ترجمه: سارا معصومی
وزیر دفاع آمریکا لئون پانه تا هفته گذشته را در دهلی نو گذراند. وی در سخنانی در پایتخت هندوستان تاکید کرد که همکاریهای دفاعی با هندوستان پاشنه آشیل تلاشهای آمریکا برای ایجاد توازن حضور نظامی در منطقه آسیا - اقیانوسیه است. در روزهایی که متحدان آمریکا هرکدام به نوعی با بحران اقتصادی، نیروهای کار فرسوده و ارتشهای قراردادی دست و پنجه نرم میکنند، هندوستان تبدیل به یکی از تامین کنندگان امنیت در منطقه آسیا شده است.
با وجودآنکه اقتصاد هندوستان هم در چند ماه اخیر با چالشهای جدی دست و پنجه نرم کرده است اما با توجه به جمعیت و اوضاع نظامی این کشور میتوان از گسترش توان آن در بعد منطقهای سخن گفت. مشکل اما اینجاست که هندوستان هیچ گاه مانند امریکا به رابطه با ایالات متحده به شکل رابطهای استراتژیک و فوقالعاده تنگاتنگ فکر نکرده است. در دهه نود معاملههای نظامی دو کشور به اوج خود رسید تا اینکه سرانجام در سال 1377 ش هندوستان آزمایش هستهای خود را سند زد و همین مساله سه سال توقف در روابط را به دنبال داشت.
در سال 2001 میلادی(1380ش)، آمریکا و هندوستان مجددا همکاریهای دفاعی خود را آغاز کردند. اما پس از یک دهه همکاریهای سخت و طاقت فرسا، واشنگتن هنوز هم انتظارهای عجیب و غریبی از هندوستان دارد. در ادامه میتوانید لیست 10 موردی از درخواستهای واشنگتن از دهلی نو را بخوانید:
1- برای تنش با چین مهیا باشید
اصلیترین بحث در واشنگتن در حال حاضر این است که هندوستان چگونه میتواند در مناقشه میان امریکا و چین، به نفع کاخ سفید بازی کند. البته هند نیز در مجادلههای خود با چین مشکلات خاص خودش را داشته است. در سال 1341، در آخرین روزهای جنگ هند با چین، جواهر لعل نهرو در نامهای به رئیس جمهوری وقت آمریکا جان اف کندی از وی کمک خواست که با کمک به دهلی نو مانع از تسلط چینیها بر شرق هندوستان شود.
خوشبختانه اندکی پس از ارسال این نامه، چین با هندوستان اعلام آتش بس کرد. امریکا در مدرن کردن ارتش هندوستان نیز منفعت خود را میبیند چرا که این مساله چین را به تقسیم نیروهای نظامی خود در دو مرز شرق و غرب و عدم تمرکز بر یک بخش وادار خواهد کرد. هندیها اما از بیم دلخوری چشم بادامیها در گسترش همکاریهای نظامی و سیاسی با واشنگتن بسیار محتاط عمل میکنند.
2- عملیاتهای مشترک دریایی در اقیانوس هند
امریکا و هند در سال 85 توافقنامه همکاریهای امنیتی دریایی را امضا کردند و در تمامی بیانیههای مشترک نیز بخش پررنگی از همکاریها به مباحث دریایی مرتبط بوده است. در دهلی نو، پانه تا از ایده اقیانوس هند در صلح و بدون تنش با کمک و همیاری هندیها سخن گفت. امریکا همچنان در این منطقه به فعالیتهای خود ادامه میدهد اما هندوستان علاقه چندانی به دخالت در این داستان ندارد چرا که در این مقوله احتمال حضور پاکستان و تنش میان دهلی تو با دشمن قدیمی بسیار زیاد است.
3- کمک به برقراری صلح مورد نظر آمریکا در افغانستان
واشنگتن همواره برنامههای کمک اقتصادی و مدنی دهلی نو به کابل را ستوده است. هندوستان اصلیترین اهداکننده به افغانستان در سطح منطقهای است.در طول تاریخ منطقه، ناتو و واشنگتن همواره مانع از حضور پررنگ هندوستان در افغانستان شدند چرا که این مساله را عامل تحریک پاکستان و مقابله به مثل اسلام آباد دانستهاند.
در یک ماه گذشته این سیاست تاحد بسیاری تغییر کرده است و پانه تا نیز رسما و علنا در دهلی نو از این کشور خواست که به برقراری امنیت در افغانستان کمک کند. واشنگتن، میلی به واگذاری کامل افغانستان به هندوستان ندارد اما اکنون به این نتیجه رسیده که هند تنها شریک باقیمانده است که پتانسیل و ظرفیت لازم برای کمک به پایان ماموریت غرب در افغانستان را دارد.
4- فشار بر ایران
امریکا در مهار برنامه هستهای ایران از هند کمک میخواهد اما دهلی نو به تهران برای نقل و انتقالها به افغانستان و آسیای مرکزی نیاز دارد و البته بحث نیاز به انرژی ایران نیز مطرح است.بنابراین هند همواره از اتخاد مواضع شدید ضدایرانی در سطح بینالمللی حذر کرده و البته رابطه نفتی میان دو کشور هم، راه مناسبی را برای توسعه روابط دو کشور مهیا کرده است. مقامات پنتاگون ادعا میکنند آمریکا هیچ گاه رابطه دفاعی خود با هندوستان را مبتنی بر موضع گیریهای این کشور در قبال ایران تنظیم نخواهد کرد اما کاخ سفید همچنان به فشارهای خود بر تهران ادامه میدهد.
5- تدارک دیوانسالاری بهتر
هند شاید سودای قدرتی بزرگ را در سر داشته باشد اما ساختار سیاست خارجی این کشور به کشورهای در حال توسعه میماند. بر اساس آمار رسمی، هند در 162 کشور، 600 کادر فنی دارد. این رقم یک دهم رقمی است که وزارت امور خارجه امریکا در اختیار دارد. به عنوان نمونه تصور اینکه هندوستان چگونه میتواند در شورای امنیت با این حجم اندک کارکنان حضوری فعال داشته باشد جای سوال است.
6- ایفای نقش در آسیای جنوب شرقی
امریکا خواهان حضور جدیتر هندوستان در صحنه معادلات منطقهای است و البته از همکاریهای نزدیک این کشور با "آسه آن" نیز حمایت جدی میکند. حضور هند در این مجمع مانع از شکلگیری قدرت چین خواهد شد. اوباما در سال 89 به پارلمان هندوستان گفت: ما نمیخواهیم که هند تنها نیم نگاهی به این منطقه داشته باشد بلکه خواهان مشارکت دهلی نو در این منطقه هستیم.نیل به این هدف به حضور سیاسی و نظامی بیشتر هند در منطقه جنوب شرقی آسیا نیازمند است.
7- اصلاح سیستم خرید سلاح
امریکا تاکید بسیاری بر فروش سلاح به هندوستان دارد. فروش سلاح به معنای شغل آفرینی برای جوانان امریکایی و ایجاد منابع درآمدی بیشتر برای این کشور است. امریکاییها همچنین استدلال میکنند که وجود سخت افزارهای امریکایی در هندوستان امکان همکاریهای نظامی و برگزاری مانورهای مشترک میان دو کشور را نیز افزایش خواهد داد.
8.- مهیا شدن برای تنش با پاکستان
سخنان لئون پانه تا در خصوص لبریز شدن کاسه صبر امریکا در قبال پاکستان بدان معنا است که رابطه میان واشنگتن و اسلام آباد برای مدتی تنش را تجربه خواهد کرد.پاکستان بهشت القاعده است و این مساله برای امریکاییها اصلیترین خطر به حساب میآید. در صورت سقوط پاکستان، امریکا به کمک فزاینده و چشمگیر هندوستان بسیار نیاز خواهد داشت.مقامهای هندی سیاستهای امریکا در قبال پاکستان را متعصبانه میدانند و بر همین اساس دخالت در آینده پاکستان را به نفع خود نمیدانند.
9- امضای توافقنامههای همکاری
ایالات متحده، دولتی است که امضای توافقنامه در هر حوزهای برای همکاری را در جهت تثبیت سلطه خود میداند ولی در هندوستان امضای توافقنامه، امری عجیب و غریب به حساب میآید. مقامهای دولتی در هند گمان میکنند که میتوانند بدون کمکهای امریکا هم به دستاوردهای نظامی خوبی برسند. بر اساس این تفاوت دیدگاه است که دهها سند همکاری معطل امضا مانده است.
10- افزایش تعداد رزمایشهای مشترک
امریکا خواهان برگزاری رزمایشهای نظامی بیشتر با هندوستان در سطح وسیع است. اما این تمایل با میل هندیها برای شرکت در همکاریهای صلح طلبانه حتی اگر به معنای برخورداری از سهم کمتری از کمکهای نظامی امریکا باشد، روبه رو شده است. امریکا در برابر امتناع هندیها، بیش از اندازه اصرار میکند و تنها دلیل آن، این است که امریکاییها میدانند که در آیندهای نه چندان دور، هند را در کام خود خواهند داشت.