اثر: نوام چامسکی
مترجم: یعقوب نعمتی و روجنی
دکترینهای فعلی؛ اغلب معیار دوگانه نامیده میشوند. این اصطلاح گمراهکننده است. درستتر این است که اینها را به عنوان معیاری واحد، واضح و آشکار توصیف کنیم؛ معیاری که آدام اسمیت آن را شعار شرمآور فرادستان نوع بشر نامید: «همه چیز برای ما و هیچ چیز برای دیگران.» اوضاع اندکی از زمان وی تغییر کرد؛ ولی این شعار شرمآور گسترش یافته است.
این معیار واحد چنان جای خود را باز کرده است که کسی از وجود آن آگاه نیست. در نظر بگیرید ترور را که مهمترین موضوع روز است. در این مورد یک معیار واحد و صریح وجود دارد: ترور آنها علیه ما و رقبای ما در اوج شرارت قرار دارد، در حالی که ترور ما علیه آنها وجود ندارد یا اگر وجود دارد، کاملا بجاست. یک نمونه بارز، جنگ تروریستی واشنگتن علیه نیکاراگوئه در دهه 1980 است؛ موردی که جای هیچ گونه مناقشهای ندارد، دست کم برای کسانی که اعتقاد دارند دیوان بینالمللی دادگستری و شورای امنیت سازمان ملل متحد- که هر دو اقدام ایالات متحده را محکوم کردند- اندک اعتباری برای رسیدگی به این مسائل دارند.
وزارت خارجه تایید کرد، نیروهای مهاجم ایالات متحده که از پایگاههای آمریکا در هندوراس به نیکاراگوئه حمله کردند، اجازه داشتند به اهداف آسان یعنی اهداف غیرنظامی حمله کنند. اعتراض طرفداران حقوق بشر، واکنش تند میشل کنیسلی، سخنگوی جناح چپ و سردبیر نیوریپابلیک را در پی داشت که با حوصله تمام توضیح داد حملات تروریستی ایالات متحده به اهداف غیرنظامی باید بر اساس واقعبینی ارزیابی شود و یک سیاست معقول باید تحلیل هزینه- منفعت را درباره میزان خونریزی و مصیبتی که ایجاد شده است، در نظر بگیرد.
این فرضها غیرقابل ایراد و حتی غیرقابل فهم باقی میمانند. در سال 2005 مطبوعات گزارش کردند که دولت بوش در یک تنگنا گرفتار شده است. ونزوئلا خواستار استرداد یکی از بدنامترین تروریستهای آمریکای لاتین شده بود. لوئیس پزادا کاریلز که به علت بمبگذاری در یک هواپیمای مسافربری کوبایی و کشتن 73 نفر متهم شده بود. این اتهامات همگی درست بود؛ ولی در عمل یک مانع وجود داشت. پس از این که پزادا از زندانی در ونزوئلا گریخته بود، جاسوسان مخفی ایالات متحده او را برای هدایت عملیاتی از مسیر السالوادور برای تجهیز قاچاقچیان نیکاراگوئهای به خدمت گرفته بودند که نقش مهمی در جنگ تروریستی واشنگتن علیه نیکاراگوئه ایفا کرده بود. تنگنا همین جا بود؛ استرداد او برای محاکمه، علامت نگرانکنندهای به عوامل مخفی خارجی میفرستاد مبنی بر این که آنها نمیتوانند روی حمایت مطلق دولت ایالات متحده حساب کنند و این مساله میتوانست آشکار کند که سیا به واسطه یک جاسوس سابق با رواسواییهای علنی دست به گریبان شده است، پس لابد به نظر میرسد که خواست واقعی از جامعه روشنفکران این باشد که حتی تصور امکان ایجاد مشکلات اندکی درباره این مسائل را نیز به ذهن خود راه ندهند.