«اوباما به احراز نمایندگى حزب دموکرات در نشست ملى کنگره این حزب در ماه اوت براى شرکت در انتخابات ریاست جمهورى آمریکا در ماه نوامبر نزدیک تر شده است.
اما رنگ پوستش چه تأثیرى بر شانس هاى وى در ماه نوامبر خواهد داشت؟» به گزارش ایسنا، مجله اکونومیست به بررسى انتخابات ریاست جمهورى آمریکا به ویژه حضور باراک اوباما، کاندیداى حزب دموکرات که به کسب نمایندگى این حزب براى شرکت در انتخابات ماه نوامبر نزدیک تر شده، پرداخته است. این مجله به بررسى این مسأله پرداخته است که آیا اصلاً رنگ پوست اوباما تأثیرى در این روند داشته و اگر جواب آن مثبت است، تأثیر آن در ماه نوامبر به چه صورت خواهد بود ؟ در این گزارش مى خوانیم: «هیلارى کلینتون یک روز پیش از انتخابات مقدماتى ایالت ایندیانا در یک مقر آتش نشانى صحبت کرد. در پشت سر وى یک ماشین آتش نشانى بود. بر روى این ماشین یک آتش نشان تنومند ایستاده بود که پرچم آمریکا را به دور خود گرفته بود. بنابراین به جمعیت یادآورى شد که کلینتون سرسخت اما مهربان است. او کاملا وعده نداد که هر راى دهنده اى را به پاى صندوق هاى راى بکشاند اما تأثیر آن سخنرانى به گونه اى بود که به نظر مى رسید او مى خواهد چنین کارى را انجام دهد. کلینتون بر این نکته تأکید مى کند که هیچگاه از این رقابت ها کنار نخواهد کشید. او مرتباً این نکته را تکرار مى کند و حتى با تصویر هاى ظریفى مانند ایستادن مردى با دست کش هاى بکس پشت سرش در جریان سخنرانى در شب راى گیرى، این مطلب را نشان مى دهد. اما حتى بعضى وقت ها مصمم ترین بکسرها نیز پشت سر گذاشته مى شوند. باراک اوباما اما با کسب ۵۶ درصد نسبت به ۴۲ درصد کلینتون در انتخابات مقدماتى ایالت کارولیناى شمالى در ششم مى، پشت کلینتون را به خاک مالید و با کسب دو امتیاز بیشتر اجازه نداد او در ایالت ایندیانا به پیروزى دست یابد؛ ایالتى که او مى بایست به آسانى پیروز مى شد.
کلینتون کاملا ناک اوت نشده اما به سان بکسرى است که به زانو در آمده و به دنبال پیدا کردن محافظ دهان خود مى گردد!» در ادامه این گزارش آمده است: «این در حالى است که اوباما هم اکنون با کسب تقریباً ۱۵۰ نماینده بیشتر پیشتاز رقابت احراز نمایندگى حزب دموکرات است. اما براى این که کلینتون برنده شود او باید دو کار انجام دهد. نخست آن که باید حزب دموکرات را متقاعد کند تا نمایندگان اکتسابى ایالت هاى فلوریدا و میشیگان حساب شوند. به دلیل برگزارى انتخابات در این دو ایالت بسیار زودتر از موعد مقرر، نمایندگان این دو ایالت احتساب نشده اند. البته این امر غیر محتمل است. دوم آنکه او باید اکثریت قاطع نمایندگان ارشد انتخاب شده را متقاعد کند تا باعث شود راى دهندگان به سود وى راى دهند. اگر یک بى آبرویى ناگهانى اوباما را به دردسر نیندازد که البته نامحتمل به نظر مى رسد که این اتفاق رخ دهد، بنابراین ستاد انتخاباتى کلینتون نخواهد توانست بدون به خشم آوردن بسیارى از اعضاى عادى دموکرات ها و تقریباً تمام سیاه پوستان حمایت اکثریت نمایندگان ارشد را به دست آورد. کم ترین چیزى که مى شود در مورد این اقدام گفت این که اقدامى احمقانه خواهد بود. فشار برروى کلینتون براى کناره گیرى از انتخابات در حال افزایش است. منابع مالى بسیار کم و البته امید بسیار ناچیزى برایش باقى مانده است. دلیل پیروزى او در ایالت هاى ویرجینیاى غربى و کنتاکى نیز وجود جمعیت زیاد سفیدپوستان طبقه کارگر بود که او را بر اوباما ترجیح مى دهند اما خب بعد چه اتفاقى خواهد افتاد ؟» در ادامه این گزارش این گونه نوشته شده است: «اگر نمایندگان ارشدى که هنوز انتخاب نشده اند از اوباما حمایت کنند، این رقابت هم اکنون به پایان خواهد رسید. اما بعضى از این ها واقعاً نمى دانند از چه کسى حمایت کنند. بعضى از آن ها منتظرند ببینند راى دهندگان ایالت هایشان به چه کسى راى خواهند داد. بعضى ها نیز مى خواهند مطمئن شوند که از پیروز واقعى حمایت کرده اند. هم اکنون اما ستاد انتخاباتى اوباما و کلینتون بسیار سعى در جلب توجه آن ها دارند. هواداران کلینتون کاملا مصمم هستند. مشاوران کلینتون دریک کنفرانس خبرى به خبرنگاران گفتند از پیروزى کلینتون درایالت ایندیانا خوشحالند. آن ها بر این نکته پافشارى کردند که هیچ صحبتى در مورد کناره گیرى کلینتون مطرح نشده است. او در ماه گذشته به ستادانتخاباتى اش ۴/۶ میلیون دلار قرض داده است و هم اکنون شاهد کاهش یافتن منابع مالى است. مشاوران وى دیگر حرف از کسب آراى مردمى به زبان نمى آورند در عوض روى رقابت بسیار نزدیک وى با اوباما پس از پایان انتخابات مقدماتى در سوم ژوئن حساب باز کرده اند. اگر کلینتون بسیار تلاش کند بنابراین بسیارى از دموکرات ها امیدوارخواهند بود او از حملات لفظى خود به نامزد احتمالى حزب بکاهد. اما چه کسى مى داند ؟ شاید اوباما کلینتون را معاون خود کند. اما اوباما نگرانى هاى بسیار زیاد دیگرى نیز دارد.
او در آستانه اثبات این مطلب است که یک سیاه پوست مى تواند نامزد حزب دموکرات شود اما پیروزى در انتخابات ریاست جمهورى مسأله اى متفاوت است. بیشتر راى دهندگان آمریکایى سفید پوست و محافظه کارتر از وى هستند و نکته دیگر این که این اقدام بى سابقه است یعنى تاکنون از هیچ حزب مهمى یک سیاه پوست نمایندگى آن را کسب نکرده است. بنابراین معلوم نیست چه اتفاقى رخ خواهد داد اما یک چیز معلوم است و آن این که دراین مرحله نژاد مسأله مهمى است. اوباما خودش را فردى نشان داده که نژاد برایش مسأله مهمى نیست و این قابل تقدیر است. بسیارى از راى دهندگان او را چنین کاندیدایى فرض مى کنند اما بعضى ها هم بر عکس فکر مى کنند. تقریباً ۹۰ درصد سیاه پوستان در ایندیانا و کارولیناى شمالى به وى راى دادند. جى کاست، مسئول سایت Realclearpolitics.com که یک سایت سیاسى است، خاطرنشان مى کند که حاشیه پیروزى وى در میان سیاه پوستان از ۶۰ درصد از ایالت هاى اولیه به ۸۰ درصد در این اواخر افزایش پیدا کرده است. اما نمى توان این فاصله عظیم را به تفاوت هاى موجود در سیاست هاى این دو کاندیدا که بسیار ناچیز است، نسبت داد. ۲۹ درصد از سیاه پوستان در ایندیانا اعلام کردند رقابت اوباما برایشان مهم است. اما آمار واقعى ممکن است از این هم بیشتر باشد. استله برنتلى، یک آموزگار سیاه پوست، در حالى که منتظر اوباما بود تا وارد ایندیاناپولیس، مرکز ایالت ایندیانا شود، گفت: رقابت او براى ما مهم است زیرا او به بچه هاى ما امید داده است. او یک الگوى واقعى است. اما وضعیت راى دهندگان سفید پوست پیچیده تر است. ۱۲ درصد از سفید پوستان در ایالت کارولیناى شمالى گفتند رقابت اوباما برایشان مهم است. یک سوم از این تعداد افراد به طور عجیبى از اوباما حتى حمایت نیز کردند.
در دیگر ایالت ها دموکرات هاى سفید پوست مسن تر قویا کلینتون را ترجیح مى دهند در حالى که دموکرات هاى جوان تر از اوباما حمایت مى کنند و این نشانه خوبى براى آینده است زیرا نسل جدید شفافا نشان مى دهد که هیچ پیش داورى علیه یک کاندیداى سیاه پوست ندارد وبى شک به فرزندان خود نیز یاد خواهد داد تا شکیبا باشند. این یک جریان پایدار است. اما در سال ۱۹۷۳ ایده یک رئیس جمهور سیاه پوست آن قدر دور از ذهن بود که مؤسسه نظرسنجى گالوپ حتى از مردم نظرشان را در این باره نپرسید. اما اکثریت کمى از آمریکایى هایى که در اوایل دهه ۱۹۶۰ عنوان کردند احتمالا به یک کاندیداى سیاه پوست راى مى دهند در سال گذشته (۲۰۰۷) تنها ۵ درصد به این امر اذعان کردند که هرگز به یک سیاه پوست راى نخواهند داد.» اکونومیست نوشته است: «اما بعضى وقت ها مردم به نظرسنجى هاى افکار عمومى دروغ مى گویند و حتى آن هایى نیز که راى دادن به یک سیاه پوست را منتفى ندانسته بودند، ممکن است در این مورد شک داشته باشند. استیو رمار، یک تاجر سفید پوست در ویک فارست (Wake Forest) واقع در کارولیناى شمالى، مى گوید یا کلینتون و یا جان مک کین، کاندیداى جنگ طلب حزب جمهوریخواه آمریکا که توانسته است با کسب آراى مردمى و کنار رفتن رقباى دیگر خود از این حزب نمایندگى این حزب را پیشاپیش کسب کند، رئیس جمهور خواهند شد اما اوباما او را مى ترساند. او مى گوید در اینترنت عکس هایى را از اوباما مشاهده کرده است که وى در جریان سوگند پیمان' دست خود را بر روى قلبش نگذاشته بود. قضاوت کردن در مورد اوباما با استناد به اطرافیانش بدون شک ناجوانمردانه است. او نیز همانند هر سیاست مدار دیگر باید بتواند به تمام گونه ها تعلق داشته باشد.
اما به دلیل اینکه اوباما سابقه زیادى از نظر زندگى عمومى ندارد، بنابراین راى دهندگان نیز به جز نظر خود در مورد شخصیت وى معیار دیگرى براى قضاوت در مورد او ندارند و این نظر راى دهندگان بى شک تحت تأثیر سخنان غیرمنطقى مقام هاى مهم خواهد بود. اوباما اما نه ضد وطن است و نه تئورى پرداز توطئه و قویا اظهارات جنجالى کشیش سابق خود را محکوم کرده است. با تمام این احوالات بعضى از راى دهندگان هنوز قانع نشده اند.» در ادامه آمده است: «اوباما براى شکست مک کین در ماه نوامبر باید آمریکایى ها را قانع کند که جوانى و باهوشى مهمتر از سن و تجربه است. او باید آنها را متقاعد کند که مک کین همانند جورج بوش، رئیس جمهور فعلى آمریکاست که در اول ژانویه پس از هشت سال از این پست کنار خواهد رفت. او همچنین باید سفید پوستانى را که نسبت به وى شک دارند، قانع کند که واقعاً به نژاد اهمیتى نمى دهد. البته این کار ساده نخواهد بود زیرا سفید و سیاه پوستان آمریکایى در بسیارى از جهات، جهان را به گونه دیگرى تصور مى کنند همان طورکه آسیایى ها و اسپانیولى ها دید متفاوتى نسبت به جهان دارند. براى نمونه بسیارى از سیاه پوستان طرف دار مزیت هایى براساس نژاد هستند. مثلاً هنگام ورود به دانشگاه. اما بسیارى از سفید پوستان این را قبول ندارند. اوباما به طورهنرمندانه اى این سؤال را بى پاسخ گذاشته است.او اذعان کرده است که احتمالا دختران خود وى براى ورود به دانشگاه واجد شرایط تشخیص داده نخواهند شد و اشاره کرده است بدین مساله که دانشگاه ها باید بیشتر به وضع نامساعد اقتصادى توجه کنند تا نژاد افراد. اما او خود را به تغییر چیزى متعهد نکرده است. کلید فهم درخواست اوباما براى مسأله نژاد اقدامات وى نیست بلکه این مسأله است که او چگونه نامزدى است. او اخیرا به پدر بزرگ سفیدپوستش که در جنگ دوم جهانى جنگیده است و به مادر سفید پوستش که مدتى با کوپن هاى غذا زندگى را سر مى کرد، اشاره هاى زیادى کرده است. او در سخنرانى هاى خود در تلویزیون مطمئن مى شود که زنان سفیدپوست در جایى نشسته اند که دوربین بتواند آنها را بگیرد و این پیغام تصویرى او که هیچگاه نتوانست بسیار رک بیان کند، این است که اگرچه وى سفید پوست نیست اما مطمئنا انسان خطرناکى نیست.»