جمعی از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران دیروز با محسن کدیور دیدار کردند.
به گزارش ایسنا، کدیور با ابراز خرسندی از حضور در جمع دانشجویان با بیان این که مشخص است چرا در حال حاضر مرا از دانشگاه حذف کردهاند ادامه داد: تصمیمگیرندگان زمان امتحانات را برای این کار برگزیدند تا دانشجویان مشغول امتحان و فضای دانشگاه خلوت باشد. اما حضور شما در چنین مکانی باعث خرسندی من میشود؛ چرا که شاهدم دانشجویان همچنان استوارند. بسیار جالب است که امروز سوم تیر در حالی که این همه برکات بر سر سفره آمده، ما دور یکدیگر جمع شدهایم. کدیور هم چنین با بیان این که من سال 77 کاندیدای مجلس خبرگان در تهران شدم اظهار داشت: در آن زمان بنده در حوزه علمیه قم نمره اول را کسب کرده بودم و اعلام کرده بودم که اگر قرار است هر امتحانی بدهم حاضرم اما به من گفتند شما صلاحیت ندارید. من به عنوان منتقد نظری در مجلس خبرگان تحمل نشدم. اگر به واقع انتقادم را در عرصه قانونی میبردم شاید سالمتر از آن بود که در عرصه عمومی مطالب من انتشار پیدا کند. وی با بیان این که سال 74 به من ابلاغ شد نباید در مدرسه فیضیه تدریس کنم و با بیان این ادعا که در حال حاضر در دانشگاه به واسطه آرای ارایه شده در خارج از دانشگاه تحت فشار قرار گرفته است، سخنان من ضبط میشود و میگویند کسی که میخواهد در حال حاضر استاد دانشگاه باشد باید مطابق ما فکر کند، نه آنکه علیه ما صحبت کند و نقدی انجام دهد. وی ادامه داد: اگر در دانشگاه، حوزه و مجلس خبرگان، امکان انتقاد نباشد پس در چه مکانی باید حرفهای حقیقی گفته شود؟ اگر استاد دانشگاه نتواند مطالب خود را در بیرون دانشگاه بیان و آرا خود را منتشر کند، پس چگونه حرفهای خود را بیان کند؟ به من گفتهاند به شرطی میتوانی در دانشگاه حضور داشته باشی که از مقالهها و سخنانت کتبا اعلام انزجار کنی و من گفتم من به نوشتهها و سخنانم معتقدم و بر سر باورهایم ایستادهام.
بارها به من گفته شده از سخنرانیها و انتشار مطالبت دست بردار تا بتوانی به زندگی آکادمیکت ادامه دهی. حقیقتا اگر کسی نقد علمی به نوشتهها یا سخنرانیهای من کند حرفهایم را پس میگیرم اما هیچگاه چنین نقدی ارایه نشد. کدیور در بخش دیگری از سخنرانی خود یادآور شد: در زمان پیروزی انقلاب اسلامی من دانشجوی سال اول بودم و نسل من این انقلاب را با گوشت و پوست خود محقق گردانید. خواستههای ما که استقلال، آزادی، دین و عدالت است، قابل دفاع بود و من و نسل ما هنوز آنها را میطلبد. بار قبلی که به زندان رفتم به دلیل مصاحبهای بود که برای ارزیابی کارنامه جمهوری اسلامی انجام دادم. در آنجا گفتم ما در استقلال توانستیم رشد کنیم و به جایی برسیم اما در خصوص آزادی، عدالت و دین همچنان اندر خم یک کوچهایم. قبل از انقلاب من راحتتر میتوانستم از ارزشهای دینی دفاع کنم. وی ادامه داد: من چیزی مقابل پیشکسوتان ندارم. ما شاهد هستیم ناصر کاتوزیان استادی که پیشنویس قانون اساسی را نوشت 11 سال خانهنشین شده است. کسانی که اندیشهای غیر از اندیشه رسمی دارند باید در دانشگاه سکوت کنند. کدیور با بیان این که دانشگاه برای تولید علم است و زمانی میتوان آن را محقق کرد که آزادی آکادمیک وجود داشته باشد ادامه داد: برای چنین موضوعی دانشجو و استاد باید سرزنده باشند و نباید از نتیجه علمی خود بترسند. متاسفانه میزان محدودیتها برای اساتید و دانشجویان نشان میدهد که چقدر وضعیت دانشگاههای ما نامطلوب است و تعداد دانشجویان ستارهدار احکام صادر شده، تعلیق، اخراج، میزان کنار گذاشتن اساتید و ... سنجش خوبی برای وزرات علوم این دوره است. کدیور همچنین با بیان این اعتقاد که در دانشکده و دانشگاه کسانی علیه اساتید انقلابی تصمیم میگیرند که یک ثانیه هم در جبهه حضور نداشتهاند تصریح کرد: اگر استاد در دانشگاه نتواند حقیقت را بیان کند، پس دانشجویان ما چه چیزی را میخواهند یاد بگیرند؟ انتصابی بودن رییس دانشگاه و رییس دانشکده فضای دانشگاهها را منفی میکند؛ چرا که افرادی رییس دانشکدهها خواهند شد که جزو انتساب سببی و نسبی با این و آن فضیلتی ندارند. در ادبیات دینی ما نکاتی وجود دارد که انسان در خصوص آن افتخار میکند.
امام علی (ع) در نهجالبلاغه اواخر خطبه دوم فرمودهاند زمانی که پیامبر (ص) مبعوث شدند در سرزمینی زندگی میکردیم که دو ویژگی داشته است؛ دانشمندانش دهانشان را میبستند و جاهلانش را اکرام میکردند. جامعه جاهل از دید امام علی (ع) جامعهای است که دهان دانشمند و عالمان را میبندند و جاهلان را بر صدر مینشانند. وی معتقد است: امروزه ما شاهدیم به بهانه جوانگرایی و ... میخواهند اساتید مجرب و باسابقه ما را بر کنار کنند، اما حاصل آن این موضوع میشود که در دانشگاه بار حقیقی علمآموزی از بین میرود. اگر قرار باشد نقد کنیم من در دو حوزه تئوریک و سیاسی نقد کردم. آنها بیان مرا باعث آشوب میدانند و به نوعی میخواهند تشویش عقاید انجام دهند. وی افزود: متاسفانه کسانی در دانشکده علوم انسانی در حال حاضر در بستر قدرت نشستهاند که افتخارشان آن است که روزنامه نمیخوانند و بیان میکنند ما سیاسی نیستیم. بحث انقلاب فرهنگی دوم که گفته میشود انقلاب نرم فرهنگی است. کدیور با بیان آن که دانشگاه میزان الحراره جامعه است تصریح کرد: اگر آزادی در دانشگاه وجود نداشته باشد و دانشجو نتواند فعالیت کند، حقیقتی شکل نمیگیرد و رادیکالیزم در محیط دانشگاه و جامعه ایجاد میشود. غیر از آن که دفاع از روشنفکری دینی، عدالت و آزادی نکات ارزندهای است اما انجمنهای اسلامی انجمن دانشجویان هستند و باید بر این موضوع تاکید کنند تا بار علمی دانشجویان در فضای دانشگاه بالا رود. از این رو دوستان انجمن باید در رشته خود به لحاظ علمی افراد قوی به وجود آورند. از سوی دیگر باید منافع ملی حفظ شود و مسائل ایران باید برایمان اهمیت داشته باشد. کدیور افزود: در حال حاضر روشنفکری دینی از نظر برخی روشنفکری است که آن را برای جامعه مشکلساز میداند و خودشان میگویند بر سر اساتید سکولار فریاد بزنید. ظاهرا منظور از سکولار روشنفکران دینی است. وی افزود: متاسفانه برخی میخواهند هر منتقد را در جامعه حذف کنند. عملکرد این افراد دقیقا مثل فردی است که پشت یک لوکوموتیو نشسته و قطار را بدون ترمز به سوی دره پیش میبرد اما به هیچ عنوان حاضر نیست به حرف دلسوزان گوش دهد و با سرعت زیاد پیش میرود و زمانی که میگویند جهت را اشتباه میرود منتقدان را از قطار بیرون میاندازد و آنها به پنجرههای قطار و درهای قطار آویزان شدهاند و فریاد میزنند که مسیر درستی را نمیرود، اما گوش نمیدهند. مطمئنا این شیوه، شیوه صحیح مدیریت یک جامعه علمی نیست. وی اظهار داشت: در دانشگاهها افراد همفکر زیاد هستند اما به دلیل آنکه هزینه بیان حقیقت بسیار بالا رفته است سکوت میکنند.