نویسنده: سلیمان صالح
گروه ترجمه سیدمحسن ساری
خواننده گرامی، تصور کن که تو شاهد ماجرایی هستی که در آن یک کودک پنج ساله به قتل میرسد. در آن صورت چه کار خواهی کرد؟! پیش از آن که پاسخ دهی باید بگویم که آمریکا در این مدتی کمتر از دو سال 122 هزار کودک عراق را به قتل رسانده است.
این حقیقت، لطمه بسیار بزرگی بر انسانیت محسوب میشود زیرا بشریت در آغاز قرن بیستویکم در دام تمایل وحشیانه آمریکا برای سلطه و انتقام گیری گرفتار آمده است.
هنگامی که به گزارش سازمان آمریکایی «کودکان را نجات دهید» گوش فرا دادم احساس کردم که باید از پدر و مادرم حضرت آدم و حوا عذرخواهی کنم. احساس کردم که باید به آنها بگویم: ای پدر و ای مادر، من در ریخته شدن خون فرزندانتان در عراق دخالتی ندارم.
اندکی با خود فکر کردم و گفتم چرا باید عذرخواهی کنم؟ آیا کسانی که در عراق کودکان را میکشند واقعا فرزندان حضرت آدم و حوا هستند؟!! اگر اینها فرزندان آنها بودند هرگز چنین کاری نمیکردند.
آنها به نظریه تکامل داروین اعتقاد دارند. داروین میگوید: «انسان از نسل میمون است. بیشک سربازانی که فرزندان عراق را میکشند به نظریه داروین اعتقاد کامل دارند زیرا فرزندان آدم و حوا هرگز چنین کاری نمیکنند.
کار ایالات متحده آمریکا که ابتدا کودکان را از کلیه حقوق انسانی محروم میسازد و سپس آنها را میکشد چگونه قابل تغییر است؟!!
محاصره دیوانهوار
آمار یاد شده در مورد کودکان کشته شده عراقی فقط مربوط به دو سال گذشته است و آمار واقعی کودکان عراقی از سال 1990 که محاصره دیوانهوار علیه این کشور اعمال شد، بالغ بر یک میلیون کودک است.
آمار یک میلیون کودک مربوط به پیش از تجاوز به عراق است. محاصره جنونآمیزی که سنگدلان علیه ملت عراق تحمیل کردند، کودکان بیمار عراق را از دارو و غذا محروم ساخت. آیا یک انسان میتواند گرسنگی کودک خود را تحمل کند و آیا یک انسان میتواند درد دختر خود را در حالی که گریه میکند و درد میکشد بدون این که بتواند از درد و ناراحتی او بکاهد، تحمل کند.
آیا کسی که این محاصره را تحمیل کرده به دردهای کودکان فکر کرده است؟ آیا از نتایج آن محاصره اطلاع یافته؟ آیا میداند که یک میلیون کودک عراقی از بین رفتهاند؟ آیا آمریکا بدین وسیله میل خود به انتقام را راضی ساخته است؟ آمریکا به عراق حمله کرد و صدام و نظامش را ساقط کرد و نتیجه بعدی کشته شدن 122 هزار کودک طی دو سال بود چرا؟!! به خاطر یک جرعه آب!
در گزارش سازمان «کودکان را نجات دهید» چنین آمده: «کودکان عراق به دلیل نبود خدمات پزشکی و از همپاشیدگی وضعیت معیشتی و استفاده از آبهای آلوده، میمیرند.»
با وجود اشغالگران آمریکایی، مردم کشور عراق با وجود دجله و فرات به یک جرعه آب آشامیدنی بهداشتی دسترسی ندارند و این در حالی است که اشغالگران وحشی مرتبا از بازسازی سخن میگویند.
هنگامی که کودکان عراق به آب آشامیدنی و دارو و غذا دسترسی نداشته باشند بازسازی به چه کار آید؟ زمانی که تحت عنوان بازسازی، شرکتهای آمریکایی میلیاردها دلار ثروت نفتی را به یغما میبرند و در مقابل کودکان عراقی از گرسنگی جان میسپارند و کودک عراقی در بیمارستانها به تخت دسترسی ندارد، بازسازی به چه کار میآید؟!!
زمانی که صدها هزار کودک عراقی با عملیات نابودسازی مواجه میشوند، اکاذیب اشغالگران آمریکایی بر ملا میشوند آنها همه روزه کودکان را به قتل میرسانند ولی به دروغ اعلام میکنند که هرگز چنین کاری نمیکنند.
واقعیت در این است که آنها به غارت ثروتهای مردم عراق و انتقامگیری از مردمش به خاطر جنایتی که مرتکب نشدهاند، مشغولند.
کودکان عراق آبی برای نوشیدن و غذایی برای خوردن نمییابند و هزار هزار نفر کشته میشوند. در حالی میبینی زندهها حتی یک لبخند بر لب ندارند. آمریکا، لبخند و امید و آرزو و کودکی و دفتر و نیمکت کودکان را به آتش کشیده است.
تلخی یتیمی
صدها هزار کودک عراقی تلخکامی یتیمی را میچشند زیرا نیروهای آمریکایی در تجاوز به کشورشان پدر و مادر آنها را به قتل رساندهاند. کودک یتیم تلخکامی یتیمی را میشناسد. آیا میدانی که یک نسل از کودکان یتیم، تلخکامی یتیمی و سختی محرومیت را با گوشت و پوست خود لمس میکنند؟ اگر روزی یکی از این یتیمان علیه آمریکا بشورد، آیا او را میتوان سرزنش کرد؟ آیا میتوان به او گفت که یک تروریست است؟!
یا این که او قربانی تروریستی شده که او را یتیم کرده و او را از غذا و آب و مهربانی پدر و مادر و از مدرسه و وطن محروم ساخته است.
ای سروران، آمریکا طبق گفته یک سازمان آمریکایی طی دو سال 122هزار کودک را به قتل رسانده است آیا کشتن کودکان و گرسنگی دادن آنها ترورسیم نیست؟ آیا سربازی که ناجوانمردانه به سوی کودکان شلیک میکند تروریست نیست؟ آیا کسی که آبها را آلوده میکند و در آن انواع سموم را وارد میکند، تروریست نیست؟!
آنها مرفه بودند
ای سروران، کودکان عراق در حالتی از رفاه و ثروتمندی به سرمیبردند. کودکان عراق اکنون از گرسنگی میمیرند در حالی که در خانههای زیبایی به سر میبردند و به آینده امیدوار بودند ولی محاصره جانکاه غربیها و اشغالگری آمریکا به سالهای رفاه و عزت آنها پایان داد، ثروتمندان عراق به فقرا تبدیل شدهاند که حتی نمیتوانند گرسنگی و درد کودکان خود را مرتفع سازند. ای کاش که فقط محرومیت باشد ولی کودکان عراقی به دلیل دیدن اجساد در خیابانها و تهاجم به خانهها توسط اشغالگران در حالت روانی بسیار بدی به سر میبرند. آیا نباید بر ثروتی که نابود شد و یا بر عزتی که پایمال شد و زمان خوبی که از دست رفت و به جای آن به دست آوردن تکه نانی سعادت محسوب میشود، گریه کرد!!
آیا تا به حال فکر کردهایم که اگر به جای کودکان عراقی، کودکان ما دچار این حالتها میشدند چه کار باید میکردیم؟! آیا کسی فکر میکرد که کودکان عراق با چنین بدبختیهایی روبهرو شوند و به جای دیدن مهربانیهای پدر و مادر خشونت و قساوت اشغالگران را شاهد باشند.
هیچ کشور عربی به دور از طمعورزیهای آمریکا نمیتوان در امان باقی بماند. نکته مهم این است که عراقی که کودکانش کشته میشوند به مقاومت برخاسته و مقاومت آنها مکر اشغالگر را شکسته است.
ای سروران، بدانید در مقابل خود کودکان عراقی که در بغداد، انبار یعقوبه و ... بر زمین ریخته میشود، هم ما مسوول هستیم. درست است که آمریکاییها بصیرت خود را از دست داده و به انتقامگیری از ملت عراق مشغولند ولی با همدلی و همفکری میتوانیم آنها را از عراق بیرون برانیم.
آیا کسی میتواند بپذیرد که فقط به دلیل ستم غربیها و کینهتوزی آمریکاییها طی دو سال 122 هزار کودک عراقی کشته شود؟!
فردا، نیروهای آمریکایی با ننگ و عار از عراق خارج خواهد شد و بغداد بار دیگر مراکز علم و پیشرفت و تمدن خواهد شد و شما ای کودکان عراقی به زودی با باران آزادی روبهرو خواهید شد و آب گوارا خواهید نوشید.