آمریکا در حال سقوط از پلکان بحران

* آیا به نظر می‌رسد ما در آستانه یک جنگ هستیم و بحران هسته‌ای ایران به یک نقطه غیرقابل بازگشت رسیده است؟ چرا که در رسانه‌ها می‌گویند روسای جمهوری آمریکا و ایران، چرخ جنگ را به گردش درمی‌آوردند چون هر دو دیدگاهی را دنبال می‌کنند که بالا رفتن از پلکان بحران و رسیدن به تحریم است؟

** یک دیپلمات اگر به توانایی‌های خود اعتماد داشته باشد و مهارت‌های لازم را داشته باشد در پاسخ به شما می‌گوید، ما هیچگاه در آستانه جنگ نیستیم. من دیپلمات هستم. اگر چنین سخنی را بگویم یعنی خلاقیت‌ها و تربیت دیپلماتیک را خوب نیاموخته‌ام. از نظر ما دیپلماسی پایان نیافته است.

اتفاقا ما به دنبال آن هستیم که با دعوت از طرف مقابل بکوشیم او را از پلکان بحران پایین آوردیم. چون عمیقا بیم آن داریم که بالا رفتن یک طرفه او، به سقوطش منجر شود. شما در قضیه عراق دیدید که طرف مقابل به سرعت از پلکانی مشابه بالا رفت. الان در چه وضعیتی است؟ دایما درخواست می‌کند تا با یک طرف (ایران) وارد مذاکره شود تا بتواند مسئولیت‌های خود را تقسیم کند.

آمریکا اینقدر ضعیف شده که حتی با تروریست‌های سلفی یا بعثی‌های سابق نیز پنهانی مذاکره می‌کند. این نتیجه همان تند بالا رفتن از پلکان بحران است که سبب شده کسی که خود را بزرگترین قدرت نظامی می‌داند به دنبال گروه‌های ملیشای معارض خودش برود تا به حداقل تفاهمی با آنها دست یابد اما چون به آقای احمدی‌نژاد اشاره کردید، باید این را هم اضافه کنم که ایشان عمیقا معتقد است برای کاستن از مصایب ملت‌های منطقه و فشار سنگین بر مردم آمریکا باید کمک کرد که بوش اشتباه عراق را تکرار نکند. از همین رو است که پیشنهاد گفت‌وگوی زنده در برابر رسانه‌ها را به بوش می‌دهد.

* واکنش شما در برابر تحریم‌هایی که توسط آمریکایی‌ها اتخاذ شده چیست؟ به نظر شما این (تحریم‌ها) اقدامی برای این نیست که به پایان مسیر دیپلماسی منجر (منتهی) شود؟

** خیر، واقعیات جهانی اجازه نمی‌دهد که تحریم نتیجه‌بخش باشد. من یک مثال برای شما بزنم. در دهه 90 آمریکا تحریم سنگینی را برای سرمایه‌گذاری در صنعت نفت ایران وضع کرد. چه کسی این تحریم را نقض کرد؟ شرکت توتال. حالا فرض کنید که آمریکا هم نه، اروپا بخواهد همین روش را دنبال کند، این بار جانشین توتال کدام کمپانی خواهد بود؟ فکر می‌کنید شرکت‌های روسی که در نظر دارند تنها منبع تامین دغدغه‌های انرژتیک اروپا باشند، این فرصت را از دست می‌دهند؟

صادقانه اگر بخواهم بگویم این است که در دو دهه اخیر، فرانسویان رویه‌ای را به جامعه جهانی نشان دادند که ابزار تحریم را خنثی کرد. من مثال‌های دیگری را طرح نمی‌کنم اما از شما می‌پرسم اگر مثلا همانگونه که توتال در دهه 90 جایگزین کمپانی آمریکایی شد، امروز مثلا گازپروم این نقش را بازی کند شما حاضرید از گازپروم در اروپا گاز نخرید؟

بنابراین در دنیای واقعیت‌ها اصل منفعت‌طلبی حاکم است، البته این هم درست است که در این شرایط هزینه‌ها فقط بالا می‌رود.

* ایران به آستانه 3000 سانتریفیوژ نزدیک شده است که اجازه می‌دهد تولیدات کافی از اورانیوم غنی شده داشته باشد، تولیداتی که احتمال می‌رود می‌توان از آنها بهره‌برداری نظامی (بمب اتمی) هم داشت. در برابر این توانایی، بوش خواستار تعلیق همه فعالیت‌ها برای آغاز مذاکرات است و معتقد است در غیر این صورت ما در آستانه جنگ سوم جهانی خواهیم بود؟

** به نظر من این نگرش شما، دقیقا همان اشتباهی است که دیروز وزیر دفاع شما هم در ابوظبی از خود بروز داد، یعنی بیانی را ابراز کرد که در صلاحیتش نبود. جای تعجب است که ما بگوییم همه باید به مرجع صلاحیت‌دار بین‌المللی رجوع کنیم بعد از این استدلال، نگاه منطقی خود را نفی و خود را در برابر این مرجع قرار داده و بگوییم آنچه که آن می‌گوید درست نیست.

سخنان وزیر دفاع فرانسه و اصولا این نوع رویکرد در برابر آقای البرادعی و آژانس است. آن هم در شرایطی که کارشناسان، و تاکید می‌کنم کارشناسان و نه دیپلمات‌ها و یا سیاستمداران در حال بررسی و تحقیق هستند تا متن گزارش تخصصی خود را بنویسند. آیا این قضاوت زود هنگام و غیرکارشناسانه به منزله آن نیست که بر روی این گزارش می‌خواهید تاثیر گذارید؟ این مثل این است که از خودم سوال کنم؟ چه کسی صلاحیت دارد تا درباره اعتصابات پاریس نظر دهد؟ من به عنوان وزیر خارجه ایران یا سندیکاها و مقامات فرانسوی؟ ما نباید وقتی یک مرجع بین‌المللی وجود دارد آن را با ابراز موضع غیرمسئولانه شارژ کنیم. اگر اطلاعات داریم در اختیارش قرار بدهیم اما شانتاژ نکنیم، این نکته که بگوییم "احتمال می‌رود" چنین شود یا چنان شود، زندگی در دنیای تخیلات است، مگر می‌خواهیم مثل "ژول ورن" آینده را پیشگویی کنیم؟ اینکه ذهن فرانسوی یک ذهن سیال و آینده‌نگر است، قابل تحسین است اما در دنیای واقعیت نباید از زمان جلوتر رفت. ما به توانایی 3000 سانتریفوژ رسیده‌ایم و تولیدات هم داریم اما برای بهره‌برداری از این تولیدات در مصارف صلح‌آمیز تحقیقاتی، دارویی و کشاورزی خود، بدون تردید نظارت آژانس و چارچوب احترام به معاهده عدم اشاعه را ما رعایت کرده و تاکید دارم قصد تخطی نداشته و نداریم اما آنچه که بوش از آن صحبت می‌کند، همان نگرش تبعیض‌آمیز است که من در مقاله هفته گذشته‌ام در لوموند از آن یاد کردم. این نوع جهت‌گیری‌ها، نشان‌دهنده آن است که آنها می‌خواهند فضا را تند کنند. با چه هدفی؟ این چیزی است که شما در سوالات خود به آن خوب اشاره کرده‌اید. یعنی گرفتن فرصت از دیپلماسی و کشاندن دنیا به جنگ، همانگونه که در مورد عراق عمل کردند.

* در موضوع پرونده هسته‌ای، مذاکرات با آژانس که از تندتر شدن اوضاع جلوگیری می‌کند، ادامه دارد؟ همچنین گفت‌وگو با سولانا و یا حتی پوتین در سفر اخیرش به تهران، در کنار همه اینها رئیس‌جمهور شما طی هفته اخیر اعلام داشته یک تحول (تغییر) در انتظار است. من می‌توانم از دهان شما نکات اصلی این تحول (بدون اشاره به واژگانی چون توقف، تعلیق و...) را بشنوم؟

** من اگر بخواهم چارچوب و اولویت‌های این مقطع را بیان دارم این جملات خلاصه ارزیابی من است: دفاع و بهره‌گیری از حقوق هسته‌ای خود در چارچوب پیمان عدم اشاعه که به آن پیوسته‌ایم.

همکاری با دیگرانی که نخواهند رویه تبعیض‌آمیز نسبت به حقوق ما و تعریف دوگانه از معاهده داشته باشند.

تداوم فعالیت‌ها زیر نظر آژانس و در چارچوب انجام تکالیف ما نسبت به آژانس و اجرای تکالیف آژانس بر پایه اساسنامه نسبت به اعضا بهره‌برداری صلح‌آمیز از دانش و تولیدات غنی‌سازی خود به صورت شفاف و زیر نظر آژانس و براساس هنجارهای بین‌الملل.

در این چارچوب شما می‌توانید اصول تحولی را مشاهده کنید که از آن سخن می‌گوییم و این دقیقا همان نکته‌ای است که در ملاقات‌ها و مذاکرات اخیرا به همه گفته‌ایم و در کنارش همانگونه که ریاست جمهوری هم تاکید داشته‌اند، معامله نخواهیم کرد، بلکه به موازات مراعات حقوق خود، مراعات خواهیم کرد.

* آیا همچنانکه بوش، وضعیت کنونی را با شرایط جنگ جهانی دوم و یا پوتین با شرایط بحران موشکی کوبا مقایسه می‌کند، شما نیز این تناسبات را قبول دارید؟ اصولا کدامیک فضا را شما نزدیک‌تر می‌دانید؟

** صادقانه اگر بخواهم تصویر خودم را به شما بدهم باید بگویم که ما در فضای دنیای بعد از ناپلئون در 1815 هستیم. همان موقعی که در تاریخ جهان از آن به عنوان کنسرت وین یاد می‌کنند. یعنی پس از یک دوره سخت که جاه‌طلبی‌های ناپلئون سبب شد تا جمهوری فرانسه خفه شود و جنگ ملت‌ها که با فجایعی چون آتش زدن مسکو بروز کند، پایان پذیرد و ملت فرانسه افتخارات جمهوری را به ذلت شکست واترلو تبدیل کند. کافی است به رفتار ناپلئونی آمریکا در دوره معاصر خود نگاه کنید. همانگونه که ناپلئون می‌خواست برای اسپانیا و ایتالیا، پادشاهی دست نشانده برقرار کند، خانم رایس از دموکراسی‌سازی برای مردم خاورمیانه صحبت می‌کند.

همانگونه که ناپلئون، سربازان فرانسوی را در روسیه دفن کرد و ثروت فرانسه را به باد داد و با نام جمهوری، جمهوری را خفه کرد، آقای بوش، دارد عمل می‌کند، نظامی آمریکایی را برای پنجاه و دومین ایالت آمریکا در عراق به کشتن می‌دهد، مالیات مردمش را هزینه ترویج نفرت می‌کند و بنام دموکراسی، دموکراسی را زیر پا می‌گذارد. من تصویرم به لحاظ شباهت تاریخی چنین است، یعنی عصری که شکست ناپلئونی نمودار می‌شود و کنسرت وین در تفاهم و مذاکره ملت‌ها آغاز می‌شود.

پس همانطور که در کنسرت، هر کس حق دارد ساز خود را بزند، ما به جای اینکه گوش خود را از شنیدن زیبایی موسیقیایی کنسرت با حذف سازها (ملل مختلف) محروم کنیم، باید اجازه بدهیم تا سازها در کنار هم کوک (همسان) شوند و منطق گفت‌وگو را حاکم کنیم تا نتیجه آن همچون نتیجه سال 1815 باشد. دستاورد وین 1815 چه بود؟ یکصد سال صلح، این همان خواست ما و شما است.