سیدحسین معصومی
اتحاد ملی، رمز پیروزی ملت است زیرا با تکیه و تأکید بر نقاط اشتراکی که افراد با یکدیگر دارند از یک سو زمینه توطئه دیگران از بین میرود و این اتحاد میتواند تهدیدات را به فرصت نیز تبدیل کند. از سوی دیگر با عزت و اقتداری که اتحاد و همدلی در صحنه جهانی به نمایش میگذارد، احترام و تکریم دیگر ملل نسبت به چنین ملتی برانگیخته میشود و زمینه استقبال برای ارتباط و تعامل دیگر ملتها را هموار میسازد. اتحاد در صحنه داخلی باعث تلاش، کوشش، همفکری و همدلی برای ترقی و پیشرفت جامعه میگردد. حداقل اشتراکاتی که در میان افراد یک ملت میتواند وجود داشته باشد، فرهنگ، دین، ملیت و گویش است که این نقاط علاقه به پیشرفت و آبادانی مرز و بوم و عزت و سربلندی مملکت را در برابر دشمنان به نمایش میگذارد. ایران به علت سابقه دیرینهای که در ایجاد و پیشرفت تمدن بشری دارد و مردم ایران به جهت فرهنگ بالا و تاریخ روشن آن و به خصوص ایران پس از اسلام که مهد حکمت، عرفان، علم و دانش بوده است و کاملترین مکتب و ایدئولوژی الهی را به عنوان دین خویش پذیرفته است، باید مظهر بالاترین اتحاد و وحدت و نمونه مثالزدنی از این حیث برای دیگر ملل جهان به خصوص ملل مسلمان باشد. در صورتی که وفاق و یکپارچگی در کشوری وجود نداشته باشد، عدم همدلی یا در ارتباط میان مردم و حاکمان باید دیده شود یا میان گروههای اجتماعی، فرقهای و قومی و یا در میان گروههای سیاسی. مطمئناً حاکمانی که از میان مردم و با حمایت و پشتیبانی آنها سکان جامعه را در دست میگیرند، مظهر اراده و انتخاب ملت هستند، هیچگاه با تودههای مردم جدایی و افتراق ندارند مگر آنکه انتخاب به معنای واقعی انتخاب از جانب مردم نباشد و به طرق مختلف عدهای بر مردم تحمیل شده باشند. عدم هماهنگی بین اقوام مختلف در یک کشور یا به نبود آگاهی آنان به منافع خود و جامعهشان باز میگردد و یا به ضعف فرهنگ و اندیشه یا رخنههای اجانب و دشمنان یک کشور که میکوشند با ایجاد تقابل و اختلاف بین اقوام و مردم یک کشور از طریق کوچک جلوه دادن عوامل وحدت و بزرگ کردن تفاوتهای فرهنگی و... قوام و نظام آن کشور را از درون مورد حمله قرار داده و در نهایت به اغراض خود برای تسلط به منافع آن کشور برسند. گروههای سیاسی میتوانند در ایجاد وحدت ملی یا تفرقه و اختلاف مؤثر باشند. این گروهها میتوانند به عنوان یکی از اهرمهای نظارتی بر کار و فعالیت مسؤولان کشور نظارت نموده و با ارایه برنامههای مدون و سیاستهای روشن و واضع خود گرایشهای مردم را سازمان داده و حضور مردم را در صحنههای مختلف سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، نظاممند کنند. لذا ایجاد و تقویت اتحاد ملی در جامعه لازمه امور ذیل است:
1- تلاش برای ایجاد وحدت بیش از پیش اقوام و گروههای مختلف در کشور از طریق آموزش و تقویت مبانی دینی و اعتقادی و روح میهنپرستی، عشق و علاقه به آب و خاک.
2- تقویت هویت دینی و ملی، به خصوص تقوبت مبانی اعتقادی و فرهنگی که از مهمترین و اساسیترین عوامل همبستگی و اتحاد بین اقشار مختلف جامعه است و تنها راه مبارزه با تهاجم فرهنگی بیگانگان میباشد.
3- مشارکت جدی تودههای مردم در انتخابات مسؤولان اجرایی و نمایندگان خویش. در صورتی که مردم احساس نمایند در انتخاباتی آزاد میتوانند مسؤولان اجرایی و قانونگذار را انتخاب نمایند و به آرای مردم هیچگونه خدشهای وارد نمیآید با همه وجود از مسؤولان منتخب خویش دفاع کرده، ضامن اجرایی تصمیمات و مصوبات آنان خواهند بود و این امر خود به تقویت و تحکیم اتحاد ملی و وحدت یکپارچگی ملت کمک خواهد کرد.
4- وجود انتخاباتی آزاد، بدون وجود زمینه حضور سلایق مختلف در چارچوب نظام و ارزشهای آن امکانپذیر نیست و برای وجود سلایق مختلف باید زمینههای لازم در جامعه فراهم گردد.
نبود تضارب افکار و به عبارت دیگر نبود امکان نقد برنامههای دولت باعث رکود و حرکت متحجرانه و قهقرایی در جامعه میگردد. ایجاد شور و علاقه در مردم برای مشارکت در فعالیتهای اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی گام بعدی و نهایی در این امر مهم است. جامعه تک صدایی هیچگاه جامعهای متحد نخواهد بود. برخی جوامع با اعمال قدرت دیکتاتورگونه و قلدرمآبانه به ظاهر یکپارچه به نظر میرسند (نظیر حاکمیت بعثیها در عراق)، اما وقایع پس از فروپاشی حکومت صدام نشان از عدم امکان وحدت و یکپارچگی یک ملت بر اساس زور و دیکتاتوری حکایت دارد. نمونه دیگر وحدت نمادین در اتحاد جماهیر شوروی است که جز زور، دیکتاتوری و استبداد، منطق دیگری را بر نمیتافت و به همین دلیل پس از فروپاشی، فرقه فرقه شدند و در حال حاضر نیز از مشکلات زیادی رنج میبرد. در جامعهای که علاوه بر اشتراکات ملی و فرهنگی، سیستم مدیریتی کشور از طریق انتخاباتی آزاد و به دور از هرگونه اعمال سلیقه گروهی خاص در چارچوب منافع ملی و عزت و اقتدار کشور، توسط مردم انتخاب میشود و به عبارت دیگر مردم با کمال آزادی و با شناخت صحیح و درست از افراد و به خصوص برنامههای پیشنهادی آنان، آنها را بر مصادره در امور کشور حاکم مینمایند ایدهآلترین اتحاد بین ملت ایجاد خواهد شد. در این صورت مردمی که در جنبههای معنوی و ملی یکپارچه و متحد هستند، چون مجریان کشور را خود انتخاب کردهاند و به برنامههای آنها رأی دادهاند قویترین و مستحکمترین پشتیبانان دولت و سیستم مدیریتی جامعه هستند که با نظارت و کنترل مسؤولانه خویش (در قالب نقد) هدایتگر مسؤولان و نیز حامی و پشتیبان مصوبات و اقدامات دولت هستند. نتیجه اینکه برای تحکیم بیش از پیش اتحاد ملی، باید مردم و نظر مردم اساس و شالوده همه امور جامعه باشد و انتخاباتهای مختلف در کمال آزادی و با ایجاد زمینه انتخاب واقعی صورت پذیرد و نقد و نقادی مردم از برنامهها و کارهای مسؤولان کشور یک نعمت و فرصت محسوب شود نه یک تهدید و عامل تضعیف. امید است در سال 1386 که از سوی رهبر معظم انقلاب، سال اتحاد ملی و انسجام اسلامی نامیده شده، با رعایت اصول و موازین فوقالذکر به خصوص در انتخابات حساس پیش رو در اسفند، اتحاد و یگانگی ملت ایران را بار دیگر در جهان به نمایش بگذاریم.