وحشت آل سعود از قیام‌های مردمی

فساد، سرکوب، خفقان، بیکاری و مشکلات اقتصادی جوانان، عواملی هستند که می روند عربستان را با یک انقلاب گسترده مردمی مراجعه کنند.
شهروندان عربستان با وجود بهره مندی این کشور از درآمد فراوان حاصل از فروش نفت و اماکن زیارتی، از فقر، بی عدالتی، بیکاری و مشکلات اجتماعی دیگر رنج می برند. کارشناسان علت این امر را در غیرانتخابی بودن دستگاه حاکمیت، فقدان نظارت مردمی بر قدرت و بودجه، نبود قانون اساسی مردمی، انحصار قدرت در دست خاندان آل سعود و وابستگی حاکمیت این کشور به غرب به ویژه آمریکا می دانند.
معترضان عربستانی، از فوریه 2011، تقریبا به صورت مرتب در استان الشرقیه به ویژه در شهرهای قطیف و عوامیه این استان، تظاهرات برپاکرده و آزادی زندانیان سیاسی، آزادی بیان و تجمعات و پایان تبعیض گسترده را خواستار شدند. در حالی که این تظاهرات ها به ویژه از نوامبر 2011 به طور گسترده به مخالفت های جدی علیه رژیم آل سعود بدل شده است، عربستان با واردکردن اتهامات طایفه ای به معترضان و تظاهرکنندگان سعی در سرکوب آنها داشته، ولی واقعیت این است که این اتهام نمی تواند توجیه پذیر باشد، چرا که آنچه شهروندان در منطقه الشرقیه به لحاظ تنگناهای سیاسی، اقتصادی و معیشتی از آن رنج می برند، شهروندان مناطق دیگر نیز به آن دچار هستند.
وزارت کشور عربستان سعودی، هرگونه اجتماع عمومی را مخالف شریعت اسلامی، ارزش ها و سنت های جامعه سعودی، عنوان و آن را غیرقانونی اعلام کرده و به نیروهای رژیم دستور داده علیه ناقضان این دستور، اقدامات لازم را به اجرا گذارند. وزارت کشور سعودی در حالی هرگونه تظاهرات و اعتراض در این کشور را جرم و گناه می داند که پیش از این «سعودالفیصل» وزیر خارجه، بر ضرورت ارسال سلاح و حمایت کامل از عربستان در نشست تونس تحت عنوان دوستان سوریه تأکید کرد. عربستان همچنین خود را از اعضای منشور عربی حقوق بشر دانسته و ظاهرا به آن اعتقاد دارد. در ماده 24 منشور عربی حقوق بشر آمده است که هر شهروند حق انجام آزادانه فعالیت های سیاسی و تجمع مسالمت آمیز را دارد.
اگرچه اعتراضات مردم عربستان علیه خاندان سعودی روز به روز گسترده تر می شود، بسیاری از رسانه های خبری به دلیل وابستگی حاکمیت عربستان به ویژه آمریکا از انعکاس اخبار مربوط به آن خودداری کرده اند.
رسانه های خبری همچون بی بی سی، صدای آمریکا، صدای فرانسه، دویچه وله (صدای آلمان) و صدای رژیم صهیونیستی از جمله رسانه هایی هستند که از بازتاب خبر تظاهرات ضدحکومت دیکتاتوری آل سعود در شهرهای مختلف عربستان خودداری کرده اند.
البته اخبار مربوط به بازگشت «ملک عبدالله» پادشاه از سفر درمانی سه ماهه خود و مزین شدن خیابان های ریاض، پایتخت این کشور، با پرچم و نشان های خوش آمد به مناسبت ورود او و وعده های ملک عبدالله، مبنی بر اهدای مزایای مالی بیشتر به شهروندان بازتاب گسترده ای در این رسانه ها داشته است.
با این حال عملکرد متناقض دولت سعودی در برخورد با معترضان و سرکوب آنها از یک طرف و محکوم کردن اقدامات بشار اسد از طرف دیگر موجب شده تا رسانه های غربی نیز انتقادهای خود را نسبت به سعودی ها آغاز کنند.
اینکه چرا عربستان سعودی با وجود برخورد شدید با مخالفان در درون، از تغییر رژیم در سوریه حمایت می کند و چرا در همان حال برای سرکوب مخالفان در بحرین و یاری به دولت این کشور، نیروی نظامی می فرستد، مهم ترین سؤالاتی است که افکار عمومی را به خود جلب کرده و رسانه ها را بر آن داشته تا به دنبال پاسخی مناسب برای آن باشند و آن را محور بررسی های خود قرار دهند.
روزنامه آلمانی زبان «تاگس اشپیگل» نوشت: شیعیان عربستان در ماه فوریه همزمان با جشن تولد پیامبر اسلام، تظاهرات خود را آغاز کردند و این نشانه خشم این گروه از وضعیتی است که شیعیان در عربستان دارند.
این روزنامه آلمانی در ادامه نوشت که شیعیان عربستان سعودی با شعارهایی همچون «به تبعیض پایان دهید» و «زندانیان سیاسی را آزاد کنید» خواستار تغییر وضعیت هستند.
در این گزارش آمده است: اگرچه ناآرامی هایی که در عربستان رخ داده به وسعت تظاهرات هایی که در مصر و یمن و تونس برگزار شدند نبود، اما بیانگر این بود که مردم خواستار تحقق دموکراسی هستند.
تاگس اشپیگل خاطرنشان کرد: از سال 1978 میلادی تاکنون هیچ شیعه ای در آکادمی های مرتبط با پلیس و امور نظامی پذیرفته نشده است. همچنین هیچ شیعه ای نمی تواند قاضی باشد که اعمال فشار به شیعیان باعث شده تا تحمل این قشر از جامعه عربستان در برابر شرایط موجود کاهش یابد و اغلب شیعیان نمی توانند شغل خوبی داشته باشند، پیشرفت کنند و به مناصب دولتی منصوب شوند. همه اینها در شرایطی است که تمامی ذخایر نفتی مهم در شرق عربستان؛ منطقه ای که 2 میلیون از مجموع 3 میلیون جمعیت آن را شیعیان تشکیل می دهند، قرار دارد.
روزنامه الانوار مصر به نقل از مدیرمسئول روزنامه می نویسد، مردم عربستان دیگر هراسی از آل سعود ندارند و برای مطرح کردن خواسته های خود بی محابا به خیابان ها ریخته اند.
این روزنامه می افزاید: گسترش اعتراضات مردمی و سرکوبگری آل سعود تاکنون به شهادت شمار زیادی از مردم در مناطق القطیف، الربیعیه و العوامیه منجر شده است و اعتراضات به مناطق عرعر، عسیر و الاحساء کشیده شده و به شهر ابها نیز رسیده است.
الانوار تصریح می کند: دادن رشوه های اقتصادی و دادن وام و تسهیلات به جوانان، صدور بحران های داخلی به کشورهای همسایه و منطقه است و نقش خرابکارانه عربستان برای انقلاب یمن و اعزام تانک و تجهیزات نظامی سعودی به بحرین برای سرکوب قیام مسالمت آمیز مردمی و استفاده از حمایت مالی گسترده و تحریک و مسلح کردن افراد برای برهم زدن اوضاع در سوریه و حمایت از شورشیان علیه دولت در همین راستا و استفاده از خشونت بیش از حد و اقدامات سرکوبگرانه از جمله روش هایی است که ریاض برای جلوگیری از گسترش اعتراضات به کار می گیرد.
روزنامه «واشنگتن پست» نیز در مطلبی با اشاره به دورویی پادشاه سعودی که معتقد است کشورش با انصاف و عدالت اداره می شود، می نویسد: در همان روزی که ملک عبدالله، پادشاه عربستان از گذار دموکراتیک در سوریه خبر داد و خواهان پایان حکومت بشاراسد شد، نیروهای امنیتی سعودی در شهر قطیف در شرق عربستان به روی معترضان آتش گشوده بودند.
این رسانه همچنین از موضع گیری متفاوت اوباما در محکوم کردن دولت سوریه و سکوت در برابر سعودی ها انتقاد کرده است.
یک نشریه آلمانی به نام «دی سایت» در مقاله ای با اشاره به اینکه آل سعود پایداری منطقه و نقش رهبر قدیمی خود را در معرض خطر می بیند، می نویسد نیروهای عربستانی با اعزام سربازان خود به بحرین سعی کردند تا حرکت دموکراسی خواهانه را در آنجا سرکوب کنند و از طریق شورای همکاری خلیج فارس طرح هایی را علیه انقلاب های عربی اجرا کنند.
این نشریه در مقاله خود خاطرنشان می کند: عربستان و آمریکایی ها دو تفسیر متفاوت از انقلاب های عربی داشتند. آمریکایی ها بر این عقیده بودند که کسی که راه اصلاحات را در پیش نگیرد، آینده مبارک را دارد و سعودی ها بر این عقیده بودند که کسی که سریعاً راه اصلاحات را در پیش گیرد، چنین آینده ای دارد.
این مقاله همچنین می نویسد: عملکرد عربستان نسبت به سوریه نشان از میزان ترس این کشور از انقلاب های عربی است، به طوری که اگرچه عربستان باید از تحت فشار قرار گرفتن اسد به عنوان یک متحد ایران شاد باشد، اما ماندن اسد را به وقوع یک انقلاب بی پایان در جهان عرب ترجیح می دهد.
روزنامه الحیات، چاپ لندن با اشاره به اینکه حرکت های اعتراضی بحرین به سرعت به شرق عربستان کشیده شد، افزود: حکومت عربستان با توسل به زور و سرکوب معترضان از یک سو و دادن پول و دیگر خدمات برای راضی نگه داشتن مردم از سوی دیگر تاکنون توانسته اوضاع را به طور موقت تحت کنترل خود درآورد.
این روزنامه می افزاید: عربستان با یک بحران بزرگ روبه رو است. از یک سو شاهزادگان این کشور همگی افراد پیری هستند که دیگر توان اداره کشور را ندارند و تنش در درون خاندان سلطنتی برای کسب ارکان قدرت به شدت جریان دارد و هر لحظه نیز شدیدتر می شود. از سوی دیگر حکومت که به زور مشت آهنین تاکنون کشور را اداره کرده دیگر نمی تواند نیازهای مردم به خصوص قشر جوان و تحصیل کرده و همچنین اقلیت های شیعه را که به شدت توسط حکومت و مردان دینی وهابی مورد حمایت آن سرکوب می شوند، برآورده کند.
به نوشته عرب تایمز شخصیت های سلفی عربستان در سخنانی ضمن نادیده گرفتن خواست مردم مسلمان در این کشور به آنها گفتند: باید به خانه هایشان بازگردند، سکوت اختیار کنند و از حاکمان خود حتی اگر اموالشان را توقیف کنند و آنها را شلاق بزند، اطاعت کنند، اما هیچ کس به اظهارات عجیب آنان اعتنایی نکرد.
این مقاله در ادامه با اشاره به سکوت سلفی های سعودی در قبال اقدامات حاکمان سعودی، حمله آمریکا به عراق و ایجاد پایگاه های نظامی آمریکا در عربستان، این سؤال را مطرح کرد، که با این شرایط چگونه می توان مدعیان رهبری دینی در عربستان را مدافع فلسطین، مسجدالاقصی و غزه دانست، در حالی که می دانند رژیم ظالم حاکم در عربستان روابط پنهان و آشکاری با آمریکا و رژیم صهیونیستی دارند.
بسیاری از کارشناسان و تحلیلگران مسایل سیاسی بر این باورند که ثبات عربستان در شرایط کنونی یکی از مهم ترین سیاست هایی است که غرب و بویژه آمریکا در خاورمیانه دنبال می کند. کارشناسان معتقدند که تأثیر گسترده عربستان سعودی بر روی بازار نفت از اصلی ترین دلایلی است که غرب را به حمایت از حکومت استبدادی سعودی ها در عربستان وامی دارد. بی ثباتی در این کشور می تواند به افزایش بهای نفت خام تا 300 دلار در هر بشکه بینجامد و این مسئله سبب شده است که تظاهرات و جنبش های مردمی در این کشور با سیاست سکوت رسانه های غربی که همواره خود را حاکمی دموکراسی معرفی کرده اند مواجه شود.