على صادقى
اگر چه استعمار انگلیس سعی بسیار کرد تا با فرقه سازی و سرمایه گذاری روی افراد منحرف در هند و به ویژه در بین مسلمانان، آنان را از مبارزه و قیام علیه خود منحرف کند، اما بودند علمایی که با درک این واقعیت در لوای اسلام واقعی علیه استعمار انگلیس شوریدند که قبلاً بر برخی از آنان اشاره شد. اما یک مبارزه دیگر نیز در دوران استعمار انگلیس در هند به وقوع پیوست که بسیار جالب است و آن مقاومت و مبارزه مردم مسلمان این کشور برای حفظ مسجد آبی است که امروز نماد مقاومت مسلمانان هند محسوب می شود. این مسجد نقش مهمی در تحریک مردم مسلمان هند داشته است.
یک قرن پیش روستای «امروت شریف» روستای کوچک و دورافتاده و مسلمان نشین در هندوستان قدیم بود که عالم بزرگ و انقلابی ای به نام «مولانا تاج محمود امروتی» قدم به این روستا گذاشت.تلاش های مولانا تاج محمود امروتی برای رهایی مردم ایالت سند از چنگ استعمار انگلیس و ترویج دین مبین اسلام در این ایالت از اهمیت زیادی برخوردار است و ایشان از شخصیت های برجسته پاکستان که در آن زمان جزئی از هند بود، محسوب می شود. مولانا تاج محمود، در سال 1858 در یکی از روستاهای کوچک شهرستان «خیرپور» به نام «دیوالی» به دنیا آمد و بعدها به دستور مرشد و پیشوای معنوی خود به روستای امروت شریف واقع در ایالت سند مهاجرت کرد.
مولانا تاج محمود زندگی زاهدانه ای داشت و برای عبادت به روستای کوچک نزدیک امروت شریف که «ممدو جیوان» نام داشت می رفت. وی در این روستا مسجدی به نام «جنجو» بنا نهاد و همین مسجد را مسکن خود قرار داد. تاج محمود در این مسجد به عبادت و ریاضت می پرداخت. این همان مسجدی است که بعدها به مسجد آبی مشهور شد. در سال 1930 انگلیسی ها که هنوز هند را در مستعمره خود داشتند، قصد داشتند برای تأمین آب مورد نیاز خود، آب ایالت سند را به ایالت بلوچستان (جایی که نیروهای انگلیسی در آن مستقر بودند) انتقال دهند.
نیروهای انگلیسی به مردم روستا دستور دادند که روستای موردنظر را ترک کنند. مردم روستا نیز منطقه را ترک کرده و انگلیسی ها با تخریب خانه های روستا، شروع به حفر کانال برای انتقال آب به بلوچستان کردند تا اینکه به مسجد موردنظر رسیدند.
این مسجد بر سر راه انگلیسی ها قرار داشت و به همین علت فرمانده انگلیسی تصمیم گرفت این مسجد را نیز تخریب کند، مولانا تاج محمود امروتی از انگلیسی ها خواست تا مسیر کانال را تغییر داده و آن را از کنار مسجد عبور دهند، اما انگلیسی ها بر تخریب مسجد اصرار داشتند. با این حال، مولانا امروتی در برابر خواست انگلیسی ها تسلیم نشد و مردم منطقه را برای حفاظت شبانه روزی از این مسجد بسیج کرد. در نهایت، مقاومت مولانا امروتی باعث عقب نشینی انگلیسی ها شد و آنان مجبور شدند کانال آبی موردنظر خود را از دو طرف این مسجد انتقال دهند که سبب شد مسجد آبی در وسط کانال و در میان آب قرار گیرد و به همین علت است که این مسجد به مسجد آبی شهرت یافته است. این ایستادگی مسلمانان بر انقلاب مسلمانان در شبه قاره بی تأثیر نبود که بعدها منجر به آزادی هند از سیطره استعمار و تشکیل کشور مسلمان جدید در شبه قاره هند با عنوان پاکستان شد. مسجد آبی نماد مقاومت مسلمانان شبه قاره هند در برابر استعمار ستمگر انگلیس است و در حال حاضر نیز صدای روح پرور اذان هر سحرگاه از گلدسته های آن بلند می شود.
رونق این مسجد و نماز خواندن روستاییان در آن، انسان را به یاد گذشته می اندازد؛ زمانی که مولانا امروتی در این مسجد نماز می خواند و با توکل به خدا و بدون هیچ ترسی مردم را به پایداری در برابر انگلیسی ها دعوت می کرد. جالب اینجاست که بعد از گذشت یک قرن قسمتی از پل ساخته شده توسط انگلیسی ها از بین رفته است، اما مسجد آبی هنوز پابرجاست و تا همیشه نماد انقلاب مسلمانان هند و مقاومت آنان در برابر استعمارخواهد بود.