شرایط ویژه ادعای مخالفان

1ـ مهم‌ترین دلیل ذکر شده برای اثبات وجود «شرایط ویژه» در کشور افزایش تهدیدهای آمریکا علیه جمهوری اسلامی است: غافل از اینکه مسندنشینان کاخ سفید همواره در پی باج‌خواهی و ساقط کردن نظام مقدس جمهوری اسلامی بوده و در این راه ذره‌یی تردید به خود راه نداده اند: اگرچه توطئه‌‌های آنان به مقتضای شرایط هر زمان در پوشش‌‌هایی خاص نمود یافته است. واشنگتن از همان اوان پیروزی انقلاب ضمن بلوکه کردن دارایی‌‌های ملت ایران در خارج تحریم‌‌های یک جانبه‌یی را علیه کشورمان اعمال کرده و حمایت کامل از جریان‌‌های ضد انقلاب را در دستور کار قرار داده است. در دوران جنگ تحمیلی با تمام توان در کنار متجاوز قرار گرفت و حتی در اواخر آن به صورت مستقیم وارد مقابله نظامی شد. پس از حادثه یازده سپتامبر و به رغم شعار گفت‌وگوی تمدن‌‌های دولت آقای خاتمی و انعطاف‌‌های فراوان، جمهوری اسلامی را در لیست محور شرارت قرار داد و تهدید کرد که پس از حمله به افغانستان و عراق نوبت به ایران خواهد رسید، در اثر همین تهدید بود که برخی مدعیان کنونی شرایط ویژه با ارسال نامه یی سرگشاده به محضر رهبر معظم انقلاب و در پوشش دلسوزی برای کشور، خواستار عدول از آرمان‌‌های انقلاب شدند تا به زعم خویش مانع تهاجمی‌شوند که آن را قریب الوقوع می‌پنداشتند، از آن زمان پنج سال می‌گذرد و در این مدت نه تنها آمریکا جرات تعرض به ایران را نیافته بلکه چنان در باتلاق افغانستان و عراق فرو رفته که برای رهایی خویش طی درخواست‌‌هایی کتبی و رسمی ‌از جمهوری اسلامی ایران درخواست کمک کرده و این خود نشانی روشن بر نادرستی تحلیل کسانی است که همواره می‌کوشند تا کشور را در وضعیتی خطرناک و بحرانی تصویر کنند. مقام معظم رهبری درباره تهدیدهای مورد اشاره فرمودند: «شایعه می‌سازند که آمریکا می‌خواهد به ایران حمله کند: ملت ایران را با این مسائل نترسانند زیرا مگر تا به حال آمریکا به ایران حمله نکرده است؟،»¹

 «تهدید آمریکا به تحریم ایران موضوعی تکراری است. آمریکا و برخی کشورهای دیگر از سال‌‌ها پیش جمهوری اسلامی ایران را تحریم کرده‌‌اند، بنابراین این ملت بزرگ را از تحریم نترسانید.»² سکاندار حکیم انقلاب در بخشی دیگر از سخنان روشنگرانه خویش، درباره انگیزه دشمنان از تکرار تهدیدهای تو خالی یادآور می‌شوند: «تهدید و ترساندن، شیوه قدیمی‌و همیشگی سلطه گران برای تضعیف اراده و عزم ملت‌‌ها و چپاول منابع کشورها است. ترس و تسلیم در برابر دشمن، شیوه ملت‌‌ها و مسوولان کشورهایی است که قدرت عزم و اراده ملی را درک نکرده‌‌اند، اما ملت ایران با شکستن طلسم تهدید و ارعاب سلطه گران و با اتکا به تجربیات موفق 27 سال اخیر خود، در مقابل هر تهدیدی مقتدرانه می‌ایستد و مثل همیشه ثابت می‌کند که وعده الهی مبنی بر یاری ملت‌‌های مومن، آزاده و عدالت خواه، وعده‌یی تخلف‌ناپذیر است.»³

 2ـ تردیدی نیست که حاکمان نظام سلطه و در راس آنها آمریکا و رژیم صهیونیستی به دلیل سازش‌ناپذیری و روحیه انقلابی دولت نهم و دفاع قاطع دکتر احمدی‌نژاد از حقوق مسلم ملت ایران و جهان اسلام و انتقادات صریح او از روابط ناعادلانه حاکم بر جهان، دشمنی ویژه‌یی با دولت نهم و شخص رئیس‌جمهور دارند، اما همان‌طور که گفته شد، اصل این کینه‌توزی‌‌ها تازگی ندارد و به تصریح مقام معظم رهبری، ناشی از ماهیت انقلاب اسلامی است: «عده‌یی می‌گویند دشمن‌تراشی نکنید. اصل وجود و هویت جمهوری اسلامی دشمن‌تراشی می‌کند؛ اصل اینکه پرچمی‌ به نام اسلام بلند شود و ملتی با شعار معنویت در دنیا اعلام موجودیت کند، جلب دشمنی می‌کند. ما بیش از این، دشمن‌تراشی نکردیم. مبارزه و کارشکنی و موذی‌گری علیه نظام اسلامی را همیشه آنها علیه ما شروع کرده‌‌اند، ما دفاع کرده‌ایم، منتها دفاع جانانه. دفاعی کرده‌ایم که طرف مقابل فهمیده است ما اقتدار دفاع از خود را داریم و بحمدالله موفق هم شده‌ایم. دنیای استکبار با وجود چنین نظامی مخالف است. این مخالف‌‌ها و موذی‌گری‌‌ها ادامه هم خواهد داشت.»⁴

 ۳ـ در پاسخ به کسانی که موضوع تحریم و تهدیدها را توجیه‌کننده اعلام شرایط ویژه و احتمالاً تخریب دولت خدمتگزار می‌دانند، باید گفت که به تعبیر رهبر معظم انقلاب «این تهدیدها و زورگویی‌‌ها همیشه بوده است و ملت ایران در مقابل زورگویی‌‌ها، افزون طلبی‌‌ها و دخالت‌‌ها و تهدیدهای بیگانه همیشه با چهره مصمم، با عزم راسخ، با مشت پولادین و با عقل و تدبیر ایستاده است و دشمن را به عقب‌نشینی وادار کرده و باز هم خواهد کرد.»⁵ وانگهی مگر این تهدیدها و تحریم‌‌ها به یکباره در دولت کنونی شکل گرفت؟، در زمان مسوولیت برخی از عزیزانی که امروزه بر شرایط ویژه اصرار دارند و غیرمستقیم تقصیر را به سمت دولت نشانه می‌روند، شدیدترین قوانین و برنامه‌‌ها برای تحریم جمهوری اسلامی از سوی آمریکا تصویب شد. چرا در آن دوران، این منتقدان از شرایط ویژه سخنی به میان نیاوردند؟، در دوره موسوم به اصلاح‌طلبی به رغم انعطاف فراوان دولت وقت که در مواردی بی‌اعتنایی به آرمان‌‌های انقلاب و خون‌‌های مطهر شهدا را به همراه داشت، ایران در لیست محور شرارت قرار گرفت، چرا در آن دوران کسی شرایط را ویژه نخواند و هشدار نداد؟، و ده‌‌ها و صدها چرای دیگر از این دست، مقایسه این مواضع نشان می‌دهد که بسیاری از منتقدان از دریچه تنگ جناحی به این مسائل می‌نگرند و عده‌یی نیز اگرچه از سر دلسوزی اما به واسطه فقدان اطلاعات کافی و مستند.

4ـ هر فرد آشنا به الفبای سیاست و حکومت به خوبی می‌داند که تاکید پی در پی بر وجود شرایط ویژه، خواسته یا ناخواسته نوعی اضطراب و نگرانی را به اذهان عمومی ‌القا می‌کند و به صورت خودکار شرایطی بحرانی می‌آفریند. شایسته است کسانی که شرایط کشور را ویژه‌یی می‌بینند، یک بار به صورت شفاف اعلام کنند این وضعیت در چه زمینه‌یی وجود دارد و کدام شرایط ویژه‌یی ایجاد شده که پیش از این نبوده است، البته هیچ کس حساسیت شرایط در حد متعارف را انکار نمی‌کند زیرا طبیعی است ملتی که بر استقلال و شرافت خود پافشاری می‌کند و پرچمدار اسلام ضدآمریکایی و مایه امید مسلمانان جهان است و به رغم تنگناهای فوق‌العاده و در اوج عصبانیت و حیرت دشمنان به انرژی هسته‌یی دست یافته و نمودهایی از نفوذ استراتژیک خود را در جنگ 33 روزه لبنان نشان داده و... در شرایط ویژه‌یی به سر می‌برد و این وضعیت تا زمانی که حاضر به معامله بر سر شرف و حیثیت خود نشود وجود خواهد داشت.

وانگهی به فرض بعید حتی اگر کشور در شرایط بحرانی مورد ادعای منتقدان قرار داشته باشد، راه‌حل منطقی این است که همراه با دولت خدمتگزار و پشت سر رهبری از لزوم ایستادگی در برابر تهدیدهای خارجی سخن بگویند و به دشمنان هشدار دهند که هرگونه خطایی از جانب آنها با پاسخ قاطع، جدی و کوبنده ملت و مسوولان ایران روبه‌رو خواهد شد، اما شگفتی اینجا است که این گروه به جای هشدار به بدخواهان این مرز و بوم، با بزرگ نمایی تهدیدات روانی بیگانگان به مسوولان خودمان هشدار می‌دهند، و با ابزارهای سیاسی و تریبون‌‌های تبلیغاتی خویش، رئیس‌جمهوری را که شجاعانه در برابر زورگویان جهانی ایستاده است مورد نقدهای غیرمنصفانه و گاه هجوآمیز قرار می‌دهند و بدین گونه آسیاب دشمن را رونق می‌بخشند.

5ـ همان گونه که اشاره شد، منتقدان، تاکید قاطع دولت نهم و رئیس‌جمهور محترم بر حقوق ملت و آرمان‌‌های ناب انقلاب را عامل پیدایش شرایط به اصطلاح ویژه قلمداد می‌کنند و می‌کوشند تا با استناد به تهدیدهای دشمنان به خصوص کاخ سفیدنشینان و بزرگ نمایی قدرت دشمن، ملت را از پیگیری خواست‌‌های بحق خویش منصرف کنند. اما به راستی آیا بزرگ جلوه دادن قدرت دشمن و ضعیف شمردن توانایی‌‌های داخلی، اقدامی‌ خردورزانه و در راستای منافع ملی به شمار می‌آید و آیا اوضاع آن گونه که اینان تبلیغ می‌کنند، خطرناک است؟ اصولاً انگیزه این گروه از تاکید مداوم بر وجود شرایط بحرانی چیست؟

«با نیش قلم‌‌های زهرآلود، به خاطر انگیزه‌‌های گوناگون: یکی با دولت بد است، یکی با اصل مفاهیم انقلاب بد است، یکی با اصل انقلاب بد است، یکی دنبال قدرت طلبی است، یکی بر اثر کج فهمی‌است. نه، واقعیت قضیه این جوری نیست که اینها تصویر می‌کنند: واقعیت قضیه این است که ما بحمدالله یک ملت منسجم داریم: هم منسجم است ملت ما، هم باهوش و بیدار است.»⁶

اینکه کسانی می‌گویند قدرت دشمن را دست کم نگیریم حرف درستی است و در فرهنگ عمیق ملت ایران نیز مورد تاکید است: اما آیا عاقلانه است که دشمن را دست کم نگیریم اما در مقابل، عظمت و توانایی‌‌های ملت ایران را نادیده بگیریم؟،»⁷

«در مقابل این دشمن، اظهار ضعف نباید کرد. اگر ضعفی هم بود، نباید در مقابل او بیان کرد، چه برسد به اینکه ضعفی نیست، بحران در کشور نیست. چرا دروغ می‌گویند؟ چرا طبق میل دشمن رفتار می‌کنند؟»⁸

«بحمدالله کشور با یک ملت قوی، منسجم، باهوش، بیدار و با مسوولان دلسوز، فعال و کارآمد، مشکلات شان را یکی پس از دیگری حل می‌کنند... چه بحرانی؟ چه وضعیت فوق‌العاده‌ی در کشور هست؟، اصرار دارند ثابت کنند در کشور وضعیت فوق‌العاده است،»⁹