پایگاه اینترنتی گلفنیوز در گزارشی با عنوان "تلاش ایران برای منزوی کردن واشنگتن در آمریکای لاتین" با اشاره به پیروزی نامزد چپگرا در انتخابات ریاست جمهوری پاراگوئه، خاطرنشان کرد: احمدینژاد علاقه مند است به میزبانان آمریکای لاتینی خود بگوید آمریکایی ها در حال رفتن هستند و ایرانی ها می آیند.
به گزارش رجانیوز، گلف نیوز در این گزارش که کاریکاتوری از لوگو و احمدینژاد نیز در آن درج شده است، نوشت: رسانه رسمی ایران، "فرناندو لوگو" کشیش پاراگوئه ای را که با پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری این کشور تعجب همگان را بر انگیخت، اینگونه توصیف کرده است" "مرد خدا و دشمن شیطان بزرگ ".
محمود احمدینژاد رئیسجمهور ایران یکی از اولین سران کشورهایی بود که به لوگو برای این پیروزی تبریک گفت، چون احمدینژاد امیدوار است پاراگوئه به رهبری لوگو حلقه دیگری را به آنچه وی زنجیره نظام های ضد آمریکایی می خواند، بیافزاید. احمدینژاد با کمک چاوز رئیسجمهور ونزوئلا از این زنجیره حمایت می کند.
تحلیل احمدینژاد ساده است: آمریکا تلاش می کند جمهوری اسلامی را با کمک متحدانش در خاورمیانه، قفقاز و آسیای مرکزی محاصره کند، بنابراین جمهوری اسلامی باید برای برای مقابله با این مسئله، زنجیره ای را از طریق ایجاد ائتلاف در حیاط خلوت آمریکا در آمریکای لاتین ایجاد کند.
لوگو یک اسقف کاتولیک خلع لباس شده است که واتیکان وی را به علت مشارکت در فعالیت های سیاسی چپگرایانه افراطی اخراج کرده است.
وی در دهه 1990 به منظور ادای احترام به آیتالله روحالله خمینی(ره) بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران به این کشور سفر کرد. وی از آیتالله خمینی به عنوان پیشتاز جنبش انقلابی نوین جهانی تمجید کرده است.
حزبالله تحت هدایت ایران از اواخر دهه 1980 با استخدام افرادی از جامعه شیعیان سوری - لبنانی تبار، پایگاهی را در پاراگوئه ایجاد کرده است. این پایگاه نقش مهمی در پیروزی فرناندو لوگو به ویژه از طریق هدایت یک برنامه گسترده جمع آوری کمک های مالی با حمایت ایران و ونزوئلا، ایفا کرد.
کوبا به رهبری فیدل کاسترو اولین نظام آمریکای لاتین بود که جمهوری اسلامی با آن ائتلافی غیر رسمی ایجاد کرد. ایران طی 18 سال گذشته، میلیاردها دلار به اقتصاد بیمار کوبا تزریق کرده است که به رژیم کاسترو در فرونشاندن شوک از دست دادن حمایت اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 کمک کرد.
با این وجود، تهران در اواخر دهه 1990 بود که یک متحد واقعی در آمریکای لاتین به نام هوگو چاوز پیدا کرد. چاوز به ایران کمک کرده است محوری افراطی را در سازمان کشورهای صادر کننده نفت اوپک با لیبی و الجزایر به عنوان متحدانی موردی ایجاد کند.
اما روابط بین تهران و کاراکاس در زمان ریاست جمهوری محمد خاتمی رئیسجمهور سابق ایران به سردی گرایید زیرا وی مایل نبود ایران را به سوی مواجهه ای نظام مند با آمریکا هدایت کند. با آغاز دوره ریاست جمهوری احمدینژاد، ایران سیاست انعطاف ناپذیر خود را در چالش با آمریکا از سر گرفت.
احمدینژاد طی 3 سال، 4 بار به آمریکای لاتین سفر کرده است. وی اکنون با کمک چاوز تلاش می کند، رهبری جنبش غیر متعهدها را بدست آورد. احمدینژاد و چاوز تمام دلایل را برای رضایت از راهبردشان در اختیار دارند. آمریکا آشکارا در حال منزوی شدن و عقب نشینی در حیاط خلوت خود است.
دکترین و اصول مونرو Monroe، ایران را که مصمم است منطقه نفوذ خود را در آمریکای لاتین ایجاد کند، شامل نمی شود.
در آغاز قرن جدید، رژیم چپگرای میانه رویی تحت هدایت لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا رئیسجمهور برزیل از قبل بر این کشور حاکم بود. از آن پس، در بولیوی نیز یگ چپگرای شدید بنام "اوو مورالس" به سمت ریاست جمهوری این کشور انتخاب شد. شیلی، آرژانتین و اروگوئه دولت های چپگرای میانه رو را انتخاب کردند در حالیکه اکوادور رویکردی شدیداً متمایل به چپگرایی اتخاذ کرد.
"رافائل کورئا" رئیسجمهور جدید اکوادور مذاکرات توافقنامه تجارت آزاد با آمریکا را تعلیق و تهدید کرده سال آینده اجاره پایگاه هوایی آمریکا را در مانتا تمدید نخواهد کرد. اکوادور با پیوستن به "جبهه ترقیخواه" کشورهای آمریکای لاتین دارای رژیم های چپگرا، به سازمان کشورهای صادرکننده نفت اوپک بازگشته است که این امر موجب افزایش نفوذ ایران و ونزوئلا می شود.
در نیگاراگوئه نیز "دانیل اورتگا" به سمت ریاست جمهوری انتخاب شد. اورتگا با سفر به ایران در اولین سفرش به خارج از منطقه آمریکای لاتین، پس از به دست گرفتن قدرت، بر ائتلاف خود با احمدینژاد تاکید کرد.
حتی در پرو نیز با روی کارآمدن "الن گارسیا" به عنوان رئیسجمهور این کشور، چپگرایی احیا شد.
تنها قطعه از این مسئله که همچنان به راستگرایی و کشورهای غربی متمایل است، کلمبیا است که "الوارو اوریبه" ریاست جمهوری آن را بر عهده دارد.
از نظر تهران، همه اینها تایید "فرضیه کارایند" احمدینژاد است که موج جهانی علیه آمریکا است و اینکه ایده چیدن بال های "شیطان بزرگ" دیگر خیال پردازی و رؤیای صرف انقلابی نیست.
تهران در دوره ریاست جمهوری احمدینژاد قراردادهایی به ارزش 40 میلیارد دلار با کاراکاس امضا کرده است. قراردادهایی به ارزش 30 میلیارد دلار نیز با بولیوی، نیکاراگوئه و اکوادور مورد توافق قرار گرفته است. روابط تجاری ایران با کوبا، برزیل و پرو نیز در حال توسعه است. روابط ایران با آرژانتین به علت اقدام دادگاهی در بوینس آیرس در صدور احکام دستگیری تعدادی از مقامات ارشد ایران در ارتباط با انفجار در یک مرکز فرهنگی یهودیان در آرژانتین، تا حد زیادی همچنان پیچیده و بغرنج باقی مانده است.
این قراردادها در 4 بخش است. اولین بخش و بزرگترین آنها انرژی است. ایران قصد دارد تا حد امکان جای تعداد هر چه بیشتری از شرکت های آمریکایی را در صنعت نفت و گاز آمریکای لاتین بگیرد.
یک کنسرسیوم مشترک ایرانی- ونزوئلایی ضمن آغاز برنامه های اکتشافی جدید در زمینه نفت و گاز در نیکاراگوئه، اکوادور و پرو، امیدوار است بر بخش گاز بولیوی مسلط شود.
بخش دوم، تسلیحات و جنگ افزار است. هیچ یک از کشورهای منطقه آمریکای لاتین از صنعت تسلیحاتی معتبری برخوردار نیستند. جمهوری اسلامی امیدوار است این خلأ را پر کند. ایران اقلام نظامی به ارزش 4 میلیارد و 500 میلیون دلار به ونزوئلا فروخته است و در حال اموزش صدها پرسنل نظامی ونزوئلا است.
بخش سوم، امنیت است. سازمان های امنیتی ایران و ونزوئلا یک کمیته هماهنگی را دایر کرده و سیستمی را برای تبادل اطلاعات ایجاد کرده اند. انتظار می رود نیکاراگوئه نیز در کنار کوبا، بولیوی و اکوادور به زودی به این کمیته بپیوندد.
در نهایت، ایران در حال سرمایه گذاری در رسانه های آمریکای لاتین است. اولین اقدام در این زمینه به شکل سرمایه گذاری یک میلیارد دلاری ایران در ایجاد و توسعه یک شبکه تلویزیونی اسپانیایی زبان به منظور رقابت با شبکه های ماهواره ای آمریکا صورت گرفته است.
احمدینژاد علاقه مند است به میزبانان آمریکای لاتینی خود بگوید: آمریکاییها در حال رفتن هستند و ایرانیها میآیند.