جعفر تکبیری
یک نقطه آبی در سر گربه. . . نقطهای که این روزها به رنگ سفیدی گرویده و جنجالهای بسیاری را به همین خاطر به دنبال داشته و حالا کاملاً سیاسی شده است؛ جنجالی که از مجلس شروع شد و با ادعاهای غربی در خصوص وجود اورانیوم در کف این نقطه آبی رنگ ඵනමභබ کیلومتر مربعی ادامه پیدا کرد و حالا کار به اعتراض و درگیری خیابانی رسیده است.
ماجرا از آنجایی شروع شد که به علت خشکسالیهای اخیر در کشور، سطح آب دریاچه ارومیه به شدت پایین رفت و همین موضوع عاملی شد که ضد انقلاب دستاویز جدیدی برای شیطنت در داخل پیدا کند؛ دستاویزی که توسط آن موضوعی اجتماعی را به یک چالش سیاسی تبدیل کنند و با توسعه این چالش در سطح اجتماع مدل انقلابهای عربی را نیز در داخل ایران اجرایی کنند؛ مدلهایی که اکثر آنها از یک ماجرای غیرسیاسی در داخل این کشورها آغاز شد.
البته در این میان نقش مجلس نیز در بروز این وقایع غیر قابل چشم پوشی است چراکه مخالفت نمایندگان سبزنشین بهارستان با طرح دو فوریتی نجات دریاچه ارومیه، زمینهای را فراهم کرد که آتش اعتراضاتی که تنها به فضای سایبر محدود بود، به خیابانها کشیده شود.
دروغپردازیهای غربی برای ارومیه
حالا ارومیه با تحریکاتی که رسانههای خارجی انجام دادهاند، به صحنه جولان و تجمع بدون مجوز افرادی تبدیل شده است که به اسم حمایت از دریاچه ارومیه شروع به سنگ پرانی و تخریب اموال عمومی کردهاند. رسانههای وابسته به اپوزیسیون هم که بیش از یک سال است، سوژهای برای تبلیغ علیه نظام و تخریب وجهه کشور ندارند، با شور و شعفی حیرتآور به بزرگنمایی این حوادث پرداخته و از تظاهرات هزاران نفری در ارومیه خبر دادهاند تا خاطره دروغپردازیهای این رسانهها در حوادث پس از انتخابات بار دیگر در ذهن مردم زنده شود. برای نمونه به گزارش سایت رادیو فردا وابسته به سازمان جاسوسی امریکا (سیا) توجه کنید: «از تبریز و ارومیه خبر میرسد که چندین هزار نفر از دوستداران دریاچه ارومیه بار دیگر به خیابانها ریخته و برای نجات دریاچه شعار سر دادند. همچنین گزارش شده است که مأموران امنیتی این بار نیز با معترضان به خشک شدن دریاچه ارومیه برخورد کردهاند. » این گزارش در حالی است که دیگر رسانههای تندرو اپوزیسیون که بیشتر وابسته به منافقین هستند هم در دروغی بزرگ گزارش از کشته و زخمی شدن تعدادی از شهروندان ارومیهای در این تظاهراتها خبر دادند.
دروغی بزرگتر از دروغ
اما در این میان بزرگترین دروغ در خصوص دریاچه ارومیه مربوط به تلویزیون صدای امریکا بود که طی برنامهای مدعی شد که کف این دریاچه سنگ اورانیوم وجود دارد و خشک شدن دریاچه ارومیه عمدی و برای برداشت سنگ اورانیوم توسط دولت صورت گرفته است.
طبق معمول در این برنامه هم یکی از مخالفان نظام با هماهنگی عوامل برنامه، روی خط آمد و مدعی شد:«خشک شدن دریاچه ارومیه در ادامه سیاستهای مخفیکاری دولت احمدی نژاد است، همانطوری که همه جریانات را از مردم مخفی نگه میدارد. زیر دریاچه ارومیه اورانیوم غنی شده وجود دارد و جمهوری اسلامی با خشک کردن آن میخواهد این اورانیوم را استخراج کند و بمب اتم بسازد.»
وی در ادامه اظهارات خندهآور خود گفت:«حکومت از این نوع کارها بسیار انجام داده است تا ذهن آژانس بینالمللی انرژی اتمی را منحرف کند، برای مثال مصلای تهران که ساخته شد، اصلاً نیازی به ساخت آن نبود اینها زیر مصلای تهران بمب اتم مخفی کردهاند! دریاچه اراک و نطنز با سیاست دولت خشک شدند تا از آنجا اورانیوم استخراج کنند!»
تحریک قومیتی برنامه اپوزیسیون
اما آن چیز که در کش و قوس هیاهوها بر سر دریاچه ارومیه دیده نمیشود، تلاش دشمنان برای تحریک قومیتی در منطقه آذربایجان است. آذربایجان از دیرباز نقطهای حساس در پیشانی جمهوری اسلامی ایران بوده و دشمنان انقلاب و نظام همیشه با درنظرگیری پراکندگی که قومیت غیور ترک در سرزمین ایران دارند، تلاشهای فراوانی کرده تا با تحریک آذریهای این منطقه به وسیله اختلافات قومی با فارس زبانها بتواند آشوبی سراسری در مناطق مختلف کشور به وسیله آذری زبانها ایجاد کند. موضوعی که به خوبی در سخنان افرادی که به عنوان تحلیلگر مسائل اخیر ارومیه، بر روی خط رسانههای اپوزیسیون میآیند و ناسیونالیسم ترکی را ترویج میکنند، دیده میشود. نگاهی دقیق به این تحلیلها بیانگر این حقیقت است که این به اصطلاح تحلیلگران سعی میکنند تا قومیتهای ایرانی دیگر را مسبب این واقعه زیستمحیطی که حالا به چالشی سیاسی تبدیل شده، معرفی و از این راه اهداف خود را پیگیری کنند؛ برنامهای که پیشتر نیز از طریق مسائلی غیرسیاسی نظیر فوتبال دنبال میشد. بنابراین آنچه که در نهایت پیرامون این بلوا بر سر نقطه آبی رنگ پیشانی ایران میتوان عنوان کرد لزوم رسیدگی دستگاههای ذی صلاح برای حل این بحران زیست محیطی به دور از سیاسیکاری است تا بار دیگر برنامه ریزیهای دشمنان نقش بر آب شود.