گروه بینالملل ـ هرمز برادران:
تلاشها و مذاکرات طرفهای کره جنوبی و دولت افغانستان برای آزادسازی گروگانهای کره جنوبی از تاریکخانههای طالبان بینتیجه مانده و سیر گفتوگوهای طرفین هنوز به مفری برای پایان این تراژدی نینجامیده است. در حالی که گزارشها از وخامت حال گروگانها حکایت دارد گفته میشود داروهای ضروری برای مداوای 21 تبعه کره جنوبی در بند طالبان وجود ندارد و این گروه بار دیگر برای قتل این افراد ضربالاجل تعیین کرده و فضایی از اضطراب و وحشت ایجاد کردهاند.
خروج طالبان از انزوا که حدود یک سال پیش آغاز شده، قبل از هر چیز در عملکرد دولت افغانستان و مسئولان امور صلح و امنیت این کشور در برابر این گروه قابل اعتنا و بررسی است. دولت حامد کرزای رئیسجمهور افغانستان تنها بر شهرهای بزرگ کنترل دارد و مردمان کوهستانها و روستاهای این کشور بویژه در مناطق جنوب و جنوب شرقی عمدتاً تحت سلطه طالبان و هراس از آنان به حیات خود ادامه میدهند. به این ترتیب است که طالبان دامنه نفوذ و فعالیت خود را به دفتر کار ریاست جمهوری نیز گسترش داده و اعضای این گروه به کمک دستهای پنهانی که آنان را یاری میدهند، بلوک چانهزنی محکمی را در برابر کرزای ایجاد کردهاند.
طالبان در این عرصه از 3 مسیر برای تأمین خواستههای خود طیطریق میکند:
1- حملات انتحاری، 2- حمله به مواضع نیروهای ایساف در افغانستان 3- گروگان گرفتن اتباع خارجی.
طالبان چندی پیش از آموزش هزاران نیروی انتحاری برای حمله به مواضع «دشمنان» خود خبر داد و در رابطه با نیروهای ایساف راهبرد جدیدی را اتخاذ کرد، بدینگونه که به جای دفاع، به مواضع آنها حمله کرد. تاکنون قندهار شاهد بیشترین حملات به نیروهای خارجی بوده است، اما گروگانگیری رویکرد نسبتاً تازهای است که از فعالیت تروریستها در عراق الگو گرفته است و بیم آن میرود که روند «عراقیزه شدن» دامن افغانستان را نیز فراگیرد. طالبان در بهرهگیری از این ترفند، عموماً اتباع خارجی را هدف قرار میدهد و دستگیری خبرنگار ایتالیایی، روزنامهنگاران آلمانی و گروگانگیری 23 تبعه اهل کره جنوبی (که 2 تن از آنها به دست این گروه به قتل رسیدند) با هدف بیرون راندن نیروهای خارجی از افغانستان سازماندهی میشود.
اما هدف اساسی که در لابهلای انعکاس اخبار پنهان میماند، عبارت است از تضعیف دولت کرزای و تلاش برای آزادی آن دسته از اعضای طالبان که در زندانهای دولت به سر میبرند. در قضیه گروگانگیری خبرنگار ایتالیایی، کرزای به تأمین خواسته طالبان که همانا آزادی 5 زندانی این گروه در بند دولت بود، رضایت داد که با انتقاد شدید آمریکا مواجه شد. کرزای برای آرام ساختن منتقدان خود این معامله را با عبارت «یک بار برای همیشه» توصیف کرد و در حوادث اخیر بر سر حرف خود ایستاد، لذا بنبست در تلاشها برای آزادی 23 میسیونر مسیحی اهل کره جنوبی نیز در چارچوب این تصمیم کرزای بررسی میشود. کابل همچنان بر مخالفت خود با آزادی طالبان اسیر از زندانهای خود تأکید میورزد و ناهمگونی دیدگاهها و اختلافهای میان گروگانگیران ـ که سطح خواستهها و انتظارات هر یک متفاوت است ـ پایان این ماجرا را مبهم و غیرقابل پیشبینی کرده است. در میان طالبان، گروهی از گروگانگیران بحث فعالیتهای مسیحی و تبشیری گروگانهای کره جنوبی را مطرح میکنند. به نظر میرسد که در این مورد مقابله با فعالیتهای مذهبی یک گروه مسیحی انگیزه اصلی طالبان برای گروگان گرفتن آن باشد. به همین دلیل، پاپ بندیکت شانزدهم نیز وارد چرخه اخبار شده و خواستار آزادی این گروگانها شده است.
در چنین شرایطی دولت سئول در برابر نارضایتی افکار عمومی مردم خود قرار گرفته، همانگونه که در ماجرای گروگانگیری تبعههای آلمانی یا ایتالیایی صورت گرفت. این امر میتواند پشتوانه محکمی برای یکی از اهداف طالبان که همان خروج نیروها و اتباع خارجی است، به شمار آید. سئول اعلام کرده تا پایان سال جاری میلادی نیروهای خود را از افغانستان خارج میکند و از حضور در صحنه سیاسی افغانستان فاصله خواهد گرفت. در صورتی که غرب یا کرزای نتوانند طرح تازهای برای حذف دائمی یا موقت طالبان از افغانستان بیابند، این گروه براحتی و بسرعت مسیر بازگشت به قدرت را طی خواهد کرد.