محمد زارعفومنی
نامگذاری بخردانه و سنجیده سال جاری به نام اتحاد ملی و انسجام اسلامی، امیدهای فراوانی را در دل مشتاقان پیشرفت و اعتلای ایران اسلامی برانگیخت که میرفت تا با عمل به این شعارها، فضای مناسب و دلخواه همگان را برای مقابله با تهدیدات و دشمنخوییهای دیگران فراهم آورد. امیدهای تقریبا فراموش شده مانند: انسجام گروهها و اقلیتهای درون کشور، فراهم شدن زمینههای آزادی زندانیان سیاسی که قربانی تنگنظریها و تکرویهای سیاسی شدهاند، آزادی مطبوعات که برترین نمودار آزادی بیان در یک جامعه پویاست و هزاران امید دیگر که اکنون بیم آن میرود که با برخی رفتارها و حرکتهای دوگانه و مغایر با شعارهای اصلی این سال و ... باعث تشدید نارضایتیها خواهند شد.
رفتارهایی از قبیل عدم تحمل گروهها و احزاب سیاسی رقیب، برخی برخوردهای تند با مسایل اجتماعی از قبیل بدحجابی و اجازه ایجاد زندانهای امنیتی به نهادهای غیرمسئول، مصوبات اخیر مجلس شورای اسلامی و لوایح مطرح شده در آن، از قبیل محدودیت اختیارات شوراها و تجمیع انتخابات مجلس و ریاست جمهوری نیز از این گونهاند که این فرضیه را به ذهن القا میکنند که این مساله به جای آن که گامی در جهت تحقق وحدت ملی باشد، لطمه به آن محسوب میشود.
تنها مسالهای که انگار دولتیان در خلال آن ـ آن هم درگیر و دار فشارهای خارجی ـ دم از وحدت و یکپارچگی تمام اجزا و گروهها و اقلیتهای جامعه میزنند. مساله پرتنش انرژی هستهای است که این روزها نام آن بر زبان هر ایرانی جاری است.
ای کاش در این یک مورد هم نشانی از گرایش دولت به اتحاد و همدلی با دیگر تفکرات و جریانات جامعه مشاهده میشد.
کاش حداقل از دلسوزان و مدیران باسابقه نظام و صاحبنظران و متفکران جامعه در این زمینه نظرخواهی میشد و یا به توصیههای دلسوزانه و مدبرانه آنان که از هر فرصتی، ولو ناچیز و اندک، برای ابراز آن فروگذاری نکردهاند، گوش فرا میدادند.
گمان میرود که تفکر دولت علاوه بر مسایل خرد و کلانی همچون مسایل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، گریبان این مساله حساس و حیاتی جامعه اسلامی ایران را بگیرد و بعید نیست تداوم این وضع باعث تضعیف منافع ملی شود.
بیاییم با تاسی به رفتارهای تساهلآمیز و توام با مدارای رسول گرامی اسلام، که سالی را مزین به یاد او گذراندیم، دستهای یکدیگر را با هر گرایش و تفکر بفشاریم و در شرایط حساس کنونی که ملت بزرگ ایران، هشتمین انتخابات سرنوشتساز مجلس شورای اسلامی را پیش رو دارد، به جای رفتارهای تعصبآمیز و انکار واقعیتها و دردهای اقشار مختلف جامعه، به درون مردم برویم و همراه آنان، رنجها و دردهایشان را لمس کنیم تا از این طریق دردهای واقعی ملت را دریابیم. این یکی از راه کارهای رسیدن به اتحاد ملی در عمل است. نباید فراموش کرد که اتحاد ملی با شعار و پافشاری بر اسلوبهایی که نتیجه خوبی نداشته است، محقق نمیشود.