ترجمه: حمید بهشتی
محسن مسرت استاد علوم سیاسی در آلمان، فعال سیاسی در جنبش صلح و از بنیانگذاران جمعیت ائتلاف حامی زندگی و صلح در گفتوگو با هفته نامه «فراتیاگ» تحلیل خود را از اوضاع منطقه ارائه داده است. او در این گفتوگو در پاسخ به این سئوال که آیا جنگ لبنان موجب سخت شدن موضع ایران در مسئله هستهای میشود، میگوید: «اگر قرار باشد، همانگونه که اسرائیل از مدتها پیش برنامهریزی کرده است، حزبالله حذف شود، در این صورت در ایران گروهی مسلط خواهند شد که معتقدند ایران نباید گزینش برنامه هستهای را رها کند.»
مسرت در پاسخ به این سئوال که «شورای امنیت سازمان ملل به ایران تا ۳۱ ماه اوت فرصت داده است تا درباره پیشنهاد توافق مطروحه درباره مشکل هستهای تصمیمگیری کند. به نظر شما تصمیم ایران چگونه خواهد بود» میگوید: «این بستگی دارد به شرایط مطرح شده در آن پیشنهاد توافقی. اگر ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا واقعا اساس جدیدی در پیشنهاد خویش ملحوظ کرده باشند، در این صورت دلایل ممکن برای رد کردن آن، کمتر به لحاظ استدلالی قابل طرح بوده و بیشتر جنبه حفظ آبرو خواهد داشت. البته این امکان هم وجود دارد که آمریکا و سه کشور عضو اتحادیه اروپا، یعنی انگلستان، فرانسه و آلمان مجددا توافقهایی ظاهری مطرح کنند و این بدون برو برگرد موجب پاسخ منفی ایران خواهد شد. حال اگر تا ۳۱ ماه اوت قرار باشد تصمیمی از جانب ایران گرفته شود، این موجب خواهدشد که فشار بر ایران فزونی یابد. اما این بستگی دارد به آنکه تا چه میزان چین و روسیه پایداری کنند و همچنان در مقابل استفاده از این وسیله نهایی مقاومت کنند.»
وی در ادامه میگوید: «اتهامات شدیدی که از جناب اسرائیل و آمریکا به ایران وارد میشود که حزبالله را تحریک کرده و میگرداند، ممکن است برنامهریزی روانی باشد برای طرح B و برای وضعی که روسیه و چین در شورای امنیت همچنان مقاومت کنند.»
مسرت در خصوص دلایل ارتباط صمیمانه آمریکا و اسرائیل میگوید: «بدون اسرائیل به عنوان متحد طبیعی آمریکا در منطقه، هیچ پایگاهی برای حاکمیت آمریکا در خاورمیانه باقی نخواهد ماند و آمریکاییان نیز بدون اسرائیل با موقعیت نظامی برتر خود در منطقه مجبور خواهند بود از هژمونی خود در منطقه صرف نظر کنند. در مقابل آن اسرائیل بر این باور است که به نوع بنیادی وابسته حمایت از آمریکا است. به نظر من این وابستگی آنچنان بنیادین است که آمریکا به خاطر یک چنین متحدی که در آینده نیز باید همچنان از برتری قدرت نظامی برخوردار باشد، از هیچ کردار بیشرمانهای نیز خودداری نخواهد کرد.»
او در خصوص روابط ایران و حزبالله لبنان میگوید: «به عقیده من ایران نمیتواند به سادگی به حزبالله دستور دهد، زیرا حزبالله با وجود تمامی ارتباط محکمی که با ایران دارد مستقل و متکی بر خویش است. برداشت من این است که ایران بیشتر به این تمایل دارد که حزبالله را به اعتدال دعوت کند، تا تبلیغات غرب را مبنی بر اینکه توسط حزبالله جنگی را علیه اسرائیل به راه انداخته است، خنثی کند، سیاستمداران ایران تمایل ندارند در جبهه سوم قرار گیرند.»