«مایکل هرش»، خبرنگار آمریکایی که اخیراً به تهران سفر کرده و با مقامات عالیرتبه ایرانی گفتگو کرده بود، اینبار گفتگویی با محمد جعفری، معاون دبیر شورای عالی امنیت ملی را در نیوزویک منتشر کرد.
به گزارش ایسنا، نیوزویک آورده است: محمد جعفری همانند یک دیپلمات معمولی ساخته نشده است. جعفری با اندامی کوتاه و آروارهای چارگوش و انبوهی از موی مشکی، بیشتر مانند یک سرلشگر سپاه پاسداران به نظر میرسد؛ همانطور که زمانی چنین بوده است و هنوز عنوان افتخاری فرمانده را دارد.
نیوزویک در ادامه به نقل از یک مقام ارشد عراقی آورده است: این جعفری بود که نیروهای ویژه آمریکا در ژانویه گذشته با حمله به یک مقر ایرانی در اربیل عراق، به دنبالش بودند.
در ادامه گزارش نیوزویک آمده است: جعفری دو ماه پس از آن، برخورد کاملاً متفاوتی با آمریکاییها داشت.
وی در شرمالشیخ که میزبان کنفرانس مهم منطقهای در مورد عراق در ماه مه بود، به عنوان عضوی از هیأت ایرانی بر سر میز و روبروی کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه آمریکا نشست. نشست شرمالشیخ به گفتگوهای تاریخی بین «رایان کروکر»، سفیر آمریکا و همتای ایرانی وی، حسن کاظمی قمی در بغداد منجر شد که جعفری خیلی دیپلماتیک درباره آن میگوید: ما در مورد آن بسیار جدی هستیم.
جعفری در مصاحبه اختصاصی با مجله خبری ـ تحلیلی نیوزویک که در تهران انجام شد، گفت: این گفتگوها باید یک سال قبل انجام میشد. آمریکا هنوز در عراق فرصت دارد؛ هرچند که چهار سال فرصت را از دست داد.
نویسنده نیوزویک ادامه داد: جعفری نمونه بارزی از بازی دوگانهای است که به نظر میرسد ایران در عراق اجرا میکند. از یکسو مقامات نظامی آمریکا، تهرن را به همدستی در حملات مهلک علیه نیروهای آمریکایی در عراق متهم میکنند و از سوی دیگر، جعفری و دیگر مقامات ارشد ایرانی همراه با دلیل، اصرار میورزند آنها قویترین حامیان نوری المالکی، نخستوزیر عراق بودهاند.
نیوزویک افزود: جعفری که سال گذشته به سمت معاون دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران منصوب شد و یک طرفدار محمود احمدینژاد، رئیسجمهور ایران است، میگوید: اگر ایالات متحده در سال 2008 نیروهایش را بیرون ببرد، ایران همکاری خواهد کرد. وی و دیگر مقامات ارشد ایرانی علامتهایی قوی را ارسال میدارند مبنی بر این که میخواهند بخشی از یک مجموعه منطقهای برای نظارت بر امنیت باشند.
در ادامه این مطلب آمده است: این یکی از توصیههای گروه مطالعاتی عراق در پاییز گذشته بود.
جعفری در همین حال آشکارا میگوید: ایران تمایل دارد در شکل دادن به دولت جدید شیعه، نقش بزرگی داشته باشد. جعفری میگوید: احتیاجی نیست که گفته شود که ایران هرگز اجازه نخواهد داد دشمنان ایران بازگردند و بار دیگر قدرت را در دست گیرند. در جنگ ایران و عراق در دهه 1980 میلادی، 300 هزار نفر از مردم ایران توسط صدام شهید شدند.
نیوزویک در ادامه آورده است: جعفری برای اولینبار تفسیر خود را از حادثه اربیل بیان کرد و گفت که نیروهای آمریکایی ماهیت پایگاه ایرانی را که مورد هدف قرار دادند، درک نکردند.
جعفری گفت: جلال طالبانی، رئیسجمهور عراق ما را دعوت کرد که به آنجا برویم و با آنها گفتگو داشته باشیم. بنابراین بسیار جای تعجب است که نیروهای آمریکایی این کار را انجام دادند و افرادی را دستگیر کردند که به مدت 15 سال در اربیل بودهاند. ساختمان ایرانی، یک ساختمان کاملاً رسمی بود.
نیوزویک آورده است: تفسیر وی از آن رویداد مورد تأیید مقامات عراق قرار میگیرد که ادعا میکنند آمریکاییها اکنون به قدری آشفته هستند که نمیتوانند به اشتباه خود اقرار کنند.
نیوزویک ادامه داد: جعفری در مورد فرارش با متانت یک نظامی، شانهاش را بالا میاندازد. اگرچه در تلویزیون محلی درباره سفر وی گزارش شد، ولی به نظر نمیرسد که نیروهای آمریکایی میدانستند او زمینی سفر کرده و نه هوایی و نمیدانستند که او در مهمانسرای مسعود بارزانی، رهبر کردها در نزدیکی آنجا اقامت گزیده بوده است.
او میگوید: آنها به دنبال من به فرودگاه اربیل رفته بودند، ولی من با خودرو آمدم. ما در حالی که هنوز در مهمانسرا بودیم، درباره آن حمله شنیدیم. آنها را در روشنایی روز ترک کردیم. من به طریق معمول به ایران بازگشتم. ما حتی برای صبحانه توقف داشتیم.
تنها چند هفته پس از اولین دور گفتگوهای آمریکا و ایران که کروکر آن را مفید توصیف کرد، «کوین برگنر»، سرتیپ آمریکایی، ایران را به دخالت در یک حمله در ماه ژانویه که منجر به مرگ پنج سرباز آمریکایی در کربلا شد، متهم کرد.
از جعفری در مورد این اتهام سؤال شد و وی گفت: تهران هیچ ارتباطی با این موضوع ندارد.
او میگوید: اگر این اسناد صحیح هستند، پس چرا آمریکاییها آنها را از طریق مجاری رسمی به ما نشان ندادند؟ جعفری میگوید: اساساً اگر ما میخواستیم علیه آمریکاییها اقدام کنیم، میدانستیم چگونه این کار را بکنیم.
در پایان این مطب آمده است: اگر آمریکا میخواهد عراق را ترک کند، راهکارش این خواهد بود که از ایران بخواهد به جای ایجاد مانع، در این روند به آن کمک کند.