فعالیتهای اطلاعاتی
«میت» در اوان فعالیتهای «پ.ک.ک» توانست نفوذ گستردهای در آن حزب داشته باشد تا بدانجا که ضربات سنگینی بر ساختار آن وارد آمد. لیکن رهبری مقتدر «اوجالان» مانع از همپاشیدگی حزب گردید. به نظر بعضی از صاحبنظران سیاسی تعداد قابل توجهای از اعضا از جمله عوامل «میت» به شمار میآمدند. در حال حاضر اکثر گروههای سیاسی در ترکیه معتقدند عناصر نفوذی در «پ.ک.ک» گسترش یافته است. از طرفی «میت» بوسیله رسانههای جمعی به جهت بدنام نمودن «پ.ک.ک» فعالیتهای تبلیغی بسیاری را به منصه ظهور گذارده و نیز با بکار بردن طرح عفو عمومی موجبات بازگشت و تسلیم عناصر ضعیف را فراهم ساخته است. مضافاً اینکه با تحریک احزاب چپی و سایر گروههای بر ضد «پ.ک.ک» محیط را علیه اعضا و پیروان آن تحریک کرده است.
همکاریهای اطلاعاتی
نیروهای امنیتی برای کنترل و سرکوبی مخالفین با پلیس بینالملل همکاری مشترک داشته و در سطح سران، با سازمان جاسوسی موساد و سازمان امنیت داخلی اسرائیل (شینبث) بشکل هماهنگ همکاری دارند، لذا کشور ترکیه بویژه شهر توریستی استانبول از جمله مهمترین پایگاه جاسوسی و پل ارتباطی اسرائیل در منطقه به شمار میآید، چرا که افسران اطلاعاتی موساد از سوی دولت آنکارا از مصونیت بالائی برخوردار هستند و تمام فعالیتهای جاسوسی موساد در کردستانهای عراق و سوریه از ناحیه کردستان ترکیه صورت میگیرد، چنانکه افسران موساد در شهر «وان» و دیگر استانهای شرقی و جنوب شرقی حضور متناوب دارند. مثلا با هماهنگی «میت» (تابستان 73) در پادگان «شمدنیلی» پایگاه سری ایجاد کردهاند.
با این تصورات «میت» در امر جاسوسی از قشر قاچاقچی نیز بهرهبرداری فراوانی دارد و امروزه بیش از هر چیز از تشکیلات مافیا بخاطر گستردگی آن به منظور کسب اخبار و یا حذف بعضی عناصر مخالف دولت سود میبرد. چرا که برخی از کارشناسان سیاسی معتقدند، پدر مافیا تاکنون در ترکیه شناخته شده و از جمله افراد شاخص آن: «ادریس ازییر»، «دوندار کلیچ»، «بحرالدین اصلان»، «بهجت جانترک» و دیگر شخصیتها معروف مافیا که استانبول برای آنها همچون پایگاه و پل ارتباطی مطمئن محسوب میشود و جالب است که از ده میلیون جمعیت این شهر بیش از 800 هزار کرد هستند.
«پ.ک.ک» عراق
«پ.ک.ک» به قصصد دفع عناد اکراد شمال عراق نسبت به خود، همگام با معارضین، علیه صدام تظاهر و تبلیغ نمود. زیرا استراتژیکترین پایگاههای نظامی و پشتیبانی به عبارتی انبار مهمات آنها در شمال عراق استقرار داشت، لذا رهبران این حزب ناچار بودند رضایت رهبران کرد عراقی را جلب نمایند. اما واقعیت قضایا، حکایت از ارتباط پنهان رژیم بعث عراق با «پ.ک.ک» دارد، بنابراین دولت بغداد در ازای استعانتها و استقرار دادن به عقبه حزب در شمال عراق، از «پ.ک.ک» انتظار داشت تا بر ترکیه از ناحیه نظامی و سیاسی فشار آورد. مثلا، شرکتهای صنعتی و سد آب فرات را با چند عملیات تخریب سازند. به همین سبب رژیم بعث به این گروه اجازه داد تا در شمال آن کشور استقرار یابند، و مقرر گردید و تجهیزاتی هم در اختیار آنها قرار گیرد به گونهای که جوانان کردستان ترکیه برای گذراندن دوره آموزش نظامی و سیاسی به شمال عراق اعزام میشدند ـ در مقابل دولت آنکارا نیز از «حزب دمکرات کردستان عراق» (مسعود بارزانی) خواست تا عقبه و مقرهایشان را برای مبارزه علیه رژیم بعث در جنوب شرقی ترکیه مستقر کند.
در ایام جنگ خلیجفارس «عبدالله اوجالان» به حمایت از دولت عراق، طی یک مصاحبه در سوئد گفت: اگر ترکیه به عراق حمله نماید، «پ.ک.ک» باتفاق اعضای حزب سوسیالیست رم (مرکز آن در قبرس است) از طریق قبرس به آن کشور حمله خواهند کرد.
«پ.ک.ک» روابطش را با دولت بغداد از سال 1989 در ناحیه «زاخو» با مسئولین محلی عراق آغاز کرد و تا سال 1990 این روند ادامه داشت تا اینکه ارتباطات با استخبارات «زاخو» از سال 1990 بصورت رسمی برقرار گردید. بشکلی که نقل و انتقالات اعضا بوسیله استخبارات انجام میگرفت و اشخاصی از طرف «عبدالله اوجالان» با سران امنیتی عراق همچون پسر صدام ارتباط برقرار کردند، این روابط بجائی رسید که مقدمتا «پ.ک.ک» نیروهای نظامیش را از پادگان «نیطا» (واقع در لبنان) به شمال عراق انتقال داد. بنابر اخبار روزنامههای ترکیه ـ 18/4/71 ـ بعد از انتقال نیروهای «پ.ک.ک» از دره بقاع لبنان به اردوگاههای جدید و استقرار آنها در موصل (قصبه تکریت) اوجالان با صدام ملاقات کرد. بدنبال همین دیدار، در تاریخ 24/7/71 تعداد 1000 نفر از نیروهای حزب مزبور نیز بر اثر فشار دولت آنکارا و معارضین کرد عراقی (همپیمان ترکیه) وارد شهر موصل شدند و مورد استقبال رژیم بعث قرار گرفتند. در این پیرامون افرادی از نیروهای بعثی که رد مرز شمالی به «پ.ک.ک» کمکرسانی داشتند توسط معارضین کرد عراقی به اسارت درآمدند ـ سفیر عراق، «رفیع التکریتی» اواخر پاییز 71 در آنکارا سعی نمود ضمن مبری داشتن دولت بغداد، از حمایت مخالفین کرد ترکیه، بهرهبرداری سیاسی کند ـ بدین جهت ابراز داشت:
«دولت بغداد آماده است موافقنامهای در مورد آزادی فعالیت ارتش ترکیه علیه شورشیان کرد آن کشور در شمال عراق با آنکارا امضا نماید. لکن این موضوع مشروط به خودداری دولت ترکیه از تمدید مأموریت نیروهای چندملیتی به رهبری آمریکا در پایگاه اینچرلیک میباشد».
«پ.ک.ک» و سوریه
«پ.ک.ک» از سال 1980 روابط صمیمانهای با دمشق برقرار ساخت از این رو پایگاههایی چند در جوار مرز مشترک سوریه و ترکیه همواره تحت فشار اهرمهای تبلیغاتی ـ سیاسی دولت آنکارا و غرب قرار میگیرد که ناگزیر، دولت دمشق از رهبران «پ.ک.ک» خواست تا پایگاههایشان را از نوار مرزی به عمق خاک سوریه انتقلا دهند و سپس سطح فعالیت خویش را پنهان سازند، اینک «عبدالله اوجالان» در سوریه بسر میبرد و با «جمیل الاسد» برادر حافظ اسد رابطه دوستانه نزدیکی دارد، زیرا سوریه مصمم است معارضین کرد را همچون اهرم فشار علیه دولت آنکارا بکار برد به دلیل اینکه سوریه از جانب آن کشور با کمبود آب برای مزارع کشاورزی روبرو است و مسبب آن را ترکیه میداند بنابراین دولت آنکارا به دمشق پیشنهاد نمود اگر چنانچه مرزهایش را از تردد اکراد مخالف مسدود سازد و آنها را از پشتیبانی مالی و نظامی محروم کند، سد «باراژ» را به منظور آبرسانی به زمینهای کشاورزی سوریه باز خواهد کرد با دیدار «عصمت سزگین» وزیر کشور ترکیه از دمشق (آوریل 1992) دولتش به طور ضمنی تهدید نمود با ادامه این روند دست به عملیات تلافیجویانهای همانند عملیاتی که در شمال عراق انجام میدهد خواهند زد، همینطور جریان آب آناتولی به فرات را نیز محدود میکند.