مترجم: سوده کریمی
رهبران کلیدی اروپایی و کانادایی تحت فشار شدیدی هستند تا نیروهای خود را از افغانستان بیرون بکشند.
آمریکا خط اول جبهه خود را عراق میداند اما اروپاییها و کاناداییها - متحدان آمریکا در ناتو- جبهه دیگری دارند و آن افغانستان است. دقیقاً به محض آنکه کنگره آمریکا بحث درباره سربازان در عراق را از سر گرفت، شرکای آمریکا هم در حال انجام همین کار برای افغانستان هستند. در واقع این کشورها به قدری سرسپرده تصمیمات آمریکا شدند که حتی نمیتوانند درباره نیروهای خود تصمیمگیری کنند و آمریکا روزی به آنان فشار آورد که نیروهای خود را به افغانستان ببرند و حالا آنها را مجبور میکند که سربازانشان را از آنجا بیرون بکشد و به سوی عراق گسیل دارد. در واقع ماههای آینده دوره مهی برای «جنگ فراموش شده» است، آن طور که گاهی در آمریکا نامیده میشود. در واقع این جنگ از آنجایی به فراموشی سپرده شده است که متحدان ناتو نیروهای زیادی را در مبارزه با القاعده و طالبان و افغانستان از دست دادهاند و آمریکا نیز که پس از افغانستان به اشغال عراق پرداخت، دیگر نه فرصت، نه نیروی انسانی لازم و نه بودجه کافی دارد تا اوضاع افغانستان را به سامان برساند. از همه بدتر آنکه آمریکا هم اکنون به کشورهای اروپایی و کانادا فشار میآورد تا نیروهای باقی مانده خود را هم از افغانستان خارج کنند و این فشار نه به دلیل خالی کردن افغانستان از نیروهای اشغالگر است بلکه از آنجایی صورت میگیرد که آمریکا این نیروها را در عراق نیاز دارد. حال آنکه افغانستان هنوز پس از این همه سالهای جنگ در ناآرامی و بیثباتی وسیعی به سر میبرد. بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند که کشورهایی که سالها پیش به عنوان متحدان آمریکا وارد افغانستان شدند، هم اکنون نمیدانند در افغانستان چه کارهاند. آیا باید بجنگند و یا باید برای مردم این کشور امنیت تامین کنند. از یک سو مردم افغانستان در پی این همه سال جنگ و خونریزی و هرج و مرج هنوز روی آرامش را ندیدهاند و این در حالی است که خسارتهای متعددی را برای به دست آوردن وعدههای جورج بوش پرداختهاند. از سوی دیگر جورج بوش ماموریت خود را در افغانستان ناتمام گذاشته و به سوی عراق رفته است که در آنجا با مشکلات بسیار متعددی روبهرو است. در پی همین ماجراها بوده است که در ماههای اخیر متحدان آمریکا نیز در افغانستان سردرگم شدهاند و نمیدانند باید چه کاری انجام دهند. تاکنون بسیاری از کشورهای عضو ناتو مبارزه کردن در افغانستان را کنار گذاشته و آن را به کشورهایی همچون هلند، انگلیس، کانادا و آمریکا سپردهاند زیرا از آنجایی که خسارتها در افغانستان بسیار بالا رفت و هیچ نتیجهای هم بر اساس آنچه آمریکا وعده داده بود، حاصل نشد، این کشورها ترجیح دادند افغانستان را ترک کنند تا بیش از این در تبعات نامناسب تصمیمگیریهای دولت آمریکا شریک نباشند اما هماکنون دولتهای انگلیس و هلند و کانادا هم که به عنوان آخرین کشورها نیروهای خود را در افغانستان نگه داشته بودند، تحت فشار قرار دارند و آمریکا بار دیگر میخواهد برای آنها تصمیم بگیرد.
البته رهبران اروپایی و کانادایی هنوز در برابر خواسته آمریکا در مورد خروج آنها از افغانستان مقاومت میکنند و تلاش میکنند تا لااقل اوضاع افغانستان را به نقطه امنی برسانند و در پی آن امنیت این کشور را به مردم آن واگذار کنند.
متحدان آمریکا در افغانستان همچون عراق باید همواره تبعات خروج از این کشور را مدنظر داشته باشند. گویی آمریکا عراق را به عنوان گنجینهای تازه کشف کرده است و میتواند منافع خود را به شکل بهتری در آنجا به دست آورد و دیگر در افغانستان منافعی ندارد که برداشت نماید. به هر حال برای جورج بوش، رئیسجمهور آمریکا بهتر آن است که در عوض دخالت در امور کشورهای منطقه و کشورهای دیگر تلاش کند که تا حد ممکن سروسامانی به اوضاع عراق و افغانستان دهد و بعد این کشورها را به مردم خودشان باز گرداند.