این به چه معناست؟
۱. آغاز تمکین کشورها از رژیمی که قرار است ایران در تنگه هرمز ایجاد و تثبیت کند.
۲. قطع امید کشورها از توانایی آمریکا برای هرگونه اقدام مؤثر در بازگشایی تنگه هرمز
۳. عدم تاب آوری جهانی نسبت به بسته ماندن تنگه هرمز. بنابراین، لاجرم باید به دستورکار ایران تن دهند.
با توجه به آنچه گفته شد، مهمترین نکته اینکه در معادلات جهانی، هرگونه اقدامی تابع قدرت است. ایران اگر صد سال هم با کشورهای دیگر مذاکره میکرد، کسی تن به قواعد ایرانی برای عبور از تنگه هرمز نمیداد، اما اکنون با معادله جدیدی که ایران در میدان ترسیم کرده، همه کشورها باید به دستورکار ایرانی در این تنگه تن بدهند.