قرار است در ماه آینده یک هیأت آمریکایی، به ریاست ریچارد مورفی، در امان با یک هیأت اردنی فلسطینی متشکل از شخصیتهای فلسطینی، دیدار کند.
شخصیتهای فلسطینی را سازمان آزادیبخش فلسطین معین کرده است اما این شخصیتها رسما نمایندگان این سازمان نیستند.
در این دیدار اگر همه چیز بخوبی پیش رود باید از یک طرف به مسئله شناسائی حق فلسطینیان در تعیین سرنوشتشان- در چارچوب یک کنفدراسیون با اردن - از جانب آمریکائیها منجر شود و از طرف دیگر پذیرفتن قطعنامه 242 سازمان ملل از جانب سازمان آزادیبخش فلسطین مورد بررسی قرار گیرد.
این دیدار ممکن است موجب آن شود که در زمانی دیگر در واشنگتن یک گردهمآیی میان ایالات متحده و یک هیأت دیگر اردنی - فلسطینی، که اینبار متشکل از اعضاء سازمان آزادیبخش فلسطین خواهد بود، تشکیل گردد. در این دیدار دوم باید سرانجام شکل دقیق «چتر» بینالمللی که در پناه آن مذاکرات اسرائیلیها با اردنیها و فلسطینیان صورت خواهد گرفت مشخص شود.
قسمتی از این طرح در چندین روزنامه اردنی و اسرائیلی چاپ شد و وزیر امور خارجه اردن در واشنگتن و امان این طرح را تأئید کرد.
بنابراین این دیدار شاه حسین اردنی از واشنگتن، برغم آنکه آمریکائیها بیش از حد خوشبین بوده و معتقدند مذاکرات باید قبل از پایان سال 1985 آغاز شود، موجب پیشرفت در جستجوی یک روند صلح در خاور نزدیک شده است.
نماینده سازمان آزادیبخش فلسطین در پاریس اخیرا در رادیو مونت کارلو اعلام کرد که «برای اولین بار لحن آمریکاییها یک لحن آشکار است.» بطریق مشابه در واشنگتن از بیانات شاه حسین اردنی با خشنودی استقبال شد.
این بیانات عبارت بودند از تأئید آشکار این امر که سازمان آزادیبخش فلسطین آماده خواهد بود در مذاکراتی بر مبنای قطعنامه 242 - که از جانب سازمان آزادیبخش فلسطین مردود اعلام نشده - شرکت کند، تائید طرح کنفدراسیون اردنی فلسطینی و بالاخره، عقیدهای که طبق آن یک کنفرانس بینالمللی، بر اساس توافقهای 11 فوریه اردن و فلسطین، بعنوان «چتری» باشد که مذاکرات مستقیم با اسرائیل را رهبری خواهد کرد. بدین ترتیب سرنوشت فلسطینیان بطور کامل بدست شاه حسین خواهد افتاد (کسی که قاتل هزاران فلسطینی در فاجعه سپتامبر سیاه بود).
آمریکاییها، برغم اکراه در پذیرفتن شرکت شوروی، برای اولین مرتبه بررسی یک چارچوب بینالمللی را تائید کردند. از طرف دیگر بنظر میرسد که آنها معتقد شدهاند که سازمان آزادیبخش فلسطین بتدریج به جانب پذیرفتن قطعنامه 242 حرکت میکند همچنین آمریکائیها معتقدند که جنگ در اردوگاهها در بیروت منجر به سوق دادن فلسطینیان بطرف راه مذاکره خواهد شد.
با این وصف چندین مانع بر جا میماند. شخصیتهای فلسطینی عضو اولین هیأت چه کسانی خواهند بود؟ آیا آمریکاییها حقوق فلسطینیان را - آنگونه که یاسر عرفات اخیرا در مصاحبهای در واشنگتنپست مطرح کرد - در ازاء پذیرفتن قطعنامه 242 از جانب آنها، برسمیت خواهند شناخت؟ و سرانجام، اگر این مرحله نخست انجام شود، شکل «چتر» بینالمللی چگونه خواهد بود؟ و بویژه آیا اسرائیلیها قبول خواهند کرد که سر میز مذاکره حاضر شوند؟ آمریکاییها درباره این نکته آخر پوشیده نمیدارند که مردم اسرائیل باید از قبل عقیده خود را درباره حزب کارگر که طرفدار مذاکره و باز پس دادن لااقل بخشی از سرزمینهای اشغالی است، و نظرات حزب لیکود اعلام کنند. در واقع در اسرائیل با وجود حکومت ائتلافی کنونی آن هیچ تصمیم قاطعی نمیتوان گرفت.
اما حقیقت دیگر این است که آمریکا، اردن و جناح عرفات سعی دارند که با همه توانائیها خود نظر مساعد اسرائیل را برای آغاز مذاکره جلب نمایند حتی اگر این تلاشها منجر به رسمیت یافتن بقای اسرائیل و ادامه آوارگی مردم فلسطین باشد.