معاون وزیر علوم با بیان اینکه در شرایط کنونی جنبش دانشجویی نداریم، به پیشنهاد تشکیل خانه تشکلها و آنچه تلاش عدهای برای مرده به دنیا آمدن و به نتیجه نرسیدن آن میخواند، اشاره کرد و اظهار داشت: «اگر بخواهیم در فضای اعتدال حرکت کنیم و مرتب دو قطب مخالف یکدیگر را متهم به آشوبسازی و آشوبپراکنی نکنند یکی از مکانهایی که میتواند این اعتدال را ایجاد کند خانه تشکلهاست.»
محمدباقر خرمشاد در گفتوگو با منیر سادات سیدرضا خبرنگار ایسنا، با تاکید بر اینکه وزارت علوم با خلاف صورت گرفته در درون دانشگاه در چارچوب مقررات دانشگاه برخورد میکند، اظهار داشت: «وزارت علوم اقدامات اولیه را در حد خود انجام داده و طبیعی است که به دلیل ابعاد ملی که بحث پیدا کرده است پیدا کردن متخلف از عهده وزارت علوم به تنهایی خارج شده است.»
وی ادامه داد: «ما در فضای زودرس انتخاباتی واقع شدهایم. هر اتفاقی که در کشور میافتد بلافاصله توسط فضای بیرون دانشگاه مصادره میشود که این موضوع ما رادچار مشکل میکند، از این رو در ماجرای نشریات دانشگاه امیرکبیر باید تکلیف این اتفاق که کار چه کسی بوده و چگونه انجام شده را روشن کنیم. چرا که با روشن شدن این مطلب تکلیف دانشگاه نیز مشخص میشود.»
خرمشاد در پاسخ به این پرسش که اقدام عملی وزارت علوم در رابطه با وقایع اخیر دانشگاه امیرکبیر چه بوده است؟ گفت: «پدیدهای که در دانشگاه امیرکبیر اتفاق افتاد پدیدهای درون دانشگاهی است که براساس آییننامههای موجود در دانشگاه و ضوابطی که در آن وجود دارد، قابل رسیدگی است. همین ضوابط تعیین میکند که در کجا وزارت علوم باید وارد شده یا وارد نشود.
وزارت علوم درباره آنچه که اتفاق افتاد از همان ابتدا مواضع خود را اعلام کرده است. آنچه مسلم است این موضوع که اتفاق افتاد قابل دفاع نیست و همه بر این موضوع اجماع داشته و الحمدلله آن را محکوم کرده و خواهان برخورد با عاملان آن هستند، از این رو وزارت علوم در یک فضای سالم در جستجو و شناسایی متخلفان و برخورد با آنهاست.»
وی ادامه داد: «وزارت علوم اقدامات اولیه را در حد خود انجام داده و طبیعی است که به دلیل ابعاد ملی که بحث پیدا کرده است پیدا کردن متخلف از عهده وزارت علوم به تنهایی خارج شده است، بنابراین فضا باید روال عادی خود را طی کند تا معلوم شود این چیزی که همه آن را محکوم میکنند توسط چه کسی یا کسانی اتفاق افتاده است و بعد از آن تکلیف وزارت علوم، قوه قضاییه و گروههای دانشجویی روشن میشود و همه میدانند در آن زمینه بایستی چه کاری انجام دهند.»
معاون فرهنگی وزیر علوم با تاکید بر اینکه وزارت علوم با خلاف صورت گرفته در درون دانشگاه در چارچوب مقررات دانشگاه برخورد میکند، گفت: «اگر متخلف مشخص شود با آن برخورد میکنیم کما اینکه تاکنون نیز با آنهایی که تخلف آنها محرز و روشن شده برخورد شده است.»
معاون فرهنگی وزیر علوم با بیان اینکه در شرایط کنونی جنبش دانشجویی نداریم، اظهار داشت: «در حال حاضر فعالیتهای سیاسی دانشجویی داریم که این مجموعه فعالیتهای سیاسی دانشجویی حداقل ده سر است. یعنی اینکه الان حداقل ده نوع از گروههای سیاسی دانشجویی در درون دانشگاهها فعالیت میکنند. در گذشته زمانی انجمنهای اسلامی تجمیع یافته در درون تحکیم در اوایل دهه 60 در نقطه مقابل گروههای مارکسیست، لیبرال و منافقان خلق صفآرایی کردند و ائتلاف و وحدت آنها دفتر تحکیم وحدت را شکل داد که در آن سالها تحکیم وحدت به عنوان تنها گروه فعال سیاسی دانشجویی و به نام یک گروه سیاسی چپ در دانشگاهها شناخته میشد، یک گروه اسلامگرای چپ».
وی ادامه داد: «از درون دفتر تحکیم وحدت آن روز، بعدها جامعه اسلامی جدا شد و به اصطلاح به عنوان یک گروه راست شناخته شد. بعد از مدتی به خصوص بعد از سالهای 74 دفتر تحکیم وحدت چرخشی به سمت راست لیبرال پیدا کرد و در نتیجه تعدادی دوباره از درون دفتر تحکیم وحدت به نام طیف شیراز جدا شدند، در این چرخش به راست تقریبا ناگهانی، تندروهای درون طیف علامه مباحثی همچون گذر از رییسجمهور از نظام و بعد هم رفتن دو نفر از آنها به آمریکا و طرح مباحثی همچون همهپرسی را داشتند که توسط طیف شیراز قابل قبول و قابل تحمل نبود.»
خرمشاد اضافه کرد: «در کنار این فضاهای ایجاد شده عدهای از دانشجویان به دلیل آنکه این مواضع آنها را ارضاء نمیکرد و برای آنها قابل قبول نبود، گروههای دیگری را تشکیل دادند، از جمله تشکیل بسیج دانشجویی و انجمنهای اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاهها بود.
در سالهای اخیر از درون بسیج دانشجویی جنبش عدالتخواه بیرون آمد و در این فضای آشفته انجمنهای اعتدال اسلامی نیز شکل گرفتند. در سالهای اخیر نیز خود طیف علامه به سه فراکسیون روشنگری یا سنتی، دموکراسیخواه و مدرن تقسیم شد و در ماهها و سالهای نزدیکتر نیز فراکسیون مدرن به دو گروه لیبرال و مارکسیست تقسیم شدند که یکی از نقاط اوج درگیری این دو گروه را در مراسم 16 آذر سال گذشته میتوان دید.»
خرمشاد افزود: «تمام موارد ذکر شده نشان میدهد که ما جنبش دانشجویی به این مفهوم که یک گروه فضای سیاسی دانشگاههای کشور را نمایندگی کنند، نداریم و حداقل یک فضای ده سر و ده فعلی را شاهد هستیم. البته بعضی از این ده گروه در دانشگاهها همگرایی کمتر و برخی دیگر همگرایی بیشتری دارند. به طور مثال تعدادی از دانشجویان و تشکلهای سیاسی دانشجویی موجود منشوری را تهیه و با توافق بر آن، آن را امضاء کردند تا این همگرایی بتواند فضای منسجمتری را در فضای فعالیتهای سیاسی دانشجویی ایجاد کند.»