در ادامه لفاظی ها در آغاز چهارمین هفته جنگ آمریکایی- صهیونی علیه ایران، دونالد ترامپ تهدید کرد، اگر ایران ظرف 48 ساعت آینده تنگه هرمز را کاملاً باز نکند، نیروگاههای برق ایران را نابود خواهد کرد. این سخنان ادعایی از سوی ترامپ در حالی مطرح می شود که در باب آن چند نکته قابل توجه است.
نخست آنکه سخنان ترامپ اذعان به یک جنایت جنگی است که مغایر با تمام قوانین جهانی می باشد، لذا شورای امنیت سازمان ملل متحد بر اساس فصل هفتم منشور، موظف است بیدرنگ توقف این تهدید را مطالبه کند و در صورت لزوم، اقداماتی را برای جلوگیری از تجاوز قریبالوقوع و خسارات گسترده به غیرنظامیان که در پی آن خواهد آمد، مجاز اعلام کند. سکوت کشورهای منطقه ای و فرامنطقه ای در برابر این تهدید نه به منزله بی طرفی، بلکه مشارکت در یک جنایت است که بر اساس قوانین بین المللی این کشورها را به اهدافی مشروع برای ایران مبدل می سازد.
دوم آنکه ترامپ برای بازگشایی تنگه هرمز به ایران فرصت 48 ساعته داده است که این ادعا برملا کننده دروغی است که پیش از این مطرح کرده بود. او مدعی بود که آمریکا هیچ نیازی به تنگه هرمز ندارد و لذا امنیت و بازگشایی آن برعهده کشورهایی است که از آن استفاده می کنند. اکنون ترامپ نشان داد که تنگه هرمز همچنان اصلی مهم برای آمریکاست که از یک سو توان چشم پوشی از آن را ندارد و از سوی دیگر نیز در سلطه بر آن ناتوان است. پس از سه هفته جنگ تعیین ضرب الاجل یعنی آنکه عملاً اهداف ادعایی ترامپ محقق نشده و ادعای اخیر او که مدعی شده: ایالات متحده “ایران را از نقشه جهان محو کرده است” و به اهداف خود در جنگ زودتر از موعد رسیده است تکرار دروغ های بی حاصل است و برای سرپوش نهادن بر شکست ها و نیز مدیریت قیمت انرژی صورت می گیرد. این ناتوانی چنان است که اخیراً آمریکا از آزاد شدن فروش نفت اضافه ایرانی روی سواحل خبر داده است که البته ایران وجود چنین نفتی را تکذیب کرده است.
سوم آنکه این تهدیدات جدا از آثار عملی، آشکار میکند که در رویکردی که تکرار دیدگاه های غرب وحشی از سوی رئیس جمهور آمریکای مدعی حقوق بشر است، ترامپ با تهدید به اعمال جنایت جنگی قصد دارد شکست هایش در میدان را جبران کند. به عبارتی دیگر ترامپ که زمانی ادعا داشت که پیروز یک جنگ در کوتاه مدت است، امروز چنان مستأصل شده است که تهدید به زدن زیر ساخت ها را در پیش گرفته تا در کنار پنهان سازی شکست هایش نمایشی از قدرت ظاهری داشته باشد. او با این تحرکات از یک سو به دنبال مدیریت فضای انتقادی است که به استعفای مقامات آمریکایی و اوج گیری مخالفت ها با او رسیده است و از سوی دیگر سعی دارد تا به اصطلاح در آستانه بازگشایی بازارهای مالی به نوعی مدیریت بازار انرژی را نیز داشته باشد، هر چند که رفتارهای ناپخته و سراسر عصبانی ترامپ هر روز بر شدت این بحران و پیامدهای اقتصادی آن می افزاید.
نکته پایانی آنکه هر چند ترامپ به دنبال قدرت نمایی پوشالی است، اما ایران تاکید دارد که در برابر هیچ تهدیدی کوتاه نمی آید و چنانکه در برابر حملات به پارس جنوبی و تأسیسات نطنز مقابله به مثل داشته در برابر این تهدیدات نیز مجموعه ای از اهداف را در نظر دارد که قطعاً عملی خواهد شد. آمریکا باید دریابد که ادعاهایش بی هزینه نیست و ایران کشوری نیست که در برابر تهدیدات راه سکوت و انفعال در پیش گیرد. این تهدید ترامپ می تواند برایش به یک اشتباه محاسباتی سخت مبدل گردد، چرا که اگر تهدید را عملی نکند رسوا می شود و اگر اجرایی کند تمام منطقه به ویرانی کشیده می شود که هر دو صورت برایش برابر با شکست است.