عنوان این متن، جملهای است که امانوئل مکرون بر زبانش جاری کرده؛ روز سیاه و تاریک. نه درباره جنگ امروز، بلکه زمانی که اروپا در برابر تعرفههای آمریکا زانو زد و در نهایت همین اروپا مجبور شد پای میز دونالد ترامپ در کاخ سفید بنشیند و تحقیر شود. این همان اروپایی است که سالها با ادعای توسعه، پیشرفت اقتصادی و استقلال راهبردی سخن میگفت، اما در بزنگاه فشار اقتصادی، نتوانست از حیثیت خود دفاع کند. همین اروپا، پس از آغاز جنگ میان روسیه و اوکراین نیز، چنان به بحران اقتصادی رسید که در برخی کشورها به استفاده از هیزم و شمع روی اوردند. این همان قارهای است که خود را قدرت صنعتی جهان میداند، اما در برابر یک شوک انرژی، چنین تحقیر شد.
نگاهی هم به برخی کشورهای عربی بیندازیم. گزارشهایی وجود دارد که ذخایر غذایی بعضی از آنها تنها برای چند روز کفایت میکند.
اما در ایران، اقتصادی که چهار دهه زیر سنگینترین تحریمها و جنگ تعرفهای قرار داشته، همچنان پابرجاست. مردمی که خود از تبار ایثار و رمضان هستند، تاکنون نگرانی جدی از بابت موجودی کالا ندارند و بنا بر اعلام مسئولان، ذخایر اساسی کشور برای ماهها تأمین است. مقایسه این تابآوری با تحقیر اقتصادی اروپا در توافق تعرفهای اخیر با آمریکا، معنای قدرت را روشنتر میکند. اینکه چگونه اقتصادی تحریمشده، صلابت خود را در میدان جنگ نشان میدهد و همچنان پابرجاست. یاد آن سخن رهبر شهید، پس از جنگ دوازدهروزه میافتم که فرمودند: جمهوری اسلامی ایران استحکام بینظیر پایههای نظام و کشور خود را به دنیا نشان داد.