ترجمه: مهدى صفرى
ذخایر نفتى عراق دو برابر آن چیزى است که در ابتدا محاسبه شده است یعنى صد میلیارد بشکه بیش از مقدارى که تصور میشد. دقیقترین بررسى مستقل انجام شده از زمان حمله ایالات متحده در سال ۲۰۰۳ به عراق که در روزنامه فایننشال تایمز به چاپ رسیده از دو برابر بودن ذخایر نفتى این کشور خبر میدهد.
همچنین این مطالعه که توسط موسسه آمریکایى اى.اچ.اس با در نظر گرفتن دادههاى قبل و بعد از حمله آمریکا صورت گرفته است، این گونه نتیجهگیرى میکند که عراق میتواند تولید روزانه خود را از کمتر از دو میلیون بشکه به چهار میلیون بشکه در مدت پنج سال افزایش دهد، البته در صورتیکه سرمایهگذارى در این کشور آغاز شود.
زمانیکه این اطلاعات تایید شود، عراق بعد از عربستان سعودى به دومین دارنده ذخایر نفتى جهان تبدیل شده و ایران در مقام سوم قرار خواهد گرفت. با این حال، بغداد پیش از آنکه بتواند بطور گسترده این پتانسیل خود را استخراج کند و این کشور براى شرکتهاى نفتى بینالمللى جذابیت پیدا کند، لازم است مناقشه کنونى پایان یابد. با در نظر گرفتن شاخصهاى کنونى تولید چهار میلیون بشکه در روز عراق را به پنجمین تولید کننده جهانى نفت تبدیل خواهد کرد. گزارش یاد شده که براساس تحقیقات زمینشناسى صورت گرفته، معتقد است که هزینههاى تولید نفت در عراق پایین است و هزینه استخراج هر بشکه از دو دلار تجاوز نمیکند. اما براى اینکه این امر محقق شود بهبود امنیت در عراق که روزانه تعداد بسیارى در حوادث تروریستى کشته میشوند، ضرورى است.
ران موبد، یکى از کارشناسان اى.اچ.اس تصریح میکند: «آشکار است که وضع عراق بد است، اما اگر پتانسیل زیرزمینى آن در نظر گرفته شود، جایى بهتر از عراق وجود ندارد.»
از ۷۸ بستر نفتى عراق که توسط دولت این کشور براى استفاده تجارى مشخص شده است، در حال حاضر تنها در ۲۷ بستر استخراج نفت صورت میگیرد، در ۲۵ بستر دیگر استخراج در مدت کمی آغاز خواهد شد، در حالیکه ۲۶ بستر باقى مانده زمان زیادى براى آغاز استخراج نیاز دارند.
عراق تخمین میزند که شرکتهاى خارجى باید حدود یک و نیم میلیارد تا یک میلیارد و هشتصد و پنجاه میلیون یورو پیش از اینکه این کشور بتواند همه پتانسیل نفتى خود را استخراج کند، سرمایهگذارى کنند.
به نوشته فایننشال تایمز تولید نفت در مناطق بیابانى غرب عراق که در استانهاى اکثریت سنىنشین قرار دارد میتواند به حل برخى اختلافات گروههاى سیاسى عراقى کمک کند. تاکنون، سنىهاى عرب عراقى در برابر فدرالیسم که توسط اکثریت کردها و بخشى از شیعیان حمایت میشد، مخالفت کردهاند. آنها این علت را مطرح میکنند که با اشغال مرکز کشور، عملاً از منابع غنى کشور محروم خواهند ماند.