاک کویت، تضمین جریان آزادانه نفت و کسب رهائی تمامی گروگانهای غربی.
برخی از کارشناسان از جمله «هنری کیسینجر» وزیر امور خارجه اسبق آمریکا از آن نگرانند که ممکن است اتفاقنظر سیاسی بینالمللی که بر سر حل این بحران پدید آمده، برای مدت طولانی دوام نیاورد.
«هنری کیسینجر» میگوید: «ما نمیتوانیم پس از استقرار در خلیجفارس بدون دسترسی به هدفهایمان از منطقه خارج شویم. من نمیتوانم بگویم چه باید کرد و امیدوارم تحریمها مؤثر باشد. اگر چنین شود موفقیت بزرگی نصیب ما خواهد شد. ولی اگر خلاف آن عمل گردد، عواقب چنین شکستی مصیبتبار میباشد.»
دیگر کارشناسان بر این باورند که اگر فرصتی وجود داشته باشد، تحریمهای بازرگانی و ائتلاف سیاسی علیه عراق مؤثر خواهد بود. «برژینسکی» مشاور پیشین امنیت ملی آمریکا در اینباره میگوید: «زمان در کنار آمریکاست و بنفع آمریکا میگذرد». وی هشدار میدهد: «احتمال دارد اقدامات نظامی در خلیجفارس افکار بینالمللی را علیه آمریکا بشوراند». برژینسکی معتقدست که یک برخورد نظامی منطقه را بیثباتتر خواهد کرد و به صنایع آمریکا صدمه خواهد زد. وی میگوید: «در حقیقت این اولین بحران در دوران پس از جنگ سرد است که به آمریکا فرصت میدهد تا شیوه رهبری جهانی نوینی را اتخاذ کند. شیوهای که از حمایت بینالمللی برخوردار است و به آن اعتبار اخلاقی میدهد. شکیبائی و پختگی لازمه این شیوه است.»
در برابر «هنری کیسینجر» میگوید: «دستیابی به اهداف برای آمریکا کافی نیست. زیرا عراق که صاحب سلاحهای شیمیائی است، نباید بتواند در آینده ثبات منطقه را برهم زند. باید در این زمینه اقداماتی را در مدنظر داشت و پیش از همه اقدام نظامی ثانیاً اگر تحریمها مؤثر واقع شود باید این تحریمها تا زمانی که تأسیسات عراق برچیده نشده یا تحت نظارت سازمان ملل متحد قرار نگرفته ادامه یابد.»
بعقیده برخی کارشناسان یکی از اهدافی که آمریکا دنبال میکند. ولی اشارهای در مورد آن وجود ندارد، بیثبات ساختن رژیم عراق و شخص صدام است. «برژینسکی» میگوید: «این هدف غیرواقعی و غیرعملی است». او میافزاید: «تنها راه سرنگونی صدام حسین توسل به زور است و آمریکا تنها کشوری است که این زور را در اختیار دارد. ولی در پیگیری این هدف آمریکا تنها خواهد بود و ارزش چنین کاری چندان نیست.»
با اینحال مقامات آمریکایی معتقدند اگر سیاست فعلی آمریکا موفقیتآمیز باشد لزومی به سرنگونی صدام حسین نخواهد بود. «اسکوکرافت» مشاور امنیت ملی «بوش» میگوید: «اگر عراق از مرز کویت خارج شود و رهبران کویت به کشورشان مراجعت کنند و گروگانهای غربی رها شوند و اوضاع به حالت سابق بازگردد، میتوان اذعان کرد که تغییری بنیادی در منطقه حادث شده است.»