ترجمۀ امیدوار
اتهامهایی که اخیراً در مطبوعات هند و دیگر کشورهای هممرز اقیانوس هند به آمریکا وارد شد، بار دیگر موضوع خطری را عنوان کرده است که در اثر افزایش حضور نظامی ایالات متحده آمریکا در اقیانوس هند قرار دارد. روزنامه هندی «پاتریوت»، ایالات متحده را متهم کرد که میخواهند اقیانوس هند را به یک دریاچه آمریکائی تبدیل کند. «پاتریوت» این موضوع را در تفسیری که در مورد اظهارات «ایندیرا گاندی»، نخستوزیر هند، نوشت، عنوان کرد.
«گاندی» در مورد انبار کردن جنگافزارهای هستهیی در منطقه که توسط قدرتهای امپریالیستی صورت میگیرد، ابراز نگرانی کرده بود.
«پنتاگون» (وزارت دفاع آمریکا) به بهانه توجیه برنامههایی که در این منطقه دارد، از دیرباز اقیانوس هند را به عنوان یک «محل استراتژیک» طبقهبندی کرده است ـ این منطقه، بیش از 100 میلیون کیلومتر مربع از زمین و حدود 40 کشور را میپوشاند (یعنی تقریباً یکپنجم سطح زمین را) حتی روزنامهها و مجلههای ایالات متحده فهرستهای مربوط به کشتیها، تأسیسات نظامی، مواد جنگی و چیزهای دیگری را که «پنتاگون» در منطقه مزبور را انبار کرده است منتشر کردهاند ـ اینها، زرادخانه کاملی از وسایل مرگآور هستند که اگر برای اقدام امپریالیستها برای تسلط بر کشورهای منطقه ضروری تشخیص داده شوند، در جریان یک مداخله مسلحانه در کشورهای یاد شده به کار گرفته خواهند شد. براساس نوشته مجله «مین استریم»، واشینگتن میخواهد اقیانوس هند را به یک سکوی پرش برای تجاوز ـ انی تبدیل کند. خود مطبوعات ایالات متحده توضیح دادهاند که حکومت «رونالد ریگان»، رئیسجمهوری آمریکا یک دکترین جدید به نام «دکترین آسیایی» اختیار کرده است. این دکترین، سه عنصر اساسی دارد که عبارت از اینهاست:
1ـ تشکیل یک «اتحادیۀ وسیع از کشورهای دوست» (اندونزی، و مالزی)
2ـ کمک نظامی برای همپیمانان ایالات متحده در آسیای جنوبشرقی،
3ـ استقرار «گروههای بزرگ نیروی دریایی ایالات متحده در اقیانوس هند بر اساس دایمی و بدون آنکه بر ناوگان اقیانوس آرام تأثیر بگذارد.
در شمارۀ اخیر نشریۀ «اخبار ایالات متحده و گزارشهای جهان» به روشنی نشان داده شده است که هدف یانکیها آن است که منطقه را به حوزۀ دیگری از نفوذ نظامی ایالات متحده تبدیل کنند.
همچنین ایالات متحده برای آن که حضوری را در منطقه پیدا کند، از پایگاههای همپیمانان خود استفاده میکند. یک بودجۀ 743 میلیون دلاری در اختیار «پنتاگون» گذارده شده است تا این سازمان پایگاههای دریایی و نظامی را که در مصر، کنیا، عمان، سومالی و جزیرۀ «دیهگو گارسیا» به کار میگیرد، نوسازی کند و گسترش بدهد.
ایالات متحده یک طرح پنج ساله را تهیه کرده است تا قدرت خود را در منطقۀ اقیانوس هند و در آسیای جنوبغربی توسعه بدهد و آن را عظمت بخشد و آمریکا برای این هدف قصد دارد 3000 میلیون دلار خرج کند. تنها در منطقۀ خلیج فارس 2000 میلیون دلار برای هدفهای نظامی خرج خواهد شد.
براساس این برنامهها، زیربنای ایالات متحده در منطقه، شامل شبکۀ وسیعی از پایگاههای نظامی، انبارهای تسلیحاتی، مراکز کنترل و ارتباطات، کانونهای جاسوسی الکترونیک و دیگر و دیگر خواهد شد. همچنین برنامههایی وجود دارد که براساس آنها پایگاههای نظامییی که وظایف محدود دارند به استحکامات چند هدفی تبدیل خواهد شد که دامنۀ عملیات این پایگاهها تا فراسوی خود منطقه پیش خواهد رفت.
تمرکز نیروی دریائی ایالات متحده در منطقه، نگرانی قابل درکی را برانگیخته است. ایالات متحده قصد دارد از منطقه اقیانوس هند به عنوان یک تخت پرش برای اعزام نیروهای واکنش سریع خود به کشورهای خارج از منطقه استفاده کند. بیش از 60 کشتی جنگی یانکی در اقیانوس هند گردش میکنند که در میان آنها ناوهای هواپیمابر و زیردریائیها دیده میشوند. ایالات متحده از پایگاههای خود در کنیا (بندر مومباسا) سومالی (بندر بربرا)، عمان (جزیره شعیب و مسیره)، استرالیا (کوک برند ساوند، کیپ شمالغربی و داروین) و غیره، کنترل واقعی بر تمامی منطقه اقیانوس هند دارد.
«شیوراج پایل»، وزیر مشاور در امور دفاعی هند، درباره طرحهای آمریکا برای تبدیل اقیانوس هند به «یک دریاچه آمریکائی»، در برابر پارلمان هند گفت که «طرحهای ایالات متحده، شامل افزایش حضور آن از لحاظ کمی و کیفی، هر دو، میشود.» واشینگتن همچنین میکوشد حق استفاده از پایگاه دریائی «ترین کومیل» و فرودگاه واقع در «کاتوتایاکا»ی سریلانکا را به دست بیاورد. واشینگتن چشم طمع به جزایر «مالدیو» دارد و سرگرم گفتوگوهاست و هدف از این گفتوگوها آن است که از جزیره «رودریگوئز» در موریس برای هدفهای نظامی استفاده کند.
واشینگتن توام با طرحهای نظامی پر مقیاس خود در اقیانوس هند، مبارزه نیرومندی را برای وارد کردن فشار و گرفتن باج آغاز کرده است تا از اجرای پیشنهادهائی که کشورهای هممرز اقیانوس هند و کشورهای غیر متعهد کردهاند و هدف این پیشنهادها است که اقیانوس هند به یک منطقه صلح تبدیل شود ـ این عقیدهیی است که بیش از 10 سال است در سازمان ملل متحد پیشنهاد شده و روی آن بحث گردیده است و از حمایت نیرومندی در سازمانهای گوناگون جنبش غیر متعهدها برخوردار شده است. حکومت «ریگان» به برگزاری یک کنفرانس بینالمللی در مورد اقیانوس هند برای پیشنویس یک موافقتنامه مطلقاً مخالف است. این موافقتنامه نخواهد گذارد که اقیانوس هند تخت پرشی برای تجاوزی بشود که حکومت «ریگان» قصد آن را دارد.
نقشههای یانکیها برای نظامی کردن این منطقۀ حیاتی، خطر جدی برای صلح جهانی است. هر کس را باید از این خطر آگاه کرد. تبدیل اقیانوس هند به منطقۀ صلح باید به واقعیت تبدیل شود و باید با طرحهای امپریالیستها برای تبدیل اقیانوس هند به یک منطقۀ جنگ، سرسختانه مخالفت کند.