عطاءاله مهاجرانی
اسراییل افزون بر جنگ همهجانبهاش علیه لبنان، جنگ روانی تمامعیاری را نیز علیه حزبالله اداره میکند. همیشه در جنگها، اهمیت بعد روانی کمتر از بعد نظامی، ارزیابی نمیشود. به دو نمونه اشاره میکنم: اول جنگ روانی شگفتانگیز آمریکا علیه دولت شوروی و نهایتا فروپاشی شوروی، شرایط به گونهای شد که گورباچف را از کرملین بیرون کردند و شوارد نادزه در فرودگاه مسکو تنها مانده بود. دوم، جنگ روانی علیه صدام و ارتش عراق و فروپاشی ارتشی که دست کم تجربه جنگ با ایران را داشت. به گمانم همین اشاره کفایت میکند. جنگ روانی علیه حزبالله در سه جبهه سامان داده شده است.
1- ایجاد تفرقه در میان مردم و احزاب و دولت و ارتش لبنان، مدام آمریکا و اسرائیل از حاکمیت دولت لبنان و سیطره ارتش بر تمامی خاک لبنان صحبت میکنند، و البته همزمان هم با بمبارانهای وسیع هم ارتش را نابود میکنند و هم دولت را. دنبال کوچکترین سخنی میگردند که نشانی از تفرقه و اختلاف در آن باشد. که البته همواره چنین سخنانی را مییابند.
2- در برابر قرار دادن ایران و کشورهای عربی در مقابل هم. با این استدلال که حزبالله عامل ایران است. مقالهای که دکتر رضوان سید در روزنامه اهرام - روز شنبه 22 جولای - نوشته است، نشانهای از همین ماجراست.
3- در بعد جهانی نیز آمریکا و اسرائیل مدام بر تروریست بودن حزبالله تاکید میکنند. جان بولتون میگوید با تروریستها که نمیتوان از آتشبس صحبت کرد و... یک بار این صحنه را مرور کنیم، در عرصه لبنان: ایجاد تفرقه مذهبی و قومی و طائفهای، تفرقه میان دولت و ارتش با حزبالله؛ در عرصه منطقهای: معرفی ایران و سوریه به عنوان ریشه مشکلات و در بعد جهانی: تاکید بر تروریسم. همه میدانند که در جنگ، وحدت و همدلی، حرف اول را میزند. چنان که اولمرت نخست وزیر اسرائیل در کنیسه از وحدت یهودی و مسلمان و مسیحی صحبت کرده است. (سخنرانی در 17 جولای) مصاحبه سیدحسن نصرالله با هوشمندی بسیار، پاسخی بود به همه این نکتههایی که اشاره کردم. از این رو میتوان فهمید چرا کینه تلخ و پر قساوتی نسبت به او وجود دارد. نمونهاش مقاله توماس فریدمن که با عنوان "نه چندان با هوش" در نیویورک تایمز چاپ شده و بازیهای کامپیوتری که در صفحه فرهنگی روزنامه معاریو روز شنبه (22 جولای) تبلیغ شده است. با حسرت و شگفتی باید گفت که در این جنگ روانی حزبالله تنهاست.